Rich en Kim in Paramaribo!!

Brownsberg en Gunsi

2005-07-14T16:36:00.000-04:00

6 juli

Vandaag met soft en gebak afscheid genomen van het ‘s Lands en Fernandes. Wel gek hoor, om iedereen na vier maanden gedag te zeggen…
Ook op malariapillenjacht geweest. We wilden alleen Malarone omdat we van de vorige (goedkope) pillen een maand lang brak zijn geweest van die troep en een ander middel hallucinaties als bijwerking heeft…Het was even slikken – SRD 540, zo’n 160 euro – maar we komen in ieder geval zo fit mogelijk thuis.

Nog even geïnternet, de laatste dingen geregeld en boodschappen gedaan voor de trip.
We moesten voor een week inslaan, dus veel blikgroenten, hamburgers, knakworstjes, kant en klare pasta en soep.

’s Avonds de tassen gepakt, klaar voor de afsluiting!

7 juli

Om 6:00 opgestaan, de laatste spullen gepakt en met de taxi naar ‘Schiphol’ in de Saramaccastraat gereden. Hier komen alle busjes die naar het binnenland rijden. Voor drie keer niks kun je mee. De chauffeurs van de busjes sleuren je maar al te graag vanuit die taxi om maar te zorgen dat we met hun meerijden.
We hadden al snel een keuze voor een busje gemaakt – waren we ook mooi af van al die opdringerige gasten. Hij zou om 8:30 vertrekken. Dat klonk goed!
Ondertussen werd het busje voller en voller en elke keer dachten we: en NU kan er echt niks meer bij! Wel dus… Erg creatief met ruimte zijn ze hier ;-)

Uiteindelijk zijn we met 13 man vertrokken (viel nog mee) en om 9:05 reden we dan weg. We waren de straat nog niet uit of de chauffeur stopte bij een bandenzaak om de banden te checken – op zich geen verkeerd idee…..
Vervolgens waren we de stad nog niet uit en stopten we bij een of andere houthandel. Ok, we zijn in Suriname en we hebben geen haast, het komt allemaal goed……
Dus wij weer verder op weg. Ja hoor, ook Shell moest nog even met een bezoekje worden vereerd. Tanken dachten we, logisch! Maar dat was nog lang niet alles. Iedereen ging nog even drinken kopen, kletsen, sigaretje roken (kan gewoon bij het tankstation, ze tanken hier ook het liefst met de motor aan, dus het geeft allemaal niks…). Het duurde allemaal zooooooo lang, maar uiteindelijk vertrokken we dan echt, en wel om 10:00. Hij reed als een gek, maar we hadden er op de een of andere manier alle vertrouwen in.

Binnen twee uur kwamen we aan bij de Brownsweg. We waren de enigen die eruit moesten en zouden worden opgehaald door Stinasu, beheerder van de accommodaties op de Brownsberg. Na tien minuutjes te hebben gewacht kwam de bus. Samen met twee andere meisjes vervolgden we onze tocht naar boven. Ook deze chauffeur was niet bepaald bang uitgevallen en nam de meest sneaky haarspeldbochten alsof het niks was.
Na een half uur naar boven gereden te hebben, hadden we de top van de Brownsberg bereikt. De berg is ruim 470 meter hoog en wordt gesierd door een aantal prachtige watervallen en het Brokopondomeer. We werden naar ons huis gebracht. Even stokte onze adem……wat een uitzicht! Onvoorstelbaar mooi!

Brokopondomeer
Voor ons lag het Brokopondomeer, een en al Brokopondomeer. Wat een plek! Jammer dat het aangelegd is (stuk minder romantisch) maar ondanks dat, wow!!
Suralco, de Surinaamse Aluminium Company, heeft het gebied onder water laten lopen zodat er stroom kon worden gewonnen uit de stuwdam.

We vroegen de beheerder om hoe laat we de zonsopkomst konden bewonderen. Rond 6:15 op de Mazaronitop, ongeveer 15 minuten lopen van ons huisje vandaan.

Onze spullen in het huis gezet – we waren de enigen dus hadden we alles, inclusief terras en het uitzicht voor onszelf – omgekleed en vertrokken richting de eerste val.
We wilden de Leoval en de Irenevallen gaan bekijken.

Rich en Kim onderweg naar vallen

Na ongeveer drie kwartier lopen kwamen we bij de Leoval, een echte waterval! Supermooi! Na wat mooie plaatjes te hebben geschoten en te hebben genoten van de natuur en het kletterende geluid van het water, de trap weer opgeklommen om verder te lopen richting de Irenevallen. We zijn net onderweg als we in de verte horen roepen: ‘Piposchoenen!’. We dachten in ieder geval dat dat het was. Komen we daar in the middle of nowhere Mark en Marijke tegen! We hadden wel gehoord dat ze er zouden zijn, maar dat je elkaar daar dan precies tegenkomt……..

Nog even staan kletsen en daarna verder gelopen richting plaats van bestemming.
We zagen met al die afdalingen de terugreis niet echt zitten, maar eenmaal bij de vallen aangekomen maakten we ons nergens meer druk om…. Deze was nog mooier dan de eerste!
Groot, hoog en veel rotsen waardoor het water alle kanten op werd gestuurd.

Irenevallen

Na een korte snack- en drinkbreak weer ‘klaar’ om naar boven te klimmen. Pfffff, wat een tocht! Al dat geklim ging ons niet in de allesbehalve koude kleren zitten, zeker niet na de enerverende reis naar de Brownsberg toe.
Toen we terug waren bij het huis hebben we de spullen afgegooid en zijn we verder gelopen naar de Mazaroni-top. Dit bleek ook meer dan de moeite waard! Een schitterend uitzicht op het meer en heerlijk genieten in het nazonnetje. Terug bij het huis heerlijk gedoucht en schone kleren aangedaan. We zouden om 18:30 gaan eten en waren mooi op tijd. Richard had nog gezegd: ‘ik hoop niet dat we rijst net kip krijgen (behoorlijk standaard hier). Natuurlijk kregen we dit wel, maar het was heerlijk na de lange dag. Nog even blijven hangen en gesproken met de kok, Rocky. Hij bleek een broer te zijn van een collega van Richard bij het ‘s Lands. Sta je bovenop een berg, ver van de stad en dan nog zie je hoe klein de wereld is.

Eenmaal thuis vinden we het een bijzonder goed plan om de fles wijn open te maken; het uitzicht vroeg er gewoon om!

Vrijdag 8 juli
De wekker… Het was 5:45. Wat gingen we doen? Het voelde te vroeg maar we wilden toch de zon op zien komen, uitslapen kon altijd nog.
Hmmmm, eerst maar eens kijken of we het vanaf ons terras goed kunnen zien. Niet echt helaas, dus ons toch maar omgekleed en met zaklamp in de aanslag richting de Mazaroni-top gelopen. Dit bleek geen verkeerde beslissing. De zon ging harder omhoog dan we hadden verwacht (misschien ook door de wijn en het tijdstip?).
Wat een prachtig gezicht! Geprobeerd het zo goed mogelijk vast te leggen, het resultaat is hieronder te zien.

Na een kwartiertje zijn we weer teruggelopen en kamen we nog in gesprek met een Amerikaanse apenobserveerder. Ze onderzocht het eetpatroon van zeven van de acht apen die op de Brownsberg voorkomen. Met haar ook nog wat gediscussieerd over Suriname. Blijkt dat het WWF geld geeft om stukken oerwoud te kappen zodat de toeristen een beter uitzicht hebben op het meer……. Ongelofelijk dat zo’n organisatie zich zo profileert!

‘Thuis’ een warme kop thee gemaakt, crackers met pindakaas mee naar het uitzichtbankje genomen en ontbijten/genieten maar!
Wat een heerlijkheid om zo wakker te kunnen worden. Helaas werd het al snel tijd om de tassen weer in te pakken en richting de receptie te gaan.
Rond 10:00 gingen we met de bus naar beneden en rond 10:30 stonden we weer aan de Brownsweg.
Om 11:15 kwam er een busje richting Atjoni aan. We hadden even in de bus gekeken – 12 volwassenen en vier kinderen – en vreesden dat de chauffeur ons teleur ging stellen. Maar hij rook geld en zei dat ie wel plek voor ons had. Jaja, het zal wel! Wij onze spullen gepakt en bij het busje aangekomen was er een hele volksverhuizing aan de gang! Er was al besloten dat Kim voorin mocht – met z’n drieën op de voorbank, die mooiste plek in de bus – en Rich, die moest op een zak rijst gaan zitten :S
Het is niet te geloven: de mensen gaan zonder gezeur ergens anders zitten, zelfs de kindjes vinden het allemaal prima.

Rond 13:15 kwamen we aan in Atjoni. Richard was helemaal gaar want hij was halverwege de rit verhuisd naar een stoeltje waar hij niet met zijn volle gewicht op kon zitten, omdat anders de vrouw achter hem klem zat.

Wally – toeristisch beheerder van Gunsi – had ons al snel gevonden en we konden de bagage al in zijn boot zetten. Er waren nog twee andere meisjes die mee zouden gaan en we wachtten nog op een andere groep.
Bij de Chinees (ze zijn echt overal!) nog wat water ingeslagen. Wally vertelde dat er een overlijdensgeval op Gunsi was en dat het dus groot feest was in het dorp (!). we waren van harte welkom en een fles drank als presentje zou het altijd goed doen. Dus ook nog een fles Borgoe en twee djogo’s meegenomen.

Om 14:30 vertrokken we dan, zonder de verwachte groep maar wel met hun bagage. Het was nog ruim een uur varen naar Gunsi. Helemaal geen straf, heerlijk uitwaaien met een schitterende omgeving! Helaas ging het regenen en voelden we ons bijzonder dom toen we er achter kwamen dat de handige poncho’s die mama Bea had gestuurd bij de bagage onder een zeil in de boot lagen. Het duurde gelukkig niet lang en de teruggekeerde zon deed haar werk; bij aankomst waren onze kleren al bijna droog.
Eenmaal aangekomen moest de bagage via een behoorlijk hoge ‘trap’ naar boven worden gebracht. Held dat hij is, heeft Richard het meeste gesjouwd.
We werden naar ons hutje geleid; een primitief houten huisje met twee bedden + klamboes en een balkonnetje. Meer hebben we niet nodig de komende dagen!

Neergeploft op het balkon en alle indrukken op ons in laten werken. het huisje heeft uitzicht op de rivier en de sula’s (stroomversnellingen), prachtig!

Gunsi

Qua landschap doet het aan de Raleighvallen denken.
Komen we langs de keuken, zien we daar Elton, een van de gidsen van de Raleighvallen. Hij werkte nu hier als gids en vond Gunsi vooral mooi vanwege de combinatie van natuur en cultuur. Toevallig dus dat we hem tegenkwamen.

We waren duf, dus hebben we onze ogen nog even dichtgedaan. Zin om te koken hadden we niet, dus werd het koude knakworst op crackertjes. Rond 21:00 zijn we richting het feest gegaan. Het was nog vrij rustig; Wally zei dat het later drukker werd en dat ze tot zonsopkomst door zouden feesten.
Het was een bijzondere ervaring voor ons, maar het voelde heel dubbel. We voelden ons pottenkijkers en konden de combinatie van overlijden en een groot feest moeilijk een plek geven. Er werd gedanst, gezongen, muziek gemaakt en er werd een vuur gemaakt naast de lijkkist.
We zijn tot een uur of twaalf gebleven en toen weer teruggekeerd naar ons hutje. Hier nog Borgoe met Fiësta gedronken, gepraat over alle indrukken en tot de conclusie gekomen dat dit nu al een geslaagde trip is!

Zaterdag 9 juli

De wekker ging om 8:30. We konden misschien met een andere groep mee om wat dorpjes te gaan bekijken. Heel rustig aan ontbeten en gebaad in de rivier. Dit was heel apart. We hadden nog even stille hoop op een douche, maar de rivier was de enige echte optie. Frisser dan daarvoor kwamen we er weer uit en weer boven hebben we (lees: Rich) een poging gedaan de hangmatten op het balkon te hangen. Helaas, ze waren veel te groot! Eentje schuin dan misschien? Nee, ook dit werkte niet, jammer!

We hadden in die korte tijd al vele vieze kleren verzameld, dus op naar de rivier!
Gewapend met Sanex en ons oerinstinct gingen we aan de slag.

Rich als klerenwasser

De bauxiet die we op de heenreis hadden verzameld, bleef grotendeels zitten waar het zat, maar toch zijn de kleren wat schoner geworden. ’s Middags zijn we met een bootje naar de overkant gegaan waar we nog wat drinken konden kopen. Het dorpje daar heet Kalupa. Het bootje maakte flink water dus heen heeft Richard geschept en terug Kim. We wilde de laatste kleren wassen maar halverwege de poging begon het te regenen. Boven kwam Rich op het idee om tomatensoep te maken, lekker! In de gezamenlijke keuken de soep warm gemaakt en al kijkend naar de regen heerlijk gegeten.

Toen het droog was weer richting rivier gegaan om de vaat te wassen en de laatste kleren te schrobben.
’s Middags ge-Yahtzeet en rond 19:00 eten gemaakt: hamburgers met rode bieten. De hamburgers waren helemaal top, echt smullen!
Toen het te donker was om verder te Yahtzeeën, de olielamp tussen ons ingezet, vier blikken van gelijke hoogte gepakt, de Voetbal International erop en verder spelen maar!
Helaas waren de rondvliegende beesten erg ADHD en waren we het op een gegeven moment zat om de vliegende vervelia’s uit mond, oren, neus en van andere ledematen af te slaan. Op tijd gaan slapen dus en voor het eerst sinds een tijdje geen wekker gezet.

Zondag 10 juli

Om 11:30 wakker, klokje rond geslapen dus. Heerlijk gevoel. De crackers met pindakaas wachtten alweer op ons.

Kim op balkon

Op het balkon nog even gelezen en daarna het zonnetje opgezocht op de trap aan de rivier. Hier waren de vrouwelijke bewoners van Gunsi bezig kleren te wassen en de mannen hielden zich bezig met het jagen op vis. Toen we aankwamen lag de eerste piranha al op het droge en niet lang daarna volgde nummer 2.
De mannen hebben geen hengels en gebruiken een lange draad met kip als aas. Deze draad lasso-en ze dan het water in. We stonden versteld van het formaat van de piranha’s! Toen de vrouwen klaar waren zijn we gaan baden, jammer was alleen dat alles naar vis stonk ;-)
Twee meisjes die ook stage bij het ’s Lands Hospitaal hadden gelopen, zouden een wandeling gaan maken naar Nieuw Aurora met Bert, de broer van Wally.
Nieuw Aurora is een dorp niet ver van Gunsi vandaan.
Rond 15:00 zijn we vertrokken. De omgeving was prachtig! Eenmaal aangekomen bij het dorp waren we verbaasd over de middelen die ze hebben; televisies, DVD-spelers, noem maar op. Dit is mogelijk dankzij de zonnepanelen die de bewoners zelf hebben aangeschaft.

Leven op Nieuw Aurora

Het dorp is ontzettend groot en aan alle kleine kindjes te zien die er rondlopen, is het over een aantal jaar vrijwel vol. De kindjes zijn stuk voor stuk droppies en ze zwaaien maar al te graag naar die rare witte mensen. Droppies tot een bepaalde leeftijd dan, want het ventje dat met ons meeliep, ± 10 jaar, vroeg Kim gewoon doodleuk haar telefoonnummer! Een vreemde gewaarwording…
We stopten nog bij een winkeltje waar we water, TUC’s en chocospritsen hebben gekocht. Op de terugtocht pakten donkere wolken zich samen… Nee toch!? Jawel dus, en hoe! We hebben gelopen tot het winkeltje en konden hier schuilen.
Het zag er niet naar uit dat het ging stoppen dus wat TUC rondgedeeld en twee flessen Parbo gekocht waarvan er een is rondgegaan.

Uiteindelijk kwam Wally ons met een boot halen. Hij wees ons op een bakkerij; om deze te vinden hoefden we alleen de geur maar te volgen, heerlijk! We hebben vier verse broodjes besteld en gingen daarna de boot in, op naar Gunsi.
Hier aangekomen droge kleren aangetrokken en eten gemaakt. De kant en klare pasta was aan de beurt. Ondanks dat er een halve liter water in was gegaan in plaats van 150 ml, was ie nog best te eten.
We aten in de centrale ‘hut’ waar ook de twee andere meisjes aan het eten waren. Ze wilden gaan kaarten maar wisten niet welk spel. Een van de meisjes kon klaverjassen en wilde het de ander wel uitleggen.We keken elkaar aan en twijfelden geen moment: wij willen wel meedoen! Zo gezegd zo gedaan, en ze pakte het snel op! Was een gezellige pot die wij wonnen.
Nog even blijven kletsen met enkele tussenpozen waarin de meest vreemde beestjes van elkaars rug moesten worden geslagen.
Samen nog wat gedronken op het balkon en de dag was weer voorbij.

Maandag 11 juli

Vandaag weer lang blijven liggen. Was ook wel nodig, want het dorp had weer flink doorgefeest. Dit hoorde nog bij het overlijdensritueel.
We hadden vandaag ingepland als ‘bakdag’, zo bruin zijn we nog niet, dus een kleurtje voor vertrek was welkom. Eerst de nog verse broodjes met tonijn gegeten, bikini en zwembroek aan en we waren ready to tan!
Pffffff bijna niet uit te houden zo heet! Toch nog even doorbijten! Helaas waren overal rode mieren die ons maar al te graag een bezoekje brachten… Ook lag er een hele zwerm rood-zwarte sprinkhanen op de loer, dus we voelden ons niet echt op ons gemak. Vervolgens wilden we gaan baden. Eenmaal beneden aangekomen, bleek dat de hele trap was ondergelopen vanwege de regen die de afgelopen dagen was gevallen. Gevolg was dat het water er veel smeriger uitzag en er allerlei vieze dingen in ronddobberden. Ook waren er overal vissen te zien dus echt veel zin om te gaan baden hadden we niet. Eigenlijk waren we het zat om geen schoon stromend water te hebben en moesten we aan elkaar toegeven dat we niet voor dit leven gemaakt zijn.
Richard opperde om dinsdag al weg te gaan – we hadden al besloten woensdag terug te gaan in plaats van donderdag vanwege alle dingen die we nog moeten regelen in de stad.
Eenmaal terug in onze hut erover gepraat en we konden er allebei wel mee leven om op dinsdag te vertrekken. We wilden eerst aan Wally vragen wat de mogelijkheden voor een trip zouden zijn en daarna zouden we een keuze maken.
Na even met Wally te hebben gepraat over zijn ambities voor Gunsi en de tripmogelijkheden, besloten we dinsdag te vertrekken.
Op de een of andere manier hadden we het ‘niets doen’ wel gezien en wilden we rustig alles voorbereiden voor ons vertrek. De tripjes zouden ongeveer hetzelfde zijn als de wandeling naar Nieuw Aurora en dat hoefde voor ons niet nog een keer.

Op het balkon nog even lekker gelezen en alvast wat dingen ingepakt.
Groentensoep en rookworst op nog verse broodjes gegeten, was weer top.
We vroegen Wally om een kruidenbad. Lieke had ons hier op gewezen en op haar aanraden wilden wij dit ook wel eens meemaken. Rond 19:30 kwam hij met een grote emmer. Deze hebben we verplaatst naar het balkon. Toen we de deksel eruit haalden, rook het heerlijk naar heet water met anijsbladeren. Er zal een kalebas bij waarmee we het hete water over ons heen konden gooien. Dit was wel beter dan de rivier!
Super zeg, heel raar om heet water te voelen als je een koude douche gewend bent. We voelden ons superschoon!
Eenmaal aangekleed gingen we op zoek naar de radiostudio op het eiland. Wally zou hier de nieuwsuitzending verzorgen. Tot 30 kilometer in de omtrek zijn de uitzendingen vanaf Gunsi te horen. Leuk om te zien hoe dat gaat. Hij las het nieuws voor wat in de krant stond en draaide aan het einde wat leuke plaatjes.
Nog even met hem gepraat en afgesproken dat hij ons de volgende ochtend naar Isadow zou brengen voordat we bij Atjoni op een bus naar de stad zouden stappen.

Dinsdag 12 juli

Om 7:30 de wekker gezet en de laatste dingen ingepakt. Ontbeten op het balkon en nog genoten van het prachtige uitzicht.
Nog een souvenir gekocht, – een kalebas voor het kruidenbad, kunnen we het thuis nog eens herhalen ;-) – het gastenboek getekend en rond 9:30 de boot in gegaan.

Op Isadow waren we snel uitgekeken. Het is een eiland tegenover Jaw Jaw, maar alleen gericht op toeristen. Er wonen geen oorspronkelijke bewoners. We hebben hier even rondgelopen maar kwamen al snel tot de conclusie dat we blij waren dat we hier geen hele dagtrip van hebben gemaakt.

Isadow

Na een kwartiertje dus alweer in de boot gestapt richting Atjoni. Hier aangekomen stond de eerste man zijn bus al te promoten. Hij vroeg minder dan we hadden verwacht, dus gingen we met hem mee.
Hij zei dat ie binnen een kwartier zou vertrekken, maar aangezien wij nog de enigen waren leek dat al een sterk verhaal.
Richard, Wally en de bootsman hebben nog een djogo gedeeld en de financiën geregeld.
Rond 12:15 was het dan zover, we waren klaar voor vertrek. Adressen uitgewisseld met Wally en afscheid genomen.
We zaten erg luxe waardoor de rit erg meeviel.
Eenmaal in de stad ging de chauffeur iedereen afzetten, dit nam bijna de meeste tijd in beslag! Terug in de Saramaccastraat stonden de straten blank van de regen. Eerst waren we uitgestapt en toen vroeg hij waar we heen moeten. Richard had het al vanaf het begin van de rit over Kentucky Fried Chicken – vond Kim natuurlijk ook geen slecht idee – dus dat was onze bestemming. Hij heeft ons er afgezet en na lekker te hebben gegeten hebben we een taxi gebeld die ons thuis afzette.

Mevrouw Vasilda stond wel even raar te kijken omdat we alweer terug waren. We konden gelijk even bijpraten over de aanslagen in Londen – waar we alleen van hadden meegekregen dat er aanslagen waren geweest – en ander nieuws.
De rest van de avond rustig aan gedaan.

Woensdag 13 juli

We hadden de wekker om 11:00 gezet maar om 8:45 waren we allebei al wakker. Rustig opgestaan en een begin gemaakt met een koffer pakken. Het grootste probleem vormde het tafeltje dat we hier hebben gekocht, maar gewikkeld in een hangmat past het redelijk. Verder lijkt het allemaal redelijk te gaan lukken, dus verschepen is hopelijk niet nodig.
Nog even naar de Tour gekeken en verder opgeruimd.
Richting stad gegaan waar Richard zijn verslag heeft uitgedraaid zodat hij zijn presentatie kan voorbereiden en Kim nog even heeft geïnternet.
Nog even de stad in geweest om wat laatste dingetjes te kopen.
De komende dagen de puntjes op de ‘i’: de presentatie van Rich – waar het ’s Lands zowaar een beamer voor heeft geregeld – langs bij zuster Lidewijde om gedag te zeggen, langs Fernandes omdat de collega’s van Kim nog iets wilden geven, uit eten met Tania, de begeleider van Kim, morgen samen uit eten en zaterdag een afscheidsetentje, naar de kapper (Rich) en manicure (Kim) en de laatste kleertjes shoppen. Pfffff vervelend allemaal! ;-) Nee hoor, een heerlijke afsluiting van een geweldige tijd!
En dan zondag weer richting huis…. We vertrekken om 18:50 lokale tijd (23:50 Nederlandse tijd) en landen rond 9:00 (Nederlandse tijd) op maandagochtend. Er schijnt een 100% controle van kracht te zijn op Schiphol, dus waarschijnlijk komen we later dan verwacht door de aankomsthal.

Laatste verslag
Dit is het laatste verslag vanuit Suriname, als we weer terug zijn, zal er nog een update volgen.

We willen iedereen ontzettend bedanken voor de geweldige reacties en het lieve medeleven. Jullie hebben onze trip extra bijzonder gemaakt dankzij alle aandacht via website, e-mail en de ouderwetse post.

Lieve familie en vrienden, bedankt en tot heel snel in Nederland!

Paramaribo, olé,olé,olé,

2005-07-12T07:19:00.000-04:00

Paramaribo is echt een stad om een haat-liefde verhouding mee aan te gaan. Hij is zo mooi oud, lief schattig met de zon er op en mensen die aardig zijn. Op de markt aan de waterkant en in de bussen waan je je in een wereld ver weg van huis, het lijkt wel 7000 kilometer ver.
Op de ene hoek staat iemand te bedelen of wijst je op het feit dat je blank bent en dus anders ( bacra ). Op de andere hoek staat altijd wel iemand die het goed maakt door een grote glimlach op te zetten, je te groeten of wat leuks vertelt dan wel vraagt.
De palmentuin die je rust en schoonheid brengt en de zwervers die er drugs gebruiken en met messen rondlopen ( echter niks doen ).
De rust bij de mensen, dat het lijkt of alles mag en kan en dan het ongelooflijke ongeduld als men in de winkel 5 tellen moet wachten of als er in het verkeer even iets fout gaat.

De schitterende waterkant bij Fort Zeelandia , waar Juliana’s standbeeld nog in ere gehouden wordt, waar de dolfijnen op sommige dagen in het water zwemmen. De zon komt je daar tegemoet en een fenominaal uitzicht op de overkant maakt het helemaal af.
Is het echter niet dat Fort geweest in december waar de rechters zich tot vandaag aan toe zich nog over uit moeten spreken?

Aan de ene kant die sierlijkheid en de elegantie die de stad uitstraalt. Een plek waar uit elk knus cafeetje swingende klanken komen. Aan de andere kant is de stad echt foeilelijk, vervallen met veel zwerfvuil, zwervers op straat en om de 5 meter altijd wel een schizofreen, die zijn gedachten onverstaanbaar en heel luid met je wil delen!

Een stad waar een wildvreemde je moeiteloos helpt en je kosteloos van alles voorziet, zelfs boos wordt als je het over betalen hebt en waar een ander bij die melkflessen ( wij dus ) uit de korte broek meteen de euro’s hoort rinkelen.
Mensen kunnen alles verbouwen in hun tuin en dat dan in de stad verkopen. De mensen die dat doen komen vaak al in de nacht voordat de markt begint hun kraampje opzetten en brengen dan de nacht daar door. Deze mensen werken zo ongelooflijk hard dat je je afvraagt waneer ze van het uitgeven van hun verdiende geld kunnen genieten.

Paramaribo, de plek waar alle culturen naast elkaar kunnen leven en de moskee en synagoge naast elkaar staan. Echter ook de plek waar deze culturen elkaar hun eigen gang laten gaan, maar niet met elkaar omgaan. Waar je dus vaak aan je eigen cultuur gebonden blijft.

Een stad vol inspiratie, waar grote dromen geboren worden, maar waar die dromen door bureaucratie en corruptie hard teneer worden geslagen.
Een stad waar je regenwater kunt drinken en je voor weinig geld goed en heerlijk kunt eten. Stroom is er redelijk goedkoop en leidingwater is ook betaalbaar. Woon je echter niet in de betere buurten, dan moet je het nog steeds met regenwater en een olielamp doen, omdat je geen prioriteit bent.

Een stad waar iedereen betrokken is bij de politiek en de toekomst van trots Suriname. Ben je betrokken bij de verkeerde vakbond of partij ,wordt je bedrijf kapot gemaakt, krijg je gen baan, wordt je op non-actief gezet of raak je je bestaande baan kwijt.

Een stad met grote gezinnen en waar elke vruchtbare vrouw met een koter of met een toeter loopt. De tegenhanger is dat Aids een steeds groter probleem wordt en het zelfmoordcijfer het hoogst in de wereld is.

Het mooie is dat het land potentie heeft als het 17de rijkste land qua grondstoffen en toerisme en kan uitgroeien tot een Wereld-trekpleister. Maar dat door de problemen rond Aids en zelfmoord de bevolking en vooral de jongeren zo dun gezaaid is dat niemand zoiets op kan zetten. Dan komt er waarschijnlijk weer een groter buitenlands bedrijf die het opslokt en het geld naar het buitenland sluist. Er is hier steeds nooit anders gebeurd.

Het is een stad waar het leven vanzelf lijkt te gaan. Waar je na een dag hard werken meteen je rust kunt vinden. De stad, die zoveel rustpunten en groen bezit om er direct helemaal “uit “ te kunnen zijn. Maar als je niet in die luxe positie verkeert is het leven keihard en zijn er ook mensen die van 7.00u tot 15.00u werken en daarna weer ander werk oppakken. Alleen om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.

Ik weet niet goed of ik deze stad haat of er heel veel van ben gaan houden. Het feit is echter dat Paramaribo een plekje in mijn hart heeft gekregen en de aantrekkingskracht om terug te keren altijd zal blijven, denk ik.

Paramaribo, het ga je goed!!!

Richard

Keti Koti en verjaardagsweekend!

2005-07-05T15:39:00.000-04:00

Vorige week woensdag kwam Jörgen Raymann bij de kartbaan langs. Hij is bezig met een project voor Unicef en kwam hier een opname maken.
Natuurlijk wilden wij even met deze Surinam celeb op de foto!

1 juli: Keti Koti
Vrijdag was het hier 1 juli. De afschaffing van de slavernij (Keti
Koti) werd gevierd en het is een nationale feestdag. Dit was het zeker; iedereen in klederdracht, was echt super. Wat een feest!

Het is te vergelijken met Koninginnedag, maar waar bij ons kinderen op een kleed spulletjes verkopen, staat hier overal eten. Iedereen was bijzonder goed gemutst. We hebben de hele dag lang de tentjes gelopen en daarnaast de optocht van het 110-jarig bestaan van het Korps Suriname gezien. Neerlands (oude) trots mocht ook meelopen. Iedereen liep keurig in de maat, maar onze jongens getooid in een platte politiepet en een dikke bierbuik lieten het afweten. Was het de hitte die hen parten speelde of waren ze gewoon bijzonder oud? Was wel super om te zien.

Onafhankelijkheidsplein

In de avond nog naar de Pier geweest waar men vuurwerk had, was leuk om te zien, na het vuurwerk begon er een band te spelen; een toppertje, tot in de late uren gefeest om daarna nergens een taxi te kunnen vinden dus nog maar even doorfeesten in een andere tent en nog een. Dankzij een dove collega van Kim vonden we eindelijk een taxi en werden we verlost van drank, feest en gezelligheid. We moesten immers fit zijn voor de volgende dag want we gingen naar het vakantiepark Waterland waar we een huisje hadden geboekt. Ging helemaal goed komen!

Vakantiepark Waterland
Om half negen allesbehalve fit boodschappen doen en om half tien met de taxi op weg. Na een uur Vakantiepark Waterland gevonden, maar waar was dat park nu? We stappen uit de auto en worden ontvangen door een man met kind. Op de vraag van Kim of dit alles is, antwoordt de man:
nee, hier is het zwembad - een gat in de grond – en u kunt ook in de rivier zwemmen. Deze rivier zit vol met piranha's dus dat leek ons niet echt een idee.

De man wijst naar een huisje en zegt: die is voor jullie. Er staan vijf kleine huisjes op een bouwput en daar vroegen ze veel geld voor, al snel besloten we het niet te doen. De man vond dat we gelijk hadden en vroeg nog wel of een stukje aan het management konden schrijven met wat tips. We besloten door te gaan naar White Beach, een resort aan de Suriname rivier waar men pinahutten heeft staan op een aangelegd stuk strand.

Rich in pinahut

Zag er super uit en met een kater en een desillusie rijker hingen we onze nieuwe hangmatten op om daar lekker even in bij te slapen, te lezen en lekker niks te doen.

Kim in de zon

Rich slapend in hangmat

Na een uurtje of wat te hebben gelegen konden we weer om het vakantiepark lachen en werd het met een hapje en een drankje toch nog een superdag!!

Zondag 3 juli: Richard jarig
Zondag Richards verjaardag!! Eerst wakker gebeld door een dolenthousiaste familie, moeder, zusje, zwager en tante die me duidelijk niet meer zo goed kennen ;-) Het was hier immers 9:00 toen ik wakker werd gebeld en men moet toch weten dat er op de dag van je verjaardag om 0:00 nog wel een glaasje wordt gedaan….
Alle gekheid op een stokje: het was natuurlijk superleuk! Maar toch nog even onze oogjes dichtgedaan.
Nu onze plannen in het water waren gevallen om naar het vakantiepark te gaan, zouden we gaan zwemmen.
Eerst even geMact voor de verjaardagsvitamientjes en je moet toch ontbijten. Dit is immers de belangrijkste maaltijd van de dag J

Op weg naar het zwembad. Zoals de vloek op onze zwembadbezoeken voortwoekert, was hier natuurlijk iets te doen. En dit was niet voor mijn verjaardag!
Na nog even brak rondgelopen te hebben in de stad (resultaat van ons zware weekend) maar naar huis gegaan waar mijn nichtje me nog even persoonlijk ging feliciteren, waarna de schoonfamilie volgde.

Dus vergeten zijn we dit jaar wederom niet!

Al met al viel de verjaardag een beetje in het water, maar het hele weekend was een groot superfeest, dus het was een helemaal geslaagd verjaardagsweekend in plaats van verjaarDAG.

Maandagochtend nog steeds bijkomend van de dagen, erg geschrokken van het feit dat een van de matties van de groep waar ik altijd mee optrek in het ziekenhuis ligt omdat hij neergestoken is.
Ik wens hem, alle betrokkenen en familie veel sterkte en succes.

Weekend # 17!

2005-06-28T09:41:00.000-04:00

Het weekend begon heerlijk met een zwempartij in Krasnapolsky met Zaïre. Deze was weer in de stad en deze keer echt voor het laatst. De dag erop ging ze weg met het vliegtuig naar Nederland, ons alvast vooruit want het zijn nog maar 20 dagen hier voor ons. Het was weer ouderwets gezellig; veel verhalen uit het binnenland en even bijlullen over de afgelopen 5 weken. Nadat de regen was gestopt gingen we ook inderdaad zwemmen, het was namelijk de hele dag mooi weer geweest en om half drie kwam het met bakken uit de hemel, alsof ze wisten dat we vrij waren. Met een wijntje en een hapje langs het zwembad, kan je weekend nog beter beginnen??!! Daarna thuis nog even bijgekomen van de werkweek en de volgende dag wilden we naar Colakreek gaan. Nou, dat was de bedoeling, want we gingen eerst naar Zaïre om gedag te zeggen en de weegschaal voor de koffers langs te brengen. Na even gelachen te hebben om de 4 kilo overbagage en hoe dit zou gaan aflopen, het Kodak-momentje (foto volgt snel) en het afscheid (niet voor lang want de plannen thuis zijn al gemaakt). En door gingen we, met rugtas, handtas en weegschaal op weg naar de stad. Eenmaal in de stad even iets gegeten. Was supervet, precies waar we zaten begon er een brass-band te spelen; veel geluid en gedans om vrolijk van te worden. Vervolgens op jacht gegaan naar hangmatten, want in Suriname kan je bijna niet zonder en al kon dat wel dan deden we dat toch niet. Dus we hebben nu alle twee een supervette 2-persoons hangmat want je moet natuurlijk wel de ruimte hebben bij het relaxen, toch?
Dus wij verder op weg met de rugtas, de weegschaal, hangmatten, touwen en handtas. Na wat ge-emmer er toch uit gekomen dat Colakreek hem niet meer werd om 13:00. Dus weer naar Krasnapolsky met onze bepakking. Hier zijn we zeker 6 keer verhuisd van plek omdat tussen de hete zonnenstralen de regen behoorlijk zijn best deed. Na lekker gedobberd te hebben zijn we even naar zuster Lidewijde gegaan (foto volgt) – hier zijn we in het begin ook al eens langsgeweest. We gingen nu om 18:00 om de vrouw niet weer te wekken zoals de vorige, keer maar niks was minder waar, ze lag weer te slapen. Eenmaal binnen even lekker bijgepraat en tussendoor werden we volgepropt met ijs, drinken en Sultana’s, dus omkomen deden we niet. De vrouw is echt een schat, ze was de week ervoor 76 geworden maar ging ons nog wel toevoegen aan haar MSN en ze wist ook zeker dat er een wep-kan (zoals ze dat zo mooi uitsprak) moest komen. Supermooi:
de digitale cyber-non op leeftijd. We werden ook uitgenodigd om volgende morgen op de koffie mee te gaan bij een van de andere nonnen, zuster Jeanine, van 86 jaar oud. Nee zeggen kon niet en wilden we ook niet dus de afspraak stond. Wij weer met volle bepakking door. Uit eten geweest, was weer gezellig alleen de bediening viel zelfs voor Surinaamse maatstaven wat tegen.

De volgende ochtend naar het St. Vincentius ziekenhuis gegaan waar de nonnen hun kerk hebben; de dienst was net voorbij. Hier kregen we lekkere koffie met gekookte melk, ja al 54 jaar hier maar de goede dingen van Holland nooit vergeten.

In de tijd van een half uur 86 jaar kort samengevat beluisterd. Wat een verhalen, leuk om te horen. Daarna een rondleiding gehad door de mooie tuin die de vrouw op deze leeftijd nog steeds zelf onderhoudt. Twee superlieve vrouwen; de heer mag gezegend zijn met twee van deze engeltjes. ‘s Middags gewassen en andere niet veel boeiende dingen gedaan met als hoogtepunt het eten van Kim; een Italiaanse schotel was heerlijk.....!!!

'Een Hollands tintje...'

2005-06-21T15:25:00.000-04:00

Het is weer maandag en we hebben een heerlijk weekend achter de rug!
Weliswaar met wat stomme blunders, maar genoten hebben we zeker.

Vrijdag belde Richard op om te vragen of Kim eerder kon stoppen zodat we naar huis konden, even slapen en daarna gaan winkelen!! Dat klonk natuurlijk bijzonder goed in de oortjes, dus zo gezegd, zo gedaan. Leuke kleertjes geshopt en voldaan weer naar huis gegaan.

Over pincodes en zo
We hadden wel zin om lekker uit eten te gaan – we hadden namelijk de hele week al thuis gegeten! – dus omgekleed en richtign stad gegaan.
We moesten nog even pinnen. Ok, we hadden al een keer met de pas van Kim gepind, dus die zou het niet meer doen, dan die van Rich maar.
Maar hij deed het niet! Na het twee keer geprobeerd te hebben vroeg hij voor de zekerheid aan Kim of hij wel de goede code intoetste! Ja, dat was ‘m toch echt.
Laatste keer proberen dan maar.....wachten...wachten...lijkt goed te gaan....neeee, hij slikt hem in en spuugt hem niet meer uit!!! Balen! Hoe kan dat nou weer?
W hadden nog wel wat geld dus dat werd gewoon een beetje opletten en maandag maar naar de bank om hem weer te halen.

Op het moment dat Richard vroeg of Kim hem misschien mijn pas had gegeven, zat ze haar hele tas om te gooien en jawel, hij had de verkeerde pas gekregen.... Baal, baal, wat een superstomme actie!

Het eten was ondanks dat gezellig.

Nieuw Amsterdam
We waren – voor de zoveelste keer – van plan om naar Nieuw Amsterdam te gaan. We waren hier al een keer geweest, maar toen was het noodweer en konden we niet naar het Openluchtmuseum. Ok, het kon wel, maar daar was het een beetje te nat voor.
Dus jawel, zaterdag, ready to go.
Eerst met de bus naar de Waterkant waar we over zijn gestapt op een bus die ons naar Leonsberg zou brengen.
Het was een leuke rit en binnen een half uurtje waren we er.
Hier een bootje geregeld dat ons naar de overkant bracht en op ons zou wachten voor de terugreis.

Bootje naar Nieuw Amsterdam

Eenmaal aangekomen naar het museum gelopen.
Fort Nieuw Amsterdam werd tussen 1734 en 1749 gebouwd. De belangrijkste functie van het fort was bescherming van de achterliggende plantages tegen buitenlandse invallers. Het Fort heeft echter nooit militaire successen geboekt....
In 1907 werd het fort officieel opgeheven en tot bestuurscentrum van het district Commewijne verklaard.
In 1968 werd het Openluchtmuseum Nieuw Amsterdam geopend, met ald doel bevordering van educatie en toerisme.

Er staan diverse overblijfselen vanuit de oorlogsperiode, zoals kanonnen, kruithuizen, lijkkoetsen (zwarte voor de armen, hier mocht geen lijkstoet achteraan lopen, en witte voor de rijken, waar dit wel mocht), een politiepost en gevangenissen (deze dienden tijdens WOII ook als concentratiekampen).

Doorkijk vanuit een kruithuis

Kim in openluchtmuseum

Het was een geslaagd bezoek – het bleef zowaar ook nog eens droog – en toen we weer met de boot aan de andere kant waren, hebben we nog een hapje gegeten op een terras aan het water.
Toen geacht op de bus terug; deze reed niet tot het eind, dus we moesten een stuk lopen.
Het was heet! Maar wel weer een kleurtje kunnen pakken, niet verkeerd!
Kim ging nog even onderuit – logisch als je net een nieuwe rok aan hebt – met een modderbeen en gescheurde teennagel als gevolg.
Onderweg het pakketje opgehaald – dit was nog op het vorige adres bezorgd – dat we van de ooms van Kim hebben gekregen, superlief!
Allemaal leuke dingen waar we erg blij mee waren, lief dat er zo aan ons wordt gedacht!
Ook lag er nog meer post, hier worden we altijd vrolijk van!

Toen op weg naar huis gegaan en we hadden zin in een lekkere relaxavond. Dit hebben we dan ook maar gedaan. De vrouw van de kamer heeft een decoder, dus bijna altijd leuke en nieuwe films! Vorige week Mr Deeds en zaterdag Bad Boys II en Hitch (allebei met Will Smith).

Groningen
Zondag gingen we met mevrouw Vasilda en een kennis van haar naar Groningen. Jaja, ook Groningen hier!

Het ligt in het district Saramacca, op ongeveer 3 kwartier rijden van de stad en zoals alle andere keren buiten de stad waan je je in een oase van groen en rust.
Groningen was een plaats waar de Nederlandse boeren zich vestigden in 1845. Ze zijn hier niet lang gebleven, aangezien het net te ver van Paramaribo lag en de oogsten dus al bedorven waren voordat ze aankwamen.
In 1853 werd de kolonisatiepoging opgeheven.

Het is gelegen aan de Saramaccarivier.

Hierop hadden we een schitterend uitzicht vanaf het terrasje aan het water.

Het was een relaxte dag, lekker gegeten, gedronken, gelegen in de schaduw (was echt te heet in de zon, vergelijkbaar met de temperaturen in Nederland!).

’s Avonds pizza laten bezorgen (dat was echt de eerste keer hoor!!) en televisie gekeken. Nog even de DVD van Quintus (hij presenteert ‘Groeten uit Paramaribo’ in het programma ‘Raymann is laat’) en heeeeel toevallig was ie ook even in Groningen, dus we herkenden het gelijk, grappig!

De laatste volle werkweek is ingegaan. Volgende week vrijdag is het Keti Koti, een nationale feestdag waarop de afschaffinf van de slavernij wordt gevierd. De week daarop is het presenteren, dus dan is alles al weer klaar.

Veel liefs, Richard & Kim

Beetje in de soep!

2005-06-14T18:53:00.000-04:00

het verhaal van het weekend van 11-12 juni

Wat een plannen hadden we voor dit weekend! En wat gingen ze niet door!
We zouden naar Kalebaskreek gaan (het klínkt alleen al gezellig!).

Zaïre zou hier samen met de inwoners van het dorp Donderskamp – waar zij onderzoek doet – een voetbaltoernooi hebben met andere inheemse dorpen.
Aangezien Donderskamp te ver weg is om in een weekend te doen, en Kalebaskreek drie uurtjes reizen was, vonden we dit een leuke gelegenheid voor een tripje.

Zaïre had al gezegd: ga eerst even langs bij het VIDS om te vragen of het toernooi wel doorgaat en zoja, om door te geven of jullie komen.
Het VIDS is de Vereniging van Inheemse Dorpshoofden in Suriname.
Ze hebben daar contact via de radio met alle aangesloten dorpen, waaronder Donderskamp.
We hadden woensdag gebeld of we donderdag langs konden komen. Dit kon, dus wij er naar toe.
Bleek dat Donderskamp uit de lucht was. Ze waren ’s ochtends wel ‘on air’ geweest, maar we zouden niet meer in contact met hen kunnen komen.
Toen hebben we de medewerker van het bureau gevraagd door te geven dat we zouden komen. De volgende dag – vrijdag – bleek dat er iemand was overleden in het dorp, en dat Donderskamp dus niet van de partij zou zijn... Jammer!

Daar viel ons weekend dus in het water. Richard heeft Zaïre nog wel gesproken. Helaas kunnen we niet meer naar haar toe omdat ze eind juni al vertrekt en het moeilijk wordt nu nog vrij te nemen op de stages ;-)
Dan halen we het in Nederland maar een keertje in!

Enfin (hmm wat een woord), vrijdagmiddag ging Kim naar de kartbaan, waar Richard, Mark en Guno – uiteraard – ook waren. Marijke was aan het werk.
We hadden het plan op kaaimannen te gaan jagen. Even voor de duidelijkheid: die zien er zo uit:

Die leven hier in de kreekjes en zijn vooral te vinden in de regentijd. Het was alleen al een week kurkdroog geweest, dus afwachten maar.
Daar gingen we in de jeep van Guno, Guno zelf, Paul en wij tweetjes.
Helemaal uitgerust met grote lampen, rifle en haak (je moet die beesten wel binnen krijgen natuurlijk) waren we klaar voor het avontuur.
De eerste kreek bracht weinig rode oogjes, geen eigenlijk, dus weer wat verder buiten de stad gereden.
Hmmm het zou wel eens moeilijk kunnen worden; veel used-to-be-kreken lagen droog en waren helemaal dichtgegroeid.
Op een gegeven moment kwamen we bij een groot water en daar zagen we vrij veel rode oogjes!! Joepiieeeeee!! De spanning liep op. Helaas, de kaaimannen bleken veel te ver weg te zitten zodat we ze nooit uit het water zouden kunnen krijgen.
Jammer, we hadden wel trek in een beetje kaaimanvlees!
Wel wat stoere plaatjes geschoten, die ineens een stuk minder stoer waren toen bleek dat we niets hadden geschoten.
Die avond nog even bij ’t Vat neergeploft en ’s nachts weer richting huis gegaan.
We hebben lekker uitgeslapen en kwamen op het idee om naar de dierentuin te gaan.

Ingang dierentuin

Veel mensen hadden gezegd dat er niets te beleven was, dus we gingen er zonder verwachtingen naar toe.
Uiteindelijk was het zeker leuk! Er waren vrij veel dieren en het was leuk opgezet, waarvan hieronder een collage:

Toen we weer thuis waren, hebben we Ocean’s Twelve gekeken, nice!
Nog even de oogjes dicht gedaan en ’s avonds bij Dumpling gegeten. Het dim sum tentje waar we de tweede avond ook hebben gegeten. Daarna nog even het casino in geweest, maar helaas, iets minder fortuinlijk dan de vorige keer!

Zondag: Suriname rivier
Zondag weer rustig aan gedaan. We wilden eigenlijk met een bootje naar het district Commewijne, aan de overkant van de Suriname-rivier.
Het was inmiddels al half twee toen we bij de Waterkant waren, dus het was eigenlijk zonde om nog een uur heen en een uur terug te varen. In Nieuw Amsterdam heb je namelijk een Openluchtmuseum, en dat zou dan echt haasten worden.

Op zoek naar een leuk tentje wees een vriendelijke man ons op aan een tentje aan het water. Dit was helemaal niet verkeerd! Heerlijk uitzicht over de Suriname-rivier, lekker gesnackt en wijntjes gedronken.

Nog gezellig gepraat met de Surinaamse Nederlander die ons bediende. Hij was op vakantie in Suriname en de tent was van zijn broer; altijd leuk om even een praatje te maken.
Tegen zessen naar huis gegaan, filmpje gekeken, wat kleins gegeten, heerlijk relaxed dus!

Kortom: weinig spannende verhalen, maar wel een prima weekend!

Even voorstellen ....Mevrouw Vasilda
Hier nog even een fotootje van onze nieuwe huisbazin!
Mevrouw Vasilda, hier net dressed to party!

Waarom wij liever een camper hebben!!

2005-06-07T18:38:00.000-04:00

Dit weekend was weer ongelofelijk; ik had weer geholpen op de kartbaan dus dat ging allemaal oké. Samen met Paul (eigenaar) en M(ark) aan karts kloten, niks mis mee.

We zouden daarna weg gaan naar Isadou, dat ligt achter het stuwmeer. Dit ging niet door. Dan maar naar een huis achter Zanderij (bij het vliegveld)!!! Ging ook niet door. Zonde, maar niks aan te doen. Dan maar lekker met z’n allen borrelen bij Paul.

Daarna bij ‘t Vat afgezet door Guno om wat te eten. Loopt er een man rond met supermooie houtgesneden tafeltjes wij kijken, kijken en WEL kopen. Dit was een man uit Para, een klein dorpje in het binnenland van Suriname. Het was echt helemaal met de hand gemaakt, echt top man! Na overleg met Kim waren we er snel achter dat deze wel leuk in ons huis zou staan(welk huis?) en hij ging die mee. We weten alleen nog niet hoe, maar toch. Wij zitten nog tevreden na te genieten van onze nieuwste aankoop, komt er een vrouw met het verhaal dat het haar tafeltje is en dat ze een afspraak had om half 9 - inmiddels was het half 10 - met die man. Zo’n uit de hoogte gevallen opgedirkt figuur die het geld makkelijk kon missen, dus waarom koop je hem dan niet gelijk?! En kom dan op tijd als je wat afspreekt! Die man was inmiddels nergens meer te vinden, hij had gewoon eieren voor zijn geld gekozen na 45 minuten te hebben gewacht. Dit maakte de aankoop nog lekkerder en mooier dan dat die al was. Naar huis met de tassen – die we al hadden gepakt voor het geval we naar Isadou zouden gaan – en de tafel; echt prototype toerist.

Marinalex
Na een lange dag en vroege ochtend* toch met M & M en Guno - een local in Suriname, een aardige man die we hebben ontmoet bij de kartbaan van Paul. Guno kan geweldig vertellen en doet dit dan ook graag met een glas Borgoe-cola in zijn hand, echt een leuke vent. Naar Marinalex geweest (een kreekje vlakbij het vliegveld) heerlijk liggen hangmatteren - staat dit al in de Dikke van Dale? – een drankje en hapje erbij, niks mis mee.`

Uitzicht vanuit hutje

Rich Marinalex

Echt weer zo’n geweldige plek in het mooie Suriname. Op een klein uur rijden zit je weer in de natuur, zo mooi, super man. Lekker een kreek, een hutje, eten gehaald en drinken, alles erop eraan. Zelfs een dikke spin die niet lang na onze komst het leven liet.....

Natuurlijk was het weekend en Kim was erbij dus zeikregen – noot van Kim: dit was maar heeeeeel even!!) – een groot deel van de dag. In de hangmat was het wat fris, maar zeker uit te houden.

Op weg ernaar toe langs de oude treinen geweest; een project wat is gestopt omdat een onderdeel van de locomotief kapot was.

Er is wel nog steeds 35 man in dienst terwijl de trein al 15 jaar niet meer rijdt en de rails zo goed als gejat is. Was leuk om te zijn; ff wat foto’s geschoten en weer weg.

Die avond nog even met z’n tweetjes uit eten geweest met een drankje erbij; echt een slecht leven hier in Suriname. Zijn we weer laat huiswaarts gekeert om tot 12 uur in bed te blijven liggen. Even opgeruimd, nou even, een Komozak vol troep die we niet meer willen of nooit nodig gehad hebben. Honderd paar schoenen van Kim waar ze niet op kon/kan lopen – noot van Kim: ik heb twee paar schoenen weggegooid en ik kon er wel op lopen, alleen niet zo lang! – en andere troep. De volgende dag hebben we lekker even naast het zwembad van Krasnopolsky gelegen. Club sandwich met mieren en haren gegeten, was echt heerlijk!!!! Vroeg plat gegaan in ons nieuwe bed.

*We zijn weer verhuisd dit weekend, we voelen ons net zigeuners. We gingen van het grote huis na 9 dagen naar Kiem, het kleine huis, na 2 maanden weer naar het grote huis. Na een maand en 4 dagen waarvan 3 weken beneden en de rest boven nu weer een ander huis, voor de komende 6 weken hopen we dan maar.
Bij het grote huis zijn we tegen de afspraken en wil in zaterdagochtend vertrokken. Dit om een voorval de avond daarvoor. We komen met de tafel en tassen binnen, hangt er een klein lullig briefje dat we 225 euro moeten betalen inplaats van 200 U.S. Dollar. Wij pissed de hele nacht ingepakt, voor het geval dat de volgende ochtend niet naar tevredenheid zou verlopen en we eventueel gelijk weg zouden kunnen.
Krijgen we toch een verhaal dat we veel wassen, bijna elke dag?! Gemiddeld 3 keer per week volgens ons, dat warm douchen – tegen de afspraak in - niet inclusief is en 1 euro kost per keer en de airco 5 euro kost per nacht. Verder wordt er nog ijskoud verteld dat 200 U.S. dollar nooit de afspraak was en alles inclusief al helemaal niet. Kijk, tussen Euro en U.S. kan nog een misverstand zitten, maar dan wordt het nooit van 200-225 toch.... Ook is er gevraagd of alles inclusief was en dat was zo en nu ineens niet meer. Twee keer in een gesprek over belangrijke zaken zo’n misverstand? Lijkt mij niet. Je hebt geen poot om op te staan dus kun je uren blijven discussiëren zonder dat je je gelijk krijgt. We hebben het gevoel dat ze mensen voor meer geld kon krijgen of met anderen had gesproken en daarom ineens zo omsloeg. Ze vond het best en we moesten maar naar iets anders gaan kijken als het niet beviel “Je vindt toch niks goedkopers met zo’n goede wasmachine”. Dat wasmachineverhaal klopt; de rest heeft allemaal van die klotedingen die je kleren opvreten maar de rest is gelukt. Deze mevrouw had alleen niet verwacht dat we binnen een krap uurtje alles in de taxi hadden, de rest hadden betaald en weg waren. Wie het onderste uit de kan wil hebben, krijgt de deksel op zijn neus. We zitten nu voor bijna de helft van het geld bij een collega van Kim in huis met een grotere kamer en alles erop en eraan. De volgende keer dat we moeten verhuizen gaan we naar huis toe, de 17e of niet, we gaan dan naar Nederland!

Keep on movin'......

2005-06-06T07:12:00.000-04:00

Niet geheel volgens plan zijn wij afgelopen weekend weer verhuisd.
Details volgen nog!

Mochten jullie post willen sturen, komt hier ons nieuwe adres:

Kapasikelestraat 7, Paramaribo (ja, we blijven wel binnen de stad ;-)

Ons telefoonnummer thuis: (00597) 442131
Ons mobiele telefoonnummer: (00597) 08687789

Liefs en tot de volgende update!

Update van de afgelopen twee weekends!!

2005-05-31T07:09:00.000-04:00

Hi! Het heeft even geduurd, maar hier weer een update.
Vorige week woensdag zijn de verkiezingen geweest in Suriname. Vanaf het moment dat we hier aankwamen, was het elk weekend raak met optochten en andere festiviteiten.
We waren dus benieuwd!
Het weekend ervoor was Zaïre nog in de stad dus onze portemonnee had het zwaar. Zaïre doet onderzoek in het binnenland en komt om de paar weken terug in de stad. Nu was ze er maar een klein weekje, dus gingen we alleen maar leuke dingen doen. De hele week heerlijk uit eten
Vrijdag was het laaaaaaaaat. We gingen rond half vijf slapen na zelfs de vieze azijnwijn van kant te hebben gemaakt (op een gegeven moment ben je niet meer zo kieskeurig).
Daarvoor waren we op een terras neergeploft waar ook vrienden van Zaïre waren. Dat was bijzonder gezellig en wij drieën zetten de gezelligheid dus nog even voort op de veranda.

Zaterdag (vorige week dus) wilden we gaan zwemmen maar – wat een verrassing – het zwembad was dicht. Een andere proberen dan maar... En ja hoor, de eerste donkere wolk werd zichtbaar en vond het nodig heel hard te gaan lekken. We reden op dat moment net langs ’t Vat dus hebben we taxichauffeur maar gevraagd ons eruit te laten. Bij ’t Vat een hapje gegeten, Zaïre had een afspraak en wij werden gebeld door M&M om de film van de Raleighvallen te komen kijken. Gaaf!
Daarna weer richting huis gegaan, even geslapen en opgefrist en ’s avonds de stad in. Opeens hoorden we iemand onze namen roepen en ja hoor, Zaïre was net weer terug van de afspraak. Wij dus heerlijk shoarma (ja, het kan hier echt allemaal) gegeten en Parbo gedronken (zelfs Kim is af en toe aan het bier, maar dat komt meer door de prijs of kwaliteit van de wijn hier!!).
Het dreigde alweer laat te worden, dus om 1:00 gingen we naar huis, een beetje brak waren we nog wel.

Zondag hadden we ons echt voorgenomen te gaan zwemmen, en dan niet zo laat, want de meeste buien beginnen rond een uur of twee.
Hotel Krasnapolsky gebeld en jawel, we konden er voor een dagje zwemmen! Geen introductiemensen nodig? Geen lidmaatschap vereist? Neeeee!!!
Daar gingen we dus, wat een heerlijkheid! Niet zo groot, maar dat was niet erg. Heerlijke zon, lekkere sapjes en een top club sandwich, dat was genieten hoor. Lekker op de derde etage van het hotel, dus het waaide goed door.
Rond een uur of vier weer weggegaan, lekker relaxed op de veranda en ‘s avonds Chinees gehaald........

Maandagavond meegeweest met de ‘huisbazin’ naar een massameeting van het Nieuw Front. Het was de laatste avond waarop gefeest mocht worden en ‘reclame’ gemaakt werd voor de verkiezingen. Kim was de auto nog niet uit of ze kreeg al een NPS-vlag (een van de vier partijen die ;t Front vormen) om haar middel gebonden, we zagen er te neutraal uit volgens het gezelschap  Het was bijzonder om mee te maken; een groot podium met alle belangrijke mensen, waaronder president Venetiaan, die om de beurt een praatje hielden, en om de zoveel praatjes begon de muziek! Wat een feest! Daar sta je dan als houterige bakra tussen! Nee, was leuk, op een gegeven moment hadden we het wel gezien en gingen met de dochter van de huisbazin en een vriend weer richting huis.

Dinsdagavond met M&M gegeten bij ’t Vat. Mark en Richard bestelden al enthousiast een djogo (grote Parbo) maar waren even vergeten dat er geen alcohol geschonken mocht worden! Dit in verband met de verkiezingen.
Woensdag was het dan de grote dag. We merkten er ’s ochtends nog vrij weinig van en ook de rest van de dag was het rustig. We zijn nog even bij een stembureau gaan kijken en toen waren er wel veel auto’s met vlaggen en – hoe kan het ook anders – toeters op straat.

Donderdagochtend vroeg zagen we een voorlopige uitslag van de verkiezingen maar de stemmen waren nog niet allemaal geteld. De partij van Bouterse – NDP – had toch wel verrassend veel zetels gehaald en daar werd veel over gesproken.
Vrijdag was het onrustiger. Een aantal partijen had hun achterban opgeroepen zich te verzamelen en te protesteren tegen vermeende fraude tijdens de verkiezingen.
Ook in het weekend was er meer beveiliging en politie op de been, maar we hebben niets storends meegemaakt.

Vrijdagmiddag even op MSN geweest, met webcam. Ik wist niet dat het zulke ondingen waren! We waren met thuis aan het MSN-en en als je dan gedag zegt, is een webcam echt vervelend. Dus toen had Kim het even te kwaad en was het maar goed dat er ook een ‘uit-knop’ op zit!
Maar goed, het kwam weer goed na een uurtje te hebben geslapen.
‘s Avonds wilden we naar het casino, waren we nog niet geweest en we wilden het wel eens meemaken. Het casino was niet zo groot, maar wel erg mooi opgezet en er waren shows met dansers, leuk! Wat nog leuker was, was dat de drank gratis was! We wachtten echt tot de vrouw van de bediening kwam afrekenen, maar dat kwam ze dus niet.
We hadden ook nog wat centjes gewonnen dus gingen rond een uur of half vier tevreden naar huis.

Zaterdagochtend wilden we gaan winkelen, de winkels zijn dan tot 13:00 open, dus we moesten een beetje opschieten. Richard wilde kijken wat de mogelijkheden waren om hier een pak te laten maken en daarna zijn we de stad ingegaan. Leuke dingen geshopt en daarna voldaan weer naar huis. Filmpje gekeken op de laptop en even de oogjes dicht gedaan.
We wilden eigenlijk nog wel iets eten dus wij weer richting stad. Uiteindelijk weer om 3:30 thuis.

Zondag hadden we afgesproken met een collega van Kim bij een warung te gaan eten. Er kwam nog een vriend van haar op de bonnefooi dus warenw e met z’n vieren. De man in kwestie was nogal aanwezig, maar het was een gezellige middag met uiteraard een dikke hoosbui.
Rond half vier waren we weer in de stad en hebben we nog even geïnternet. M&M belden; ze waren net terug uit Galibi, waar wij ook zijn geweest met de reuzenschildpadden.
We hebben geklaverjast en de mannen hebben gewonnen......

Het weekend was weer voorbij gevlogen! Maandag heeft Richard Paul geholpen op de skelterbaan. Hij had aangeboden de karts voor hem te repareren omdat hij daar zelf niet aan toe komt, Mark was ondertussen bezig de trap voor de glijbaan te verven.
Kim kwam na het werk ook die kant op en heeft nog even kunnen zwemmen.
Maandagavond weer geklaverjast en bij M&M gegeten. Ze verhuizen deze week en dan zitten ze veel verder van ons dan nu, dus moesten we even bij het ‘afscheid’ stil staan.

Dit was weer even een update, foto’s volgen echt!!

Borgoe, Bier en Bami!

2005-05-16T10:09:00.000-04:00

Hallo allemaal!

Alles goed? Hier wel, het is weer maandagochtend, dat betekent dat er alweer een weekend voorbij is! En het was weer eens super. Vrijdagmiddag eerst even gewinkeld (zonder resultaat helaas) en ’s avonds even bij Mark en Marijke geweest. Marijke was niet zo lekker, dus zijn we met z’n drieën even wat gaan drinken, gezellig!
De volgende ochtend werd er op de deur gebonkt. Mark, Marijke en Maikel (oude buurman van Marijke, woont weer in Suriname) stonden voor de deur. We lagen nog in coma! Ze hadden ons geprobeerd te bellen, maar Telesur doet al een paar dagen raar met de mobiele telefoons.

Ze vroegen of we mee gingen naar Commewijne, het district aan de overkant van de Suriname-rivier. Dat zagen we wel zitten, dus binnen tien minuten (ok, een kwartier) stonden we gedouched en wel buiten.
Het was (nog) mooi weer en in Nieuw Amsterdam aangekomen hebben we heerlijk geluncht (of eigenlijk ontbeten voor enkelen onder ons ;-). En jawel, de lucht werd donker en het ging regenen, logisch, het was immers weekend en we hadden een stap buiten de deur gezet.......
Helaas konden we dus niet naar het openluchtmuseum. Wel zijn we door Voorburg gereden en in Alkmaar zijn we even gestopt (jaja, die hebben we hier ook gewoon) en hebben we van de omgeving genoten – het was inmddels weer droog.
’s Middags weer richting stad gegaan en lekker relaxed bij de skelterbaan van Paul gezeten. We hebben de glijbaan gezien die Marijke en Mark daar samen met Paul aan het maken zijn. Er is namelijk ook een zwembad(je). Hier gezellig gezeten, gegeten natuurlijk en tegen de avond weer weggegaan. We wilden samen nog even een hapje eten ’s avonds, en M&M zouden later komen om wat te drinken. Toen we na 20 minuten nog niet waren geholpen, gingen we eens kijken waar M&M uithingen. Bleek dat Marijke haar teen goed had gestoten en de vellen er bij hingen. Toevallig had ik die middag nog gezegd dat dit paar schoenen het toch al zeker drie weken deden.... Dat had ik niet moeten doen, nog geen 50 meter gelopen na het teen-incident begaf mijn schoen het. Zo waren we gezellig samen aan het hinkelen.
Eenmaal terug bij hun thuis de teen geinspecteerd en een paar schoenen geleend. We wilden toch nog wel even weg, maar we wilden ook klaverjassen. Hmmmmm, toen hebben we de kaarten maar meegenomen! Het was weer ouderwets; de dames maakten de mannen in. Hierbij moet wel vermeld worden dat KIM heeft VERZAAKT, zo, de mannen ook weer blij hopelijk. Ik had verzaakt maar kwam er binnen 3 seconden achter en ik vroeg of ik de kaart mocht verwisselen. Dit mocht, maar toch had ik verzaakt.... Als je niks van klasverjassen snapt, kun je het maar beter gelijk weer vergeten!

Powaka
Het was een gezellige avond en er waren alweer plannen voor de volgende dag. We gingen ergens naar toe en werden om 9:30 opgehaald, het was alleen nog de vraag waar we heen gingen. Uiteindelijk zijn we zondag naar Powaka geweest, een kreekje op ongeveer een uurtje rijden van Paramaribo. Eerst bami, bier en Borgoe gekocht, want je kon daar niks kopen. Eenmaal aangekomen hangmatten opgehangen en lekker relaxed.

De mannen waagden zich aan een potje ballen terwijl wij nog wat zonnestralen probeerden mee te pikken.

Rond een uur of vier richting stad gegaan, nog ijs gegeten en thuis Studio Sport gekeken. Zoals wel vakder de afgelopen tijd werden we daar niet echt vrolijk van, maar desondanks natuurlijk weer een lekker weekend gehad!
’s Avonds nog even samen Austin Powers gekeken (DVD gekocht voor € 1,50) en lekker gaan slapen.

Het was dus weer top!!!

Halverwege!

2005-05-13T07:49:00.000-04:00

Het is een beetje laat, zo op vrijdag, maar even een kort verslag van het afgelopen weekend. Kort, want we hebben niet bijzonder veel gedaan. De malariapillen eisen zijn tol en maken ons moe en een beetje misselijk!
Maar goed, het was gelukkig weer weekend, het weekend dat we precies op de helft zitten van ons verblijf in Suriname!

Vorige week woensdag hebben we onze eerste salsales gehad, dat was lachen. Mark en Marijke gingen ook mee en we hebben de basisstappen van de merengue en de salsa geleerd. De cursus duurt 8 lessen waarvan we de eerste al hadden gemist, maar we konden redelijk mee. Wordt vervolgd....

Vrijdagmiddag hebben we eerst even bijgeslapen, we waren allebei op! ’s Avonds was er een jazzavond bij ’t Vat waar we graag naar toe wilden. Na lekker te hebben bijgeslapen zijn we richting ’t Vat gegaan waar ze net bezig waren alles klaar te zetten. Het werd een soort jam-achtige avond. De muzikanten hadden de afgelopen week een workshop gehad van een aantal, onder andere Nederlandse, muzikanten en dit was het resultaat van die avond en een voorproefje op het jazzfestival in oktober van dit jaar.
Het was erg gezellig, we hebben er gegeten en Mark en Marijke kwamen ook gezellig langs. Rond een uur of een weer richting huis gegaan.

Zaterdagochtend boodschappen gedaan. Buiten de Chinese supermarkten, die hier altijd open lijken te zijn, zijn de slagerijen en groenteboeren doordeweeks allemaal om 15:00 dicht. We kunnen doordeweeks dus geen boodschappen doen.
Dus op naar de slager. Aangezien we zondag zouden verhuizen, hebben we het vlees alvast naar het nieuwe huis gebracht en daar alles in de vriezer gegooid, het kan maar binnen zijn!
Nadat we de boodschappen kwijt waren, lekker een ijsje gegeten bij Tangelo, heeeeerlijk! Kim was niet lekker dus gingen we thuis nog even een uurtje slapen. ’s Avonds was er een event met de meest flitsende auto’s en optredens in een grote, half openluchthal. We gingen met de taxi en hebben er ontzettend lang over gedaan, als er iets te doen is hier, moet iedereen er bij zijn, dus het was druk op de weg! Uiteindelijk waren we er rond 19:00. Er werd gemeten hoeveel decibel de auto’s konden produceren en je kon langs de auto’s om ze te bewonderen, het haalde het helaas niet bij de Keverweekends!
Er stonden bijvoorbeeld Toyota Starlets bij!! Haha, ja Noek, echt, die auto van jou is zo gek nog niet! Dus het was leuk om gezien te hebben. Toen we eenmaal weer naar buiten gingen, was het zo ongelofelijk druk, mensen waren echt aan het dringen om naar binnen te komen en binnen was het ook al behoorlijk druk. We zijn dus op het goede moment weggegaan.
Daarna lekker naar het Waaggebouw geweest en daar heerlijk gegeten en roseetjes gedronken, dat was nog een luxe! Daarna naar huis gegaan, de laatste nacht in het oude huis stond voor de deur......

Zondag lekker uitgeslapen tot een uur of elf en toen de spullen in gaan pakken. Wat hebben we een hoop zooi! We moeten echt een hoop dingen hier gaan laten, anders krijgen we het nooit allemaal mee!
Wonder boven wonder paste het allemaal in een taxi, inclusief ons en zijn we naar het ‘oude’ huis gereden. Voor alle duidelijkheid, dit is het huis van de eerste foto’s met de veranda en de warme douche!

Rond een uur of vier ’s middags lekker naar ’t Vat gelopen (is nu weer heerlijk dichtbij) en daar een hapje gegeten. ’s Avonds op de veranda gehangen en de kamer een beetje ingericht, we hadden geen honger meer dus niks bijzonders gedaan met eten. Het weekend was alweer voorbij, wat gaat het toch altijd veel en veel te hard!

Voor vandaag wensen we Nel (de moeder van Richard) een hele fijne verjaardag, hopelijk is het gezellig geweest de afgelopen dagen!!! Liefs, ons....

Raleighvallen...

2005-05-02T10:28:00.000-04:00

De foto's zijn nu toegevoegd aan het reisverhaal. Als je op de foto's clickt krijg je een groter formaat te zien. Daarna kan je weer met de "Back" of "Terug"-knop in je browser weer naar het reisverslag terugkeren.

Dag 1

Dinsdag, 04:45, de start van ons avontuur! Na de laatste spullen te hebben gepakt met de taxi op weg naar Mark en Marijke gegaan. Vervolgens zette de taxi ons af bij de touroperator, waar we om 6:15 moesten verzamelen. We vroegen ons af hoeveel mensen er mee zouden gaan en met welke bus we zouden gaan rijden. Toen kwam er een ‘gewone’ stadsbus aangereden, jep, dat was ‘m! Uiteindelijk om 7:15 vertrokken met een gezelschap van 10 gasten, de gids, de kok(kin) en twee buschauffeurs.

Op richting Zanderij! Dit is het grootste vliegveld van Paramaribo en ook hetgene waar we op aan zijn gekomen, zo’n twee maanden geleden. Ongelofelijk, het lijkt wel vorige week dat we hier aankwamen!
Hier was de laatste mogelijkheid om nog iets te kunnen kopen. Uiteindelijk toch maar een zaklamp gekocht, die hadden we thuis laten liggen.
Het zou zo’n zes uur rijden zijn naar Witagron, waar we zouden overstappen op de boot. Deze boot zou ons in zo’n twee uur naar Fungu-eiland brengen, het eiland waar we tijdens de trip zullen overnachten.
De tocht was erg, tja…… heftig. De weg is natuurlijk niet netjes geasfalteerd maar gaat midden door de rimboe! Af en toe een plaspauze – midden in de bush bush, mam, nu had ik toch wel blij geweest met een plastuit! – en heerlijke loempia’s!
Onderweg ook nog wat overstekende aapjes gezien, gaaf!
Om 15:00 kwamen we dan aan op Witagron.

Brug Witagron
We waren nog geen vijf minuutjes uit de bus (de reis was tot dan toe zonder druppeltje regen verlopen) en het begint te hozen!!! En dat dus echt op z’n Surinaams! We hebben geschuild tot het minder werd en gelukkig hield het op. De bootreis duurde uiteindelijk zon 3 uur, maar was zeker de moeite waard. Bijna strakblauwe lucht, prachtige natuur en overvliegende vogels.

Boottocht naar Fungu

Jaja, we waren er! Rond 18:30 aangemeerd, wat betekent dat we toch bijna 12 uur onderweg zijn geweest! Maar wat was het nu al de moeite waard. Een prachtig eiland omringd door sula’s (stroomversnellingen) en alleen het geluid van stromend water en fluitende vogels….

Uitzicht vanaf Fungu
We hebben onze spullen bij onze bedden gezet – we sliepen in stapelbedden in een grote ruimte, wel zo gezellig – en zijn gaan douchen.
Eenmaal bijgekomen van de reis besloten we kaarten maar eens tevoorschijn te halen. Ondertussen vertelde Chafihd, onze gids, over het eiland en de omgeving.
Om 20:30 gingen we eten. Alma, onze kok, had haar best duidelijk gedaan, dat ging er wel in! Na het eten het programma voor de komende dagen doorgenomen en toen ging het licht toch al vrij snel uit!

Dag 2

O nee he, het regent. Dat zou betekenen dat we vandaag de Volzberg niet kunnen beklimmen omdat dat te gevaarlijk zou zijn. We werden inderdaad niet gewekt voor het ontbijt om 7:00, dus het programma kreeg een andere wending. Er werd besloten dat we het programma van donderdag zouden gaan doen; een jungletocht met een bezoek aan de Moedervallen en de Manarival.
Wow, onze eerste stappen in de jungle, wat gaaf! Overal waar je kijkt is groen! Onderweg vertelde Chafihd over vruchten en planten die we tegenkwamen. Helaas waren er weinig dieren, mede vanwege het vochtige weer.
Na ongeveer 1,5 uur lopen kwamen we aan bij de Moedervallen, ontzettend gaaf! Hier hebben we dan ook menig kiekje genomen…

Kim en Richard bij de Moedervallen

Richard bij dezelfde Moedervallen

Wat een uitzicht en wat een rust. Na hier even te hebben gerust en te zijn opgedroogd (het regende nog steeds) weer teruggelopen. Met de boot weer terug naar Fungu-eiland en hier heerlijk geluncht.
We waren niet de enigen met trek, want er werd een doodshoofdaapje gespot! En niet een, maar wel vier! Wat een schatjes! Dus al gauw werden de bananen tevoorschijn gehaald en poseerden ze welwillend voor onze camera’s!

Doodskopaapjes

Achteraf hoorden we dat die aapjes in Paramaribo in beslag waren genomen en toen door de bewoners van het eiland verder opgevoed zijn. Zij leven rondom het eiland en komen er altijd terug om daar te slapen.
’s Middags gingen we naar de Manarival. Eerst een klein stukje met de boot en even lopen voordat we er waren. Ook al zo schitterend! Een echte waterval! We schaamden ons dood toen we erachter kwamen dat we allebei aan Center Parcs moesten denken… Hier niks aangelegd of aangestuurd door apparatuur, dit is puur natuur! Je kon er zwemmen en je kon op de rotsen klimmen om zo onder de waterval te kunnen zitten.
Nou, dat leek ons wel wat, we gingen apart zodat we foto’s van elkaar konden maken.
Ik ging eerst, samen met Marijke. Marijke zat inmiddels al en wilde me omhoog trekken. Toen ik dacht dat ik zat, had ik het blijkbaar mis. De kracht van het water overviel me en de rotsen waren gladder dan ik dacht… Ik donderde dus mooi naar beneden en tijdens de val zag ik Rich heeeeeel moeilijk kijken. Hmmm, dit kan niet goed zijn, dacht ik toen. Gelukkig viel ik niet hard en was er niks aan de hand. Om voor een tweede keer te gaan zitten, vond ik even geen goed plan, maar ik heb het toch maar gedaan, zou zonde zijn anders, toch?
Dus ik zat eenmaal en dat was toch wel erg gaaf!

Kim bij de Manarival

Eenmaal veilig teruggekomen, was het de beurt aan Rich. Heb ook wat mooie foto’s kunnen schieten van hem onder de waterval en was ondertussen blij dat ons setje maar uit één kluns bestaat.

Richard in de Manarival

Hier nog even lekker relaxed en daarna weer terug naar ‘huis’ gegaan. Ik heb nog een paar oorbellen gekocht die daar werden gemaakt, altijd leuk!
Wederom heerlijk gegeten, nog gezellig wat gedronken (geen Parbo helaas, we zijn aan de malariapillen en in combinatie met alcohol werken ze minder of helemaal niet…) en weer heerlijk gaan slapen, in de hoop dat het morgen droog is!

Dag 3

Wat? Het miezert? Nee toch… we baalden al stevig, maar we zouden in ieder geval de tocht er naar toe gaan maken en ter plaatse bekijken of het verantwoord was de Volzberg te beklimmen of niet.
De tocht er naar toe was 7,5 kilometer. Dit was wel even andere koek. Op een geasfalteerde weg is 7,5 kilometer best te doen, maar door de jungle bleek toch een ander verhaal… Naat Chafihd was ook Benny mee, alias Dokter 5. Zijn voorvaderen waren allemaal medicijnman geweest en hij was blijkbaar de vijfde in die lijn. Toch wel een fijn idee om een dokter bij je te hebben!
We waren nog geen uur onderweg, of ik gleed met een van mijn piposchoenen van een boomstammetje af waardoor mijn linkervoet zeiknat was! Lekker idee, als je nog zo’n eind moet.
Na een tijdje gelopen te hebben kwamen we een paar apenonderzoekers tegen. Zij observeren gedurende een jaar het gedrag van apen, als je daar geen stijve nek van krijgt…. Wij hebben er ook een aantal gezien, voornamelijk slingerapen.
Verder ook veel vlinders gezien, waaronder de Morpho. Dit is een vlinder met felblauwe vleugels, maar als ze zich opvouwt, is alleen de buitenkant zichtbaar en deze is zwart, een schitterend dier! Dan loop je door een donker, voornamelijk groen en bruin oerwoud en dan komt er ineens zo’n felblauw beestje rondfladderen!
Op een gegeven moment werd ik wat lakser met lopen; eigenlijk moet je continu kijken waar je je voeten neerzet, loop je niet in een mierennest, liggen er geen wortels of stukken steen verstopt tussen de aarde? Ik werd dus wat lakser en zag alleen dat er een boomstronk net boven de grond zweefde, dus ik erop staan. Bleek dat er boven ook nog zo’n stronk hing! AU! De spuit 11 van deze trip was dus weer duidelijk aanwezig en wat een verrassing toen bleek dat ik het was….
Er bleek ook nog een pechvogel in ons midden. Opeens hoorden we Dokter 5 heel hard roepen: ren, ze zijn bij je! Wij liepen redelijk vooraan du we snapten er niets van, maar we renden maar. Toen bleek dat er een wespennest was gestoord en de bewoners het daar niet mee eens waren. Ze hadden dus even flink geprikt, en raad eens wie ze te pakken hadden? Jawel, het was Richard. Hij liep dus wel in die groep en hij was de enige die gestoken was, vlak naast zijn mond en in zijn vingers. Niet zo lekker dus, maar dokter 5 was alert. Hij gaf Rich drie willekeurige blaadjes en deze moest hij er overheen wrijven. De ergste pijn zou dan binnen een half uur verdwenen zijn, en dit klopte!
Onderweg hoorden we geritsel. Er bleek een papegaaitje te zijn gestrand. Hij zat middenin de bosjes en het leek erop of hij een vleugel had gebroken.

Wij presenteren .....Grietje!

Dokter 5 nam hem mee – in een plastic zakje – en kwam tot de conclusie dat ie nog niet volgroeid was en waarschijnlijk samen met een andere papegaai in het nest had gezeten. De ander bleek sterker en besloot een rondje te gaan vliegen. Deze wilde dat ook maar bleek nog niet sterk genoeg. Hij had gelijk een mooie naam voor haar bedacht: Grietje. En als het nu een mannetje was? Nou, gewoon, Grietje! Het sprookje was hem duidelijk niet bekend.

Na 3 uur gelopen te hebben, kwamen we bij de eerste rotsen aan. Vanaf deze rotsen hadden we een schitterend uitzicht op de Volzberg. Zo schitterend, dat we precies konden zien hoe stijl deze was! Hier hebben we een kwartiertje gerust, het was nog een uur lopen naar de voet van de berg.

Kim en Richard aan de voet van de Volzberg

De rest van de groep aan de voet van de Volzberg

Eenmaal aangekomen werd besloten dat het verantwoord was om de berg te gaan beklimmen. Het eerste stuk was nog vrij begroeid en we konden ons goed vasthouden aan de bomen en we hadden genoeg grip dankzij de takken en de aarde die er lag.
Toen kwamen we bij een open stuk waar alleen rots was. Slik, dit was wel even heftig! Zeker als je je realiseerde dat het stuk waar we op moesten lopen zo’n vijf meter breed was, en er aan weerszijden afgrond was… Toen maar besloten dat het beter was dit je niet te realiseren. Het ging verbazingwekkend goed, ondanks mijn rare piposchoenen. Het was wel ontzettend zwaar, ook omdat we nu niet meer beschut waren en midden in de open lucht liepen. Er kwam geen eind aan! 240 meter klinkt niet zo hoog, maar is het zeker wel!

Best stijl hoor, hou je vast

Bijna op de top hebben we een pauze ingelast totdat iedereen er was. Toen nog een klein stukje richting top en van daaruit genoten van het niet te beschrijven uitzicht.

Uitzicht vanaf de Volzberg

Wederom uitzicht vanaf de Volzberg

Overal waar je keek was groen!! Wat mooi! Het is een beetje onbeschrijfelijk, hopelijk geven de foto’s een beetje het gevoel dat wij hadden toen we er stonden!

Richard en Kim op de Volzberg

En ja, we moesten toch weer een keer naar beneden…. Hmmm, zouden de piposchoenen dit leuk vinden? Ja, het ging best!

Afdaling.....

Je moest niet naar beneden kijken en de natte stukken vermijden, maar het ging redelijk. Toen een stuk op de kont naar beneden omdat het gewoon te glad was. Eenmaal beneden aangekomen kwam het besef dfat we die 7,5 kilometer ook weer terug moesten……
Op de heenweg waren we veel gestopt om beesten, planten en bomen te bekijken, het scheelde dat we dit op de terugweg minder deden. We gingen om 14:15 weg bij de berg en waren rond 17:00 weer terug. We wachtten even op het bootje en waren toen weer heerlijk thuis! Wat een tocht! Ongelofelijk gaaf, dit was het dubbel en dwars waard.
‘s Avonds zou er een optreden van de Raleighboys zijn (jaja, de enige echte) maar zij waren op tour in de stad. We waren allemaal best gesloopt, dus heel erg was het niet.

Dag 4
Na heerlijk te hebben geslapen – de natuur is stiller dan die 1000 decibel airco van ons, genieten dus – relaxed opgestaan. De ochtend was aan onszelf dus we hebben rustig aan gedaan, en samen met Mark en Marijke een ABC gemaakt van de afgelopen vier dagen voor in het gastenboek.

Ons huis op Fungu

Rond 12:00 richting het ‘vliegveld’ gelopen. De spanning kwam nu toch wel een beetje opzetten hoor, zo’n klein vliegtuigje over zo’n hobbelige baan....
Rond 12:45 landde het vliegtuig, een Antanov waar 18 personen in konden.

Landing van het vliegtuig (-je)

Vliegtuig

Wij bij het vliegtuig

Rond 13:00 vertrokken we dan. We namen maar een hele kleine ‘aanloop’ en toen vlogen we al, dit kon niet goed gaan dacht ik even, maar toen we eenmaal het uitzicht zagen, waren we verkocht, schitterend! Alleen maar bomen en we konden de rivieren en de weg waarop we gekomen waren duidelijk zien.

Uitzicht vanuit het vliegtuig

Na ongeveer 40 minuutjes kwam de stad in beeld en even later stonden we alweer aan de grond. Dit was toch wel heel erg luxe hoor, zeker in vergelijking met de heenreis!
We werden opgehaald door Maikel, een goede vriend van Mark en Marijke die niet ver van het vliegveld af woont. Dit was ook al zo luxe. We zijn even bij hem thuis geweest en zijn daarna met de taxi naar huis gereden. Nog wat kleine boodschapjes gedaan en jawel, we zetten weer voet in de stad en het begint voor de verandering te regenen...
Zeiknat kwamen we thuis, eerst lekker een douche genomen en daarna de oogjes even dicht gedaan. Natuurlijk snel gebeld met het thuisfront en gemeld dat we veilig waren aangekomen.
’s Avonds nog gezellig met Mark, Marijke en Maikel (het is inmiddels M&M&M) bij Wolly’s gaan eten ter afsluiting van een zeer geslaagde trip.

Zaterdag rustig aan gedaan. We hadden niet echt plannen. Toen we op het punt stonden weg te gaan, belde Anita, de tante van Richard, wat een verrassing! Altijd leuk om het thuisfront te spreken! Daarna richting internetcafé geweest en gezellig gemsn-t met thuis, lekker aan de BBQ!! Heerlijk dat jullie zo’n mooi weekend hebben gehad, dat mag natuurlijk ook wel, zo eind april.
Verder weinig uitgespookt, wel twee oranjetompoucen gehaald, (jaja, je afkomst verloochen je niet) nog wat groenten gehaald voor de Sunday morning omelet en ’s avonds lekker met z’n tweetjes bij Dumpling gegeten, het dim sum restaurant waar we – onbegrijpelijk – na de tweede avond hier nog niet waren teruggekeerd.
We zouden nog naar het Waaggebouw gaan om nog een klein beetje Koninginnedag te vieren, maar Mark was niet lekker en bleven samen thuis. Wij vonden het eigenlijk ook wel mooi geweest en zijn naar huis gegaan. Nog een filmpje gekeken en klaar was het weer.
Zondag nog minder uitgespookt, we wisten niet dat het kon. Ik was in een heeeeel spannend boek bezig dus dat moest uit en daarna een omeletje gemaakt. Al met al zagen we om 16:00 het eerste daglicht en zijn we een ijsje gaan eten bij Tangelo. Daarna nog wat boodschapjes gedaan en thuis Studio Sport gekeken, natuurlijk hadden we Feyenoord net gemist (wat geen straf was achteraf). Daarna weer bij Wolly’s geweest, getoast op de geweldige week en rond 21:00 thuis. We lagen al lekker lui in bed toen er op de deur werd geklopt, M&M! Ze kwamen de oplader halen. Toen ze weer weggingen nog even televisie gekeken en het voor gezien gehouden. Het is weer vroeg dag maandag......

Jeetje, we zitten volgend weekend al op de helft! We zijn vandaag de 10e week ingegaan, bijna op de helft dus, we kunnen er niet over uit hoe hard het allemaal gaat....

Meer foto's
Volg de link naar Overige foto's Raleighvallen

Nieuw adres!

2005-04-27T14:22:00.000-04:00

Richard en Kim gaan binnenkort verhuizen. Terug naar de warme douche en de veranda. Wil je een ouderwetse kaart of brief sturen of ze verrassen met een pakje, stuur deze dan naar:

Hofstede Crullaan 5
Paramaribo

Verjaardagsweekend!

2005-04-25T10:30:00.000-04:00

Hallo allemaal!!

Wat heb ik schandalig veel lieve ‘echte’ post, e-cards en andere felicitatiemailtjes gekregen!! Ongelofelijk dat er zoveel mensen aan me hebben gedacht! Toen ik vanochtend de inbox opende, lachten er zo’n 30 mailtjes me tegemoet, echt super, ik voel me nog steeds jarig op deze manier!
Bij deze wil ik dan ook iedereen bedanken voor de lieve woorden, echt gaaf om te zien, je zit al even zo ver weg, en dan nog denken mensen aan je!

Het was hier ook top; vrijdagavond gingen we (Marijke, Mark, Richard en ik) naar een Extravagant feest in Touché, een van de bekendste discotheken in Paramaribo. En extravagant was het.....liefhebbers konden live on stage gepierced en getattoeerd worden! Dit gebeurde dan ook, we zijn benieuwd of de bikkels er de volgende ochtend met een knallende kop geen spijt van hebben gehad ;-) Haha, het was echt heel grappig en gezellig.
De volgende ochtend bijzonder vroeg (au!) op om boodschappen te halen voor Overbridge. Dit is een resort aan de Surinamerivier waar we met z’n vieren een bungalow hadden gehuurd. Marijke en ik hadden lekker (veel) barbequevlees en andere lekker dingen gehaald, en wij maar sjouwen. In het begin ging het natuurlijk prima met de (nog lege) koelbox. Deze werd echter (wat gek?!) steeds voller en het werd buiten steeds warmer. Uiteindelijk hadden we bijna alles en zijn we naar het huis van Mark en Marijke gegaan. Daar kwam Richard ook al aan, net opgehaald door taxichauffeur Jerman/German (sorry, we weten het niet precies). Hij had zijn Toyota in kunnen ruilen voor een 4x4, wat wel nodig was geziend e weg er naar toe. Eenmaal in de taxi kwam ik tot de onstellende conclusie dat we wel Parbo genoeg hadden voor de mannen, maar dat ik geen drank voor mezelf had gekocht!!! Paniek dus ;-) En dat nog wel op mijn verjaardag, dat kon natuurlijk niet, dus onderweg nog even een flesje Borgoe gehaald (de nationale rum, want de rosé is hier in verhouding beetje duur, we blijven Hollands...). Hehe, eindelijk klaar voor vertrek.

De weg viel gelukkig mee; door de regen viel het opwaaiende stof dat van de wagens die op de bauxietweg rijden afkomt, mee. Waarschijnlijk had Suralco (het aluminiumbedrijf en een van de grootste of het allergrootste bedrijf in Suriname) de weg ook net ‘glad’ gemaakt, dus we hadden geluk.

Eenmaal aangekomen hebben we alles in het luxe huisje MET warm water gelegd. Vervolgens mocht ik eindelijk mijn post openmaken! Die was vrijdag al aangekomen, maar zou het pas openmaken in de bungalow. Dit was echt ontzettend leuk, bedankt allemaal! Toen gauw de hangmatten opgehangen in een rieten hutje op het strand.
Dit hadden we wel verdiend na die extreem korte nacht en de zware booschappen ;-)
Maikel, een vriend van M&M kwam ook nog langs, dus hingen er vijf hangmatjes in het hutje. ;s Middags nog even met een boot naar de zandbank gegaan die inmiddels begaanbaar was vanwege het tij. Hier lekker gemodderbaad en de jongens vermaakten zich met het graven van een tunnel zodat het water van de zandbank weer naar zee kon..... Ja, jullie horen het al, we zijn goed en vooral nuttig bezig geweest.

’s Avonds heerlijk geBBQed, onder leiding van masterchef Richie, en om 23:00 maar toegegeven aan onze slaap. Wel fijn hoor trouwens, op stap met een kok(kin), vooral de zelfgemaakte knoflooksaus vond veel waardering bij de taxichauffeur... Vandaar dat hij ook veel harder dan de dag ervoor!
Zondag weer lekker gehangmat, beetje geklaverjast (Marijke en ik zijn zwaar getroffen, maar dat mocht ook wel, nu staat het 4-1 voor de meiden, de vreugdedans van de mannen werd tot diep in het water uitgevoerd......) en gedronken, Rond een uur of 17:00 op weg naar huis gegaan, de chauffeur was er al rond 16:00 en is nog even blijven hangen. Op de weg naar huis lag een superslang, echt een dikkerd, was wel gaaf, hij ging oversteken en toen kon ie mooi eventjes op de foto en film worden gezet. Daarna roti gehaald, bij M&M gegeten en op huis aangegaan. Niet zo laat gaan slapen, het was weer 6:00 vanochtend :-(

Al met al een lekker verjaardagsweekend! Wel maf hoor, om het hier te vieren, maar de vrijdag ervoor hadden papa Martin en mama Bea om 0:00 hun tijd opgebeld en gingen ze ‘lang zal ze leven’ zingen, dat was wel echt superlief. Dankjulliewel!!!!

Morgen vier dagen naar de Raleighvallen, echt in the middle of the jungle; eerst vijf uur met de bus en dan drie uur in de boot, dan zijn we er. Woensdag naar de watervallen en donderdag de Volzberg beklimmen. Vrijdagochtend vrije ochtend en na de lunch naar huis met zo’n junglevliegtuigje.... We zijn benieuwd, hihi! Foto’s volgen heel snel, beloofd!

We hebben ook foto’s van dit weekend, maar nog niet kunnen uploaden, deze volgen waarschijnlijk aankomend weekend....

Veel liefs!!

Weekend # 7

2005-04-18T13:56:00.000-04:00

Weekend # 7!!

Jaja, het gaat als een trein!! Het is dat ze hier al jaren niet meer rijden (de treinen), maar toch is het zo!
Wat gaat het allemaal hard zeg, we hebben alweer ruim 1/3 gehad!
We hebben ons ticket verzet..... naar 17 juli, dan komen we op 18 juli aan. We zouden anders geen vrije dagen op kunnen nemen en gelijk na de stage naar huis moeten, en dat is toch zonde! Vandaar deze keuze, hebben we als het goed is nog een week vrij aan het eind van de stageperiode.

Helaas gaat Costa Rica niet door.... We hebben wat moeilijkheden ondervonden bij de stagebedrijven en daardoor teveel tijd verloren, want de tickets vanaf Trinidad (waar we over moesten stappen) naar Costa Rica zaten al vol. De enige optie was nog via Miami te gaan, dat zou alleen betekenen dat we al twee dagen kwijt zouden zijn vanwege overnachtingen daar en de prijs was ongeveer even hoog als een jaarticket naar Paramaribo... We zouden dan vijf dagen in Costa Rica zijn en dat was buiten verhouding. Echt balen, maar we halen het zeker een keertje in met Bart en Rosie!! Nog maar een klein weekje jongens!
We wensen hun in ieder geval alvats onwijs veel plezier, zorg dat je met volle teugen geniet!!

O ja, ons weekend. Afgelopen week was het filmfestival, gesponsord door het filmfestival van Rotterdam. Voor nog geen anderhalve euro konden we naar de film. We zijn donderdag, vrijdag en zaterdag gegaan, was echt de moeite waard! Zaterdag overdag lekker relaxed, we wilden naar White Beach met Mark en Marijke, maar zoals wel vaker de laatste tijd gooide de regen roet in het eten.... Toen besloten we dat we ze maar moesten leren klaverjassen! Dat bleek geen slecht idee, ze vonden het leuk en hadden het bijzonder snel door. We hebben dus nieuwe matties gevonden. En nee, thuisblijvende matties, dat betekent niet dat we jullie vergeten hoor (al heb ik, Kim, toch al twee keer achter elkaar gewonnen samen met Marijke, en dat gebeurt me niet vaak hahaha). Zij moesten om 16:00 werken dus gingen we daarvoor nog eventjes wat eten bij ’t Vat.
Richard moest voetballen en ’s avonds hadden we dus weer een film.
Na de film bedachten we dat het wel leuk was om bij Dumpling te gaan eten; een leuk soort tapasachtig restaurant waar we de allereerste avond ook waren geweest.
De stad is ’s avonds geen succes, dus gingen we met de taxi naar de pin (er zitten maar heel weinig automaten in de stad). Bij de pin aangekomen bleek dat we geen passen bij ons hadden en we snapten er helemaal niks van. Ja, ik wist dat ik mijn pas aan Rich had gegeven, maar hij dacht dat ie ‘m alweer had teruggegeven, niet dus. Of hij lag nog gewoon thuis.
Dus wij met de taxi naar huis. Toen bleken ze in de kontzak van Rich zn broek te zitten (voor de duidelijkheid: niet van de broek die hij op dat moment aanhad hoor). En wij denken denken... Heel langzaam begon er iets te dagen maar ons geheugen was een beetje aangetast door de wijntjes die we de avond daarvoor hadden gedronken, en ineens moesten we allebei hard lachen; onderweg naar huis, vrijdagavond (na de wijntjes), had Rich gezegd: ‘geef je pas maar aan mij, dan doe ik ze in mn broekzak, als we dan worden beroofd, is het hooguit voor 30 SRD’. Maar dat besef kwam dus een beetje laat binnen, hihi. Laten we het er op houden dat het een gezellige vrijdagavond was.

Dus wij weer de taxi gebeld, nu waren we bewapend met pinpas en klaar om te gaan! De eerste pinautomaat bleek defect (tuuuuurlijk) dus toen weer naar de volgende. Die deed het!!
Rich vond ondertussen een mobieltje. Bij de politie brengen vonden we twijfelachtig, dus maar meegenomen naar huis. De volgende dag belde de eigenaar, een Amerikaan, hij kwam hem ophalen en gaf ons 100 SRD! Omgerekend toch zo'n € 27,-!
Daar hebben we gisteren de hele dag lekker van gegeten en gedronken.......
Toen eindelijk echt op weg naar Dumpling. Deze bleek dicht, nou ja zeg, het was pas 23:00 en het was zaterdagavond! Maar goed. Wij op weg naar het Waaggebouw, ook een leuke tent, de keuken hier was ook al dicht! Dit kennen we niet van Suriname, dus we dachten dat we werden gefopt.....
Toen maar naar ’t Vat gereden, de taxichauffeur zal wel gedacht hebben...... Daar kun je gelukkig altijd wel eten, dus kwam het toch nog goed! Toen we naar huis wilden kwamen we nog wat kennissen tegen die we in Galibi hadden ontmoet, taxi gedeeld en lekker geslapen.

De wekker ging om 7:30 (!) Ja we wilden toch wel kijken of Feyenoord-Ajax live werd uitgezonden. We konden het niet vinden en draaiden ons maar weer om. Om 10:30 belden Mark en Marijke, of we nog plannen hadden. Nee, niet echt, het weer was wel redelijk. Om 12:00 afgesproken en op weg gegaan naar een soort kinderspeeltuin, met zwembad (ondiep) en kartbaan. Hier heerlijk de hele dag gezeten. Hetw as voor het eerst dat we in het water lagen!! Hetw eer was niet super, maar meestal droog. En voor de rest natuurlijk geklaverjast, haha, dat was bijzonder leuk (zeiden de dames ;-)
De jongens maar aan de Parbo gezet, dus kwam het uiteindelijk toch nog goed!!

’s Avonds met z’n viertjes gaan eten en de dag afgesloten, het was erg gezellig! Nu is het weer maandag en dat is altijd even slikken, maar komt goed!

Dit keer even geen foto’s maar die volgen snel! Beloofd!

We willen trouwens iedereen bedanken die ons zo trouw mailen! Het is zo ontzettend leuk om e-mails en post te krijgen van familie en vrienden, echt gaaf, zeker om te zien dat er nog steeds volop wordt gemaild! We kunnen ons voorstellen dat de interesse wat verzwakt na verloop van tijd, maar daar merken we helemaal niks van ! Top dus allemaal, bedankt!!

Alsof alles hier een staartje heeft…

2005-04-09T14:11:00.000-04:00

Het is een beetje laat geplaatst, maar hopelijk toch nog leuk om te lezen...

De zusters van Liefde
Via mijn ome Leo kwamen wij in contact met zuster Lidewijde van Doorn; een Zuster van Liefde die hier al jarenlang ontzettend goede dingen doet.
We hadden toen nog een stageplek nodig en Zuster van Doorn heeft haar best gedaan iets voor ons te vinden. Toen wij haar vertelden dat we inmiddels voorzien waren, moesten we haar beloven dat we haar een keertje op kwamen zoeken.

Zo gezegd, zo gedaan…. We kwamen zaterdag rond 15:30 bij haar aan. Bleek dat ze net lag te slapen. We voelden ons een beetje opgelaten maar haar warme welkom maakte alles goed! Ze was al een beetje bezorgd of we wel goed aangekomen waren in Paramaribo en had de faxen die we hadden uitgewisseld al opgezocht. Als ze nog niks zou horen, zou ze Fernandes wel even bellen om te vragen of er een stagiaire werkzaam was die luisterde naar mijn naam.
We wilden eerder langskomen, maar het waren elke keer rare dagen: zondag of Tweede Paasdag, en we wisten niet zo goed hoe daar over werd gedacht.
Achteraf zei mijn vader: ja, de sterfdag van de Paus was inderdaad wel een geschikt moment! Ok, dat is achteraf……

Ze was erg blij dat we haar toch uit onszelf hadden opgezocht. Er stond binnen no-time sap en Sultana op tafel en we hebben gepraat over haar werkzaamheden, het ontstaan van de Zusters van Liefde en onze bezigheden.
We schrijven hieronder een stukje over de bezigheden van de Zusters, voor de geïnteresseerden!

Nu komt het staartje: uit de geschiedenis uit mijn stageplek (Richard) bleek dat er 100 jaar geleden ook zusters in het ’s Lands Hospitaal werkte. Na een verschil van mening over de manier van bedrijfsvoering hebben deze het 2e ziekenhuis van Paramaribo opgericht, St. Vincent. Toen ik vroeg of dit dezelfde zusters waren mag u raden wat het antwoord was……. Toen we weer weggingen, kregen we nog een paar boeken te leen mee, en een overzicht van ‘Zusters van Liefde van Tilburg; 100 jaar in Suriname’. Dit boek mochten we houden. Ook wisselden we telefoonnummers en e-mail (ze is volop aan de mail!) uit, en we zullen zeker nog eens langs komen.
Ze drukte ons op het hart dat we altijd welkom waren en altijd langs mochten komen om te kletsen of boeken mochten lenen.

Avondvierdaagse

Voldaan vertrokken we om de laatste dag van de Avondvierdaagse mee te maken.
Wat een happening, die Vierdaagse. Ongelofelijk hoeveel werk er is gestoken in kostuums. En wat een moves!!! Echt genetisch bepaald hoor, hoe zij zich kunnen bewegen! Die heupen zitten vast met een soort draaiconstructie lijkt het wel, en die kont schudt gezellig mee! Moet je je voorstellen, niet alleen 20 km in dat benauwde weer te lopen, maar ook nog bijna de hele tijd te dansen! En dan ook nog eens op slippertjes! Een collega van mij (Kim) vond dat logisch: dan kunnen je voeten ook niet opzwellen…… Ik heb maar lief geknikt.

Op mijn werk (Rich) was het verhaal dat de jeugd zich heel netjes had gedragen dit jaar en dat de babygolf die de Vierdaagse altijd met zich meebrengt dit jaar wel mee zou vallen. Je zou toch denken dat je na zo’n stuk lopen je graag naar bed wil om wat bij te slapen, maar niet iedereen denkt hier dus zo over....

We hadden een halve afspraak met Zaïre – het meisje van de eerste week – om uit eten te gaan. Maandag waren we ook gaan eten, maar aangezien ze elke keer maar een weekje in de stad is, vonden we het wel zo gezellig weer af te spreken. Het enige probleem was, dat we haar cell-nummer (mobiel) niet hadden. We wisten waar ze ongeveer moest zijn en dachten dat zij ons anders wel zou bellen. Op een gegeven moment zagen we haar en bleek dat zij ons nummer ook niet bij haar had.
Wij met de bus naar Wolly’s waar we samen al eerder super hadden gegeten.
Na een paar flessen wijn en het eten ging de tent om 01:00 dicht. Toen hebben we daar nog een flesje wijn kunnen kopen en van kant gemaakt op de veranda van ons eerste huis. Al met al was de zondag redelijk zwaar ;-)
We wilden eigenlijk naar de dierentuin, maar dat werd ‘m niet meer. ’s Middags nog even een fiets opgehaald die we konden lenen (we hebben er nu drie) en even wat gedronken met Zaïre. We wilden om 19:00 thuis zijn om voetbal te kijken, maar tijdens het zappen kwam ineens Feyenoord – AZ voorbij. Zaire vertelde vast even dat Feyenoord gewonnen had….. Daarna belde het thuisfront om het sportsucces te kunnen vieren. Succes in alle opzichten, want het team van mijn vader had de eerste buitenwedstrijd van het seizoen gewonnen en de tegenstander van Anouk kwam niet opdagen…. Dat betekent automatisch een gewonnen wedstrijd voor haar, maar helaas niet aan spelen toegekomen.

Na de voetbal Chinees gehaald, kortom, een zondag zoals een zondag hoort te zijn.. ;-)

Het fenomeen buiten vrouw

2005-04-08T13:28:00.000-04:00

Hier bedoelt men in Suriname het vreemdgaan mee. Vreemdgaan dus.....en als je er echt bij wil horen heb je er minimaal 3 vrouwen bij, lijkt mij ietwat druk, maar ik kom ook uit het koude kikkerland aan de andere kant van de Oceaan. Dit fenomeen is algemeen bekend hier, zeg maar een beetje als wat drugs is in Nederland: het mag wel maar eigelijk ook niet; een soort gedoogd beleid. Binnen het huwelijk wel te verstaan, want daarbuiten mag iedereen het weten en vooral de mannen onder elkaar. De vrouwen hier zijn in de relatie met de man ook heel anders als thuis. Je kunt er als man niet normaal contact mee maken. Iedereen hier verwacht bijna dat je een move maakt. Alleen met de vrouwen die je langer tegen komt op je werk, bouw je een normale band mee op maar op straat zeker niet. Misschien ook wel om dat mannen hier jong en oud altijd flirten. Ze maken dan echt de meest vreselijke geluiden naar vrouwen. Ook in de auto als men niet bezig is met een kamikase inhaal poging of met de grootst mogelijke moeite de auto parkeren in een gat waar 4 kevers zonder deuk (Hans doet ie het nog?) in kunnen. Of de tuutter nodig hebben om medeweggebruikers duidelijk te maken dat ze het niet helemaal eens zijn met hun rijstijl. Anders wordt deze gebruikt om naar vrouwen te tuuuuuuuuuuuteren. Vooral Kim is er erg over te spreken(hi hi). Dus als je man bent heb je bij de meesten vrouwen het al gelijk gedaan. Niet dat deze minder zijn op dit vlak, maar wel met wat meer respect. De vrouwen kijken alleen maar, nou alleen, ze staan je met hun ogen uit te kleden en als je ook maar even terugkijkt wordt er bijna altijd gelijk gesproken:’he hoe is het’, maar gelijk op zo’n toon. Dus een normale relatie als vrienden zit er in Paramaribo niet in of men moet je langer kennen. Dus van jong tot oud en man of vrouw, echt een playerscultuur. Begrijp me goed, echt niet iedereen is zo hier, maar je kan een gewoone straat niet door en je komt het een keer of wat tegen.

Een voorbeeldje uit de praktijk:
In de winkel zei een jongen tegen de vrouw achter de balie
Man “ik n**k iedereen”
De vrouw achter de balie zei “straks ga je nog dood aan aids”
Man “ Ik wil wel n**kend dood gaan”
Erg subtiel en het zegt ook een hele hoop over de aidsvoorlichting hier. Die is niet echt supe, het begint hier een echt probleem te worden en de voorlichting is echt niks. Op de borden staat: kinderen, begin niet te vroeg met sex, net of leeftijd er wat mee te maken heeft. Ook is de manier van overbrengen niet altijd ok. Zo was er een voorlichting in het binnenland waar een vrouw voordeed hoe je een condoom om moest doen, ze gebruikte hier een bezemsteel voor. De mensen begrepen het idee, dus om niet zwanger te worden of aids te krijgen werd er voor de sex eerst een condoom over een bezem getrokken, wel zo veilig toch.............

Hier op mijn werk lopen er ook bijna allemaal schuinmacheerders bij de T.D., het zijn echt super gasten en er zit geen kwaad bij geloof ik.
Maar als de het Hoofd T.D. even weg is, pakt iedereen hier de telefoon om z’n schatje te bellen en dan bellen ze niet met hun vrouw kan ik vertellen. Hele verhalen en de vrouwen thuis weten het wel, maar als hij het gezin financieel onderhoudt en zijn kinderen erkent en er voor zorgt is het niet echt een probleem.
Mocht de man dit nu niet doen dan breekt wel de ...............los!!!! Een collega hier was een nachtje niet thuis gekomen en zijn vrouw werkt hier bij de schoonmaak. Dus ik zit hier achterin het kantoor half acht net me ogen open komt zijn vrouw even verhaal halen met haar collega. De vrouw heeft zeker 5 minuten staan schreeuwen voordat de man antwoord kon geven op de vraag waar hij de nacht had doorgebracht. En het antwoord had hij niet voor haar dus dat was weer 5 minuten waard en scheldpartijen. De vrouw zei ”het maakt mij niks uit dat je niet thuis komt maar de kinderen zaten op je te wachten. De volgende keer als je zoiets doet dan gooi ik je spullen uit het raam en verbrand ik deze”. De nog al forse Surinamse vriendin die er achter stond, keek alleen maar heel boos en maakte dan zo’n Jerry Springer aaahuuu geluid. Toen de secretaresse tussenbeide wilde komen en vroeg of dit niet ergens anders kon, stopte dit bij poging één al. De vrouw zei iets in het Surinaams en ze droop in 1 keer af dus dat woord wil ik ook nog wel leren hier.

Dat je hier toch getuige van mag zijn!

Galibi – Hemel op aarde

2005-03-29T07:59:00.000-04:00

Onze eerste echte trip, spannend! We moesten om 8:00 verzamelen bij ’t Vat, het al eerder genoemde café.

We waren er al om 7:35, beetje vroeg, dus niet zo gek dat er nog niemand was.
De tijd kroop verder en we deden alsof we heeeeel relaxed waren, maar waren toch een beetje bezorgd; de touroperator had gezegd dat we met een hele groep gingen en we konden ons toch niet voorstellen dat iedereen pas om 8:00 zou arriveren.
Daar kwam nog bij dat iemand anders van de touroperator eerder had gezegd dat we om 7:00 moesten verzamelen, maar dit was later weer teruggedraaid.
Langzaamaan gingen we bedenken wat we dan in dit extra lange weekend konden gaan doen; toch wel zonde als de trip dan niet doorgaat!
Gelukkig, rond 8:15 kwam er een busje met daarin onze gids, Terence.
Na het ophalen van de rest van de groep, waren we in totaal met zeven gasten. De andere vijf werkten allemaal bij een goudsmid in de straat naast Fernandes, de wereld is hier echt klein!
Het was al gauw gezellig, het klikte goed met de groep.
Onderweg vertelde Terence over de omgeving en de bijbehorende verhalen.
Na 1,5 uur stopten we om te ontbijten, erg goed verzorgd! Daar nog wat foto’s gemaakt van de schitterende natuur, de papegaai die er rondvloog en het aapje dat aan de ketting lag. In alle dorpjes waar we lang kwamen leven de mensen nog echt van en met de natuur. Men verbouwt wat eten en gaat nog op jacht. Men wast zichzelf, de was en de vaat in de rivier. Echt super dat het bestaat; je moet je er geen bosvolkje bij voor stellen hoor; men draagt gewone kleren geen peniskoker of zo. Gewoon beschaafd zoals wij, met een auto en alles maar verder in harmonie met de natuur.

Albina
Rond 11:15 waren we gearriveerd in Albina, het meest noord-oostelijke plaatsje van Suriname. Hier hadden we nog wat vrije tijd; we zouden verder reizen met een boot.
Bij de lokale supermarkt nog twee petten gekocht, geen slechte aankoop, bleek achteraf!
De boot had wat vertraging dus hadden we nog wat tijd aan het water.
Uiteindelijk zaten we om 13:00 in de boot. Kleine correctie: het was geen uitgeholde boomstam, maar een Indiase houten motorboot (hier zal wel een naam voor zijn, hopelijk voldoet deze beschrijving….)
Wat een tocht! Schitterend echt, we hebben onderweg alleen maar groen gezien! We waren echt in de tropen, zagen overal vogels vliegen, erg indrukwekkend! Ik (Rich) ben vroeger altijd met veel plezier met mijn opa en oma naar de Biesbos geweest en dan denk je al: wat supermooi hier. Als klein jongetje is alles dan groot en mooi, als je dan later weer gaat, valt het best mee. Maar als je hier dan om je heen kijkt, leek het alsof het jongensboek weer open ging.

Galibi
Voor ons was de tocht nu al geslaagd! Na 1,5/2 uur kwamen we aan op Galibi, een Indianendorp dat bestaat uit Langemankondre en Christiaankondre; wij verbleven in de hele mooie lodge in het laatstgenoemde dorp. We hadden een eigen kamer met uitzicht op strand en rivier/zee. Aan het strand grensde de Marowijnerivier, en deze ging over in de Atlantische Oceaan! Hebben we die ook eens gezien ;-)

Wat mooi! Het dorp is echt ontzettend indrukwekkend, licht zand, wuivende palmbomen, een droom! Natuurlijk deed de strakblauwe lucht ook zijn werk.

Eerst hebben we gegeten, rijst met zoute vis vanuit de rivier. Visserij is een van de belangrijkste inkomstenbronnen voor de Karibische Indianen. Zij verkopen deze ook op de markt in Frans Guyana, het buurland van Suriname.
Vervolgens een dorpswandeling gemaakt waarbij we twee souvenirwinkeltjes hebben bezocht met zelfgemaakte spulletjes. Ook gekeken bij een man die brillenkokers en sambaballen (!) aan het vlechten was. De bewoners leven erg primitief, maar kunnen zichzelf goed redden. Ze wachten niet op de regering, maar zorgen voor zichzelf en dit gaat ze zo te zien erg goed af.
Er is ook een supermarkt op Galibi; het mooie hieraan was dat je er DVD’s kon huren! Dit konden we niet helemaal goed rijmen met de huisjes en de levenswijze van de inwoners!

Eenmaal teruggekomen van de wandeling, gingen we nog even terug naar het souvenirwinkeltje waar we een keramieken schildpadje hebben gekocht, toch wel een erg leuk aandenken!

Reuzenschildpadden
’s Avonds rond 19:30 verzameld en met zijn allen weer in de boot gestapt, op weg naar de reuzenschildpadden. Na een half uurtje varen gearriveerd. Wat een mooie avond! Het was volle maan en een heerlijke temperatuur.

Al snel waren de eerste sporen van de reuzenschildpadden ontdekt.
Ze komen van half februari tot augustus om op het land hun eieren te leggen. De grootste soort komt vanaf mei op het land (kan 2 meter lang worden!!!), de schildpadden die er nu zijn, zijn tussen de 1.25 en 1.40 m lang.

Die eerste schildpad was net bezig een kuil te graven om de eieren te kunnen leggen, dus hebben we haar met rust gelaten om haar de tijd te gunnen om ongestoord te kunnen graven.
De tweede schildpad was net begonnen met leggen; ze is dan in trance en is zich vrijwel niet bewust van haar omgeving. Toch mocht je niet flitsen met je camera of zaklamp, omdat dit haar toch zou kunnen storen.

Het was indrukwekkend om te zien hoe het legproces werkt; we konden de eieren gelegd zien worden. Deze soort legt zo’n 140-160 eieren per keer. Het is verboden om de eieren mee te nemen.
Het was sowieso streng bewaakt, op een gegeven moment kwamen we langs twee mannen met grote geweren die in de gaten hielden of je niks meenam en of je niet aan het flitsen was.
Bij de derde schildpad hebben we een poging gedaan de eieren en de schildpad te fotograferen. Het batterijenklepje van de camera is stuk, dus viel de camera steeds uit en moest Rich de flitser steeds weer handmatig uitschakelen. Dit lukte elke keer goed, tot die ene keer……. De camera flitste!! We hadden net gehoord dat een collega-gids al twee keer van het eiland was gestuurd omdat een groepslid had geflitst....

Gelukkig was er op dat moment geen bewaker in de buurt en konden we rustig verder.
Na de volgende sporen te hebben gevolgd, konden we onze ogen niet geloven….. echt een supergrote schildpad! Dit bleek de soort te zijn die er normaal pas vanaf mei is, de leatherback, maar was vroeg dit jaar! Echt een gigantisch beest; ze was net bezig een kuil te graven waarbij ze haar poten gebruikte om te graven. Nu was het helemaal een supergroot beest, heel indrukwekkend!
Na ongeveer een uur op het eiland te zijn geweest, gingen we weer terug richting Galibi. Hier weer gegeten en ’s avonds samen nog een strandwandeling gemaakt om nog even te genieten van al dat moois.

Onderweg kwamen we een van de bootmannen tegen, Benito.
Hij kwam net van de uitzending vanuit het radiostation van Radio Galibi. Dit station is ooit opgezet door een stel Duitse stagiairs. Bleek dat hij de coördinator was van het Youth Project dat in Galibi is opgezet. De bedoeling is om binnen het project dat 18 maanden duurt, de jeugd meer betrokken te laten zijn bij het dorp. Hij vertelde echt honderduit! Ze zijn erg bewust bezig met hun dorp en met commercieel denken ten aanzien van Galibi. Wel waken ze er voor dat de commercie niet de overhand gaan nemen; ze zijn zich bewust van de schoonheid en de puurheid van Galibi en willen dit niet ten koste laten gaan van de bewoners van de dorpen.

Later kwamen we ook de kok nog tegen die ook betrokken bleek te zijn bij het project en al net zo welwillend om erover te praten als de bootman.
Het kernwoord is vooral ‘trots’; allebei ontzettend trots op de manier waarop ze met Galibi bezig zijn en druk bezig een balans te vinden tussen de puurheid van de dorpen en de opkomende commercie.

Als het aan hun had gelegen hadden we de hele nacht doorgepraat, en als wij niet zo’n lange dag hadden gehad, hadden wij dat ook het liefst gedaan, maar de vermoeidheid nam op een gegeven moment de overhand, tijd om te gaan slapen.
’s Ochtends uit het raam weer ademloos gekeken naar de schoonheid, het kabbelende water met dereflecterende zon, de wuivende palmbomen en het witte zand……

Frans Guyana
Om 8:30 ontbeten in de wetenschap dat we om 9:30 alweer weg moesten…
De vijf medewerkers van de goudsmid was het wel gelukt een dag extra te boeken, een beetje jaloers waren we toch wel!
Om 9:30 opgehaald door de boot, varen richting Frans Guyana. Hier hebben we de gevangenis bezocht waar Papillon tot twee keer toe tevergeefs heeft geprobeerd uit te ontsnappen.

Vervolgens een bezoekje aan de markt gebracht waar we suikerriet hebben geproefd. Apart!
Tijd om weer terug te gaan naar de overkant (slechts 1,5 km tot aan Suriname), terug naar Albina.
Hier hebben we weer gegeten (erg belangrijk in Suriname ;-) en daarna weer met de auto terug richting Paramaribo…
We hadden een hele leuke chauffeur die ons nog naar een plaats waar erts wordt gewonnen om vervolgens bauxiet van te maken. De twee grootste bedrijven in Suriname naast Staatsolie zitten in de bauxiet. Het was erg leuk om dit te zien; er reden diversen bauxiettrucks voorbij.

Brunswijk
Ook stopten we nog in Mungo; de woonplaats van Ronnie Brunswijk, een van de meest besproken mannen in Suriname en voormalig lijfwacht van Desi Bouterse.
Brunswijk heeft in de jaren ’80 aanslagen gepleegd op de bauxietbedrijven, uit protest tegen het militaire regime van Bouterse. De Surinaamse Robin Hood; hij plunderde voor het volk.

Rond 16:00 waren we weer thuis. We hebben echt een toptijd gehad en hebben er volop van genoten!!

Een trip om nooit meer te vergeten…..

Deze trip werd mede mogelijk gemaakt door:
Alle lieve familie, vrienden en andere mensen die ons een warm hart toe dragen!!! Super bedankt hiervoor!!!!

Stemmen en stemmingen

2005-03-25T03:29:00.000-04:00

He alles goed?? We hebben alle twee even een terugslag gehad van alles hier. Iedereen had ons ook gewaarschuwd dat dit na drie weken zou gebeuren en dat deed het ook. Dus alle twee een dag op bed doorgebracht om een beetje te herstellen. Ja, als je hier aankomt ga je gewoon verder in het tempo dat je gewend ben thuis en dat werkt niet. Maar verder is het nog steeds top hier. We gaan in het Paasweekend lekker eieren zoeken in Galibi. De eieren van een echte reuzenschildpad wel te verstaan. Ik denk niet dat deze geverfd zijn en ik zag op de lijst om mee te nemen ook niks van schilderspullen staan maar dat mag de pret niet drukken. De schildpaden komen hier van februari tot juli vanuit de hele wereld om eieren te leggen. Ik begreep dat rond deze tijd dit nog niet de grootste soort is die voet aan land zet, maar 200-300 kilo klinkt groter dan dat ik in mijn aquarium heb gehad dus....komt helemaal goed lijkt mij. Alleen het feit dat je midden in de nacht in een holle boomstam naar een indianendorp vaart lijkt me al geweldig.

Stemmen in Suriname

In de tijd dat Venitiaan aan de macht is zijn de banden met Nederland en Amerika weer aangehaald en er kwamen weer geldstromen op gang. Onder het toezicht van de regering is er veel gebeurd. Stakingen bij de overheidsinstanties zijn de afgelopen 5 jaar niet voorgekomen. De medewerkers worden op tijd betaald en iedereen krijgt elke dag onderwijs. Wegen zijn weer onderhouden en het vuil wordt weer opgehaald. De Surinaamse gulden heeft plaats gemaakt voor de Surinaamse dollar die veel minder inflatiegevoelig blijkt te zijn. Het vertrouwen in de economie blijkt wel uit het feit dat de rente voor een lening van 47% naar 7% rente gegaan is. Veel moet er nog gebeuren maar de mensen gaan er in geloven, gaan in eigen kunnen geloven en dromen verwezenlijken. Dit is echter wat het voor ons aan de buitenkant lijkt. Politiek en drugs zijn zaken waar je in Suriname verre van moet blijven dus elke keer als iemand wat vraagt, knikken we lief en zeggen dat politiek ons niet interesseert. Nou echt wel!!! Vroeger is hier veel corruptie geweest en is er nog steeds wel, dat dit is echt de dark-side van Suriname. Alles wat hier met veel moeite wordt opgezet, wordt vaak zo weer omgegooid door bureaucratie of politieke of financiële belangen van andere partijen.

Bij de Surinaamse parlementsverkiezingen van 25 mei dit jaar dingen 23 partijen mee naar 51 zetels in de Nationale Assemblee. Om versplintering het hoofd te bieden, zijn meerdere combinaties samengesteld.
Nu gaat iedereen op de 25 mei weer naar de stembus en nu heeft het buitenland al gezegd dat de geldstromen stoppen als Bouterse weer aan de macht komt. Iedereen houdt hier zijn hart vast. Vooral de jeugd lijkt tot hem aangetrokken te worden terwijl de rest zijn hart vast houdt met de crisis van het vorige isolement nog in het hoofd. Ik hoop voor de bevolking hier dat het helemaal goed komt.

Afgelopen zaterdag kon elke partij zich officieel inschrijven voor de verkiezingen. Dat is echt een groot feest!! Kijk maar op de foto hoe het hier in Suriname gaat; dat is wel wat beter dan thuis. Misschien een idee als het wankelende kabinet van J.P. nog valt om dat de volgende verkiezingen met de inschrijvingen op deze manier te doen.

Ook de campagne in de stad is een groot feest. Veel kleuren, muziek en dan het lijkt wel Rio Carnaval hier. Super leuk om mee te maken. Wat vooral heel erg opvalt is dat jong en oud bij de politiek betrokken zijn. In een land waar wat je stemt ook echt het verschil maakt voor de toekomst is dat misschien ook wel logisch dat het je interesse heeft. Ik heb er alleen een hard hoofd in of alles even eerlijk gaat. De geruchten gaan dat mensen in het binnenland vaak stemmen op de man die het overtuigends praat en dat ze niet de inhoud bekijken. De mensen zijn er zeker van dat ze op een partij gaan stemmen maar zeggen eerlijk; ‘komt er iemand die mij geld geeft, dan stem ik op hem’. En ja, dit heeft ook weer twee kanten, die wij misschien niet helemaal kunnen rijmen. Maar voor iemand die niet veel heeft en met weinig rond komt is elk beetje meegenomen en dat dit alleen op korte termijn werkt maakt dan ook niet uit. Iedereen houdt van doekoe, iedereen houdt van geld toch?

Vrolijk Pasen voor iedereen en geniet ervan!!!

Stadstour

2005-03-23T15:11:00.000-04:00

Zaterdag een stadstour gedaan. We werden thuis opgehaald en waren de enigen die zich hadden aangemeld. Luxe dus!
Eerst op naar Fort Zeelandia; een oud legerfort waar nu een museum is gevestigd, helaas voor ons bleek het museum vandaag dicht. Terwijl we wat rondliepen vertelde onze gids een en ander over de Surinaamse geschiedenis en de culturen die hier allemaal aanwezig zijn: Chinezen, Javanen, Creolen, Hindoestanen enz. Ze kon niet genoeg benadrukken hoe deze culturen ondanks hun verschillen goed naast elkaar kunnen leven. Mooi om te zien hoe trots ze is op haar land!
Ze heeft ons het presidentieel paleis laten zien waar de president echter niet woont; het schijnt dat het er spookt!

Vervolgens vertelde ze een verhaal over een wrede, vrouwelijke slavendrijver.
Ze woonde samen met haar man in Paramaribo, maar was zo onuitstaanbaar dat ze op een gegeven moment apart is gaan wonen.
Verhaal 1:
Ze was ‘ergens’ met een van haar slaven. De baby van de slavin stopte maar niet met huilen en mevrouw de slavendrijver was het op een gegeven moment zat.
Ze heeft het kindje toen een paar minuten aan de beentjes met het hoofdje in water gehangen. ‘Zo’, zei ze, ‘nu is de baby eindelijk stil…..
Verhaal 2:
De man van de slavendrijver had een oogje op een van de slavinnen, ‘Alisa’ (misschien is de naam niet helemaal goed). Mevrouw kwam hier achter en zorgde ervoor dat de slavinnen hele grote gewaden, ‘koto’s’, moesten dragen zodat hun lijn niet zichtbaar was. Ondanks deze grote gewaden bleef haar man een zwak houden voor Alisa en raakte de slavendrijver gefrustreerd. Ze heeft toen haar borst afgesneden (!) uit jaloezie en het verhaal vertelt dat ze de borst vervolgens aan haar man heeft geserveerd…..
Pretty sick woman dus. Er ligt een grafsteen van haar in een kerk in het centrum van de stad. In deze steen zit een grote scheur, en dit verhaal wil dat de bliksem erin is geslagen dit omdat god haar een straf gaf voor haar gedrag….. Enige bedenkingen hierbij zijn op hun plaats!

Jaarlijks wordt er op 30 juni een herdenking van Miss Alisa georganiseerd; dit gaat door tot 1 juli; dit is de dag waarop de slavernij is afgeschaft; men viert dan Keti Koti.

De Surinaamse taal heet Sranantongo en is ontstaan in de slaventijd. De slaven mochten van hun meesters hun taal niet spreken. Zodoende hebben ze zelf een taal ontwikkelt die beinvloedt is door allerlei talen, zoals het Nederlands, Engels en Portugees.

Na deze indrukwekkende verhalen zijn we doorgegaan naar de kathedraal.

Deze is compleet van hout gemaakt. Om 10:00 begon er een rondleiding door een oudere man. Hij vertelde over de historie van de kerk en liet ons de kerk zien.

We zijn naar boven geklommen - via niet echt Arbo-waardige trappen – en hadden hierbij een schitterend uitzicht over Paramaribo.

Op de weg naar beneden luidde hij de kerkklokken; een van de klokken weegt ongeveer 830 kg en hij moest echt in de touwen gaan hangen om de klok te kunnen luiden!
Zoals je kunt zien op de foto heeft Rich zich hier ook aan gewaagd; hij is nu officieel een echte Surinaamse klokkenluider!

Na deze leuke rondleiding naar het zuiden van Paramaribo gegaan waar een van de grote markten is gevestigd. Wow, nu hadden we pas echt het gevoel in een ander land te zijn!

Fruit in echt alle soorten, maten en kleuren! We hebben veel geproefd en ook genoeg mee naar huis gekregen, dat zit dus wel even goed met de vitamientjes!
Na de markt teruggegaan naar de stad waar de tour eindigde. Het was erg leuk om de stad op deze manier wat beter te leren kennen!

Hierna naar de touroperator waar we onze namen op een lijst hebben gezet om met Pasen een tour te gaan doen. We willen graag naar Galibi waar de reuzenschildpadden van over de hele wereld van eind februari tot augustus hun eieren leggen.
De tour duurt twee dagen; ook bezoek je dan buurland Frans Guyana.
Er moeten zich nog twee mensen aanmelden wil de tour doorgaan, we hopen dus dat dit lukt, ideaal om dit in het Paasweekend te kunnen plannen!

Na ons vochtgehalte te hebben aangevuld bij ’t Vat richting huis gegaan.
Onderweg bij de supermarkt Borgoe Rum gekocht (om ’t vochtgehalte weer naar beneden te brengen ;-), een Surinaamse specialiteit.
Nu weten we van Robert (neef van Kim die een aantal jaren geleden voor 10 maanden in Suriname is geweest) dat er twee soorten Surinaamse rum zijn: Borgoe en Black Cat…
Ook hebben we van hem gehoord dat een van deze twee pure bocht is…..
Het probleem? Dat we niet weten welke van de twee bocht was…..
Vraag het ons morgenochtend maar ;-)

Regen!!!

2005-03-23T07:02:00.000-04:00

Regenen? In Suriname? Kijk maar eens naar het weerbericht; er valt hier meer regen per jaar dan in Nederland. Nee, wij geloofden het ook niet hoor.
Tot afgelopen vrijdag... Rich was ziek thuis en Kim was op stage. Ik werk in een redelijk steady gebouw maar vreesde toch even voor de dakconstructie, wat een herrie! Het duurde een half uurtje, toen werd het minder. Ik wist niet wat ik zag toen ik buiten kwam. Er was ineens geen stoep meer en moest toch mijn fiets van achteren halen. Gelukkig was er een lieve meneer die zijn broek opstroopte en hem ging halen!
Helaas was het toch nog niet voorbij. Het resultaat is hierboven te zien..

Weekend # 2 = Rustig!!

2005-03-17T06:13:00.000-04:00

He allemaal! Alles goed? Hier gaat alles goed, althans, Kim is vandaag ziek thuis gebeleven, hopen dat het snel over is. Maar dat komt goed. Het weekend was HEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEl rustig. Vrijdag eerst banden plakken tot in de avond; elke keer als de band weer geplakt was en weer op de fiets zat, ging deze weer lek. De hele velg zat onder de roest en scherpe dingen. Dus heeft de verhuurder er maar een nieuwe velg op gezet, plus een binnen- en buitenband (als die .... dat nu gelijk doet!!!). Ik moet zeggen dat ik respect heb voor de vader van Kim voor al de moeite en tijd die hij gestoken heeft in het bijbrengen van de bandenplakkunst aan Kim! Ik kan u vanuit Suriname meedelen dat ze het nu nog niet kan. Nu ik het nog drie keer heb voor gedaan, geloof ik niet dat ze het de volgende keer zelf gaat doen! Daarna even eten en wat TV kijken en plat.

Als je hier na je werk de siësta overslaat dan blijft er niks van je over ’s avonds. Alles is zo ongeloofelijk zwaar met dit weer in de zon. Zaterdag was het eerst wachten op onze huurder; die zou ons helpen met de internetaansluiting. Het water lag er uit dus we hadden een klein probleem. Dus stress! Het duurde allemaal wat langer dus voor de 2e keer in het weekend dat de zaterdag grotendeels werd gevuld met wachten. Maar toch werd het nog geregeld.
Op naar de Hermitage Mall; even kijken voor nieuwe kleren. Er is hier zoveel reclame over dit fenomeen dat het wel supergroot moest zijn. Dus wij op weg een taxi met aanhanger besteld om al die spullen mee terug te nemen, Komen we toch in een winkelcentrum…… Het centrum van Pijnacker is nog groter en heeft meer winkels. Dus het viel wat tegen!! Dus maar naar het centrum nog even wat foto’s voor het thuisfront maken en daarna naar huis.

Daar aangekomen, klaarmaken voor de voetbal of voor het gevecht om het internet aan te sluiten. De een was wat vruchtbaarder dan de ander want internet is er nog steeds niet. De voetbal daarentegen was top; ik ben niet echt een voetballer - algemeen bekend. Dus werd het voor mij een combinatie tussen rugby en voetbal. Daar was niet iedereen het helemaal mee eens maar zij liepen toch in een ander shirt, dus lekker belangrijk. De scheidsrechter vond het wel oke; hij vloot op z’n Surinaams dus lekker vanuit het midden van het veld dus hij miste in mijn voordeel nog wel eens wat. De eindstand was 4-4, 3 grove overtredingen, 7 kleintjes, 8 schoten op doel, en uit de rebound van mijn schot werd een doelpunt gemaakt en ik gaf ook een assist; een aardig resultaat vond ik zelf. Wat ik nog leuker vond is dat ik nog terug mag komen als rechtsback van het s’Lands Hospitaal team. Nu heb ik alleen de vraag of iemand ons shirt en broeken wil sponsoren want ik ga echt niet de hele tijd in dit FC Utrecht tenue rond lopen. De 3e helft was best gezellig en het verschil met thuis is dat het gewoon in de buiten lucht gebeurd en dat ze bijna allemaal in het Surinaams praten, dus dit moet ik heel snel gaan leren.

Na de voetbal naar huis slapen, douchen en even het uitgaansleven proeven. Dit was de bedoeling in ieder geval want de wekker ging niet dus werd het 0:00 uur en toen we aangekleed waren was het 1:00 uur. Wij de taxi bellen; die was er niet, wij lopen dus.....! Maar ja, je loopt erbij als toerist en om nu te zeggen dat we alles al weten hier….. nee, niet echt in deze stad. Toen zijn we maar tot het besluit gekomen dat het een drama zou zijn om overvallen te worden en we de mensen thuis niet de indruk wilden geven dat we het niet veilig is hier. Dus zonder ook maar 500 meter van Paramaribo gezien te hebben op de zaterdagavond gingen we weer terug. Zondag lekker rustig aan gedaan; even msn-en met het thuisfront en via d webcam gekeken hoe mijn nichtje van 1 haar eerste stapjes gezet heeft. Verder hebben we bekeken hoe we de rest van de weekenden gaan invullen met wat meer inhoud; we komen nu al weekende n tekort!

Ja hoor: foto's!

2005-03-13T16:32:00.000-04:00

Vandaag vers ontvangen.

Allereerst wat plaatjes van hun huidig onderkomen:

En dan de omgeving. Ten eerste een moskee en een synagoge, vlak naast elkaar. Idee voor integratie?

Palmentuin

Nieuwe belevenissen!

2005-03-10T10:09:00.000-04:00

Nu een week hier..............! Het is hier echt super en we beginnen nu een beetje aan de warmte te wennen. Je moet je voorstellen dat je uit de vrieskou in 28 graden aan de andere kant van de wereld terecht komt. Dat is een hele bevalling kunnen wij jullie vertellen. Het leek allemaal heel makkelijk te gaan maar zo nu en dan voel je zeker wel hoeveel energie het kost, al die nieuwe indrukken en je gewoon voortbewegen in dit weer is al een uitdaging. Als je alleen vakantie kan vieren is het super, niks mis mee, maar dat is het nu net nog niet.

Werk Richard tot nu toe
De eerste dagen naar mijn werk lopen; een stuk wat je in Nederland in de kou binnen een kwartier zou doen, daar doe je hier makkelijk in de zon 30 minuten over en dan heb je nog het gevoel dat je hard loopt ook. Ja, en of het niet warm genoeg was met een lange broek natuurlijk (werk). Maar nu een na week begint het te komen. Ik had het gisteren wat slecht, drinken - buiten de alcoholische dranken - is niet echt mijn hobby en dat is in Nederland al slecht, maar hier krijg je daar gelijk het resultaat van te zien(ziek dus). Dus ben vandaag met plezier mijn 5e halve liter water aan het opslobberen voor 15:00; zo kom ik samen met mijn waterhoofd toch aan minimaal 6 liter water. Ik kwam eigelijk tot de conclusie dat het weer gaat wennen omdat ik het onder de douche gewoon koud had vanochtend en die spijkbroek nog wel warm is, maar draagbaar.

Nu even over mijn werk; het is hier echt heel leuk veel nieuwe indrukken, ik viel de eerste dag gelijk in een directievergadering. Nou, zo maak ik ze in Nederland niet snel meer mee. Iedereen wil zijn zegje doen en doet dat dan ook, iedereen is te trots om iets van de ander aan te nemen, echt top om mee te maken. Er was een meisje uit Nederland die haar rapport moest presenteren. Nu zat ik naast een man die voor dat het meisje begon al iets van een grom gaf; hij had er echt zin in. Nu kon deze man een paar keer zijn vinger niet helemaal leggen op de kern van het verhaal en in plaats van te luisteren naar de uitleg van collega’s of het meisje, pakte hij elke keer zijn spullen en ging boos met zijn handen over elkaar zitten (geweldig!!!). Ik had alleen wat medelijden met het meisje, maar die bleef er toch ook redelijk cool onder dus ik ging lekker zitten en genieten van de “one-man-show”. Leuk om te zien maar in de wetenschap dat ik daar over 4 maanden ook zal staan, laat hij mijn handen nu al jeuken. Gelukkig ben ik door de jongens van de T.D. - waar ik mijn werkplek heb - al 20 keer de uitnodiging gehad om te komen voetballen dus kan ik daar nog wel wat energie kwijt voordat ik voor de directie sta. Ik weet niet of ik na een keer nog terug mag komen want ik ga die verwachting die ze hier van me hebben nooit waarmaken. Maar ik heb ze al verteld dat ik niet de nieuwe van Basten ben en toch blijven ze enthousiast (snap er niks van). De volgende dagen heb ik observaties gemaakt van het terrein. Wat een drama; stroomdraden hangen open en bloot, bij de afvalafvoer liggen resten medicijn en spuiten zo op de grond, de zuurstofflessen staan in de hoek van de kamer dus behoorlijk brandgevoellig, zonder dat er in het houten gebouw genoeg blussers aanwezig zijn en tot overmaat van ramp worden die flessen onder het ziekehuis bijgevuld. Dus als het fout gaat is iedereen in een grote klap weer van al zijn klachten af. Toen kwam de maandag, wat een drama; voordat ik hier aankwam werd er gezegd dat iedereen hier elkaar een fijne werkweek wenst, en graag weer een week gaat werken, nou niet echt. Iedereen liep hier met een sip gezicht en had en rotbui, ik voelde me echt remie hier. Ik dacht nog als dit 4 maanden zo gaat, dan krijg ik het nog slecht hier. Het mooiste moment was dat om 14:45 de secretaresse( die de hele dag niks zei) riep ‘Home sweet Home’ en wegliep om vervolgens te vragen of ik niet naar huis wilde - we werken tot 3 maar als de baas een middag weg is zeker niet!!! Vanaf dinsdag is het weer top; dezelfde secretaresse is inmiddels ook mijn secretaresse geworden. Ze zorgt dat ik overal een afspraak krijg, regelt mijn vervoer naar de afspraak toe, hier kan ik best aan wennen. Ze heeft me gisteren geintroduceert in het fenomeen ster-appel, echt heerlijk. Dit is een soort grote pruim die je open breekt en vervolgens de witte vulling er uit zuigt, heerlijk! Verder nog even deelgenoot geweest van een arbeidsconflict tussen het hoofd T.D. en een van de schilders, super. Heel het kantoor stond te trillen, wat een woede! Nadat die klaar was, zei het hoofd T.D. één ding terug om weer 15 minuten lang de volle laag te krijgen. En de secretaresse maar bellen naar P&O om met spoed iemand langs te laten komen. De mensen die zeggen dat Surinaamse mensen lui zijn, nou die hebben het echt mis, ik heb ze nog niet gezien en stressvrijheid al helemaal niet. Iedereen is druk druk druk!!!! Vandaag naar de architect geweest; een aardige blanke man die het hier best voor elkaar heeft. Gesproken over het ziekenhuis; heel interessant, nu verwacht hij heel wat en wil eigenlijk nauw samenwerken op dit gebied. Dus ga ik vanaf volgende week altijd even langs om knelpunten en voortgang te bespreken. Wel lekker dat ik met een kenner van tropenbouw kan samen werken, want er is vrij weinig literatuur te vinden over dit onderwerp. Even nog een staartje aan dit verhaal; volgens mensen in Suriname hebben alle verhalen hier een staartje. Ik sta te wachten bij het architectenbureau op mijn vervoer terug (een ambulance wel te verstaan). Komt er een oude man naar mij toe met twee blaadjes over de rol van vrouwen in het gezin. Ik zeg dat ik geen interesse heb, dat was oke, maar of ik wel wilde luisteren. De man begint me daar toch een verhaal. Over hoe hij deze week vrouwendag beleefd had. Op t.v. was een progamma over dat vrouwen meer rechten moeten krijgen in de maatschappij en in het huishouden en ze gelijkwaardig moeten worden aan de man. Daar was deze man het niet helemaal mee eens en zei dat wij mannnen in actie moesten komen tegen deze wel hele rare vrouwen hier. Supermooi, volgens hem moest een vliegtuig wel een co-piloot hebben maar er kon maar één piloot zijn en dat was natuurlijk de MAN. Toen ik hem vertelde dat in Nederland de situatie op dit gebied op veel vlakken al 50/50 was, keek de arme man me aan met een blik van ‘wat zielig’ en nodigde me uit voor een vergadering van zijn clubje; waarschijnlijk om mijn arme zieltje te redden van de ondergang aan het vrouwenvolk. Toen ik bedankte voor de uitnodiging, groette hij mij vriendelijk en ik hem, stapte hij op zijn fiets en keek bij het wegrijden nog zeker drie keer om met een blik van ‘ik begrijp hier echt helemaal niks van’. Stel je eens voor, veel mannen hebben hier een ‘buitenvrouw’, als die allemaal eens rechten kregen, dan is de lol er wel snel vanaf, toch? Terug naar de ambulance - die was onderweg om bloed te halen, dus dat gingen we nog doen op de terugweg. Moet kunnen, eerst een half uur wachten bij de bloedbank en daarna krijgen de chauffeur en zijn hulpje het briljante idee om zich ook maar op te geven als bloeddonor daar. Dat deden ze dan ook, dus Richard deed 5 kwartier over een stuk van 10 minuten. Maar het was wel gezellig en dat is ook wat waard.
Buiten gewoon gave ervaringen allemaal en dit is pas de eerste week en een beetje. Alles Bon en maak je vooral niet te druk met wat je daar dan ook doet!!!!!!

Groetjes

Kim en Richard

Weekend # 1

2005-03-07T13:39:00.000-04:00

Weekend # 1

Hmmmm, weekend vliegt hier al net zo snel voorbij als thuis!
Vrijdag stage gelopen en ’s avonds uit eten geweest met Tania, de stagebegeleider van Kim. Dat was erg gezellig zo! We zijn naar een wijk buiten het centrum geweest en hebben Indisch gegeten, was ook leuk om een keertje buiten de stad te kijken.

Zaterdagochtend zou om 10:00 ‘de vrouw van de fiets komen’ – zo noemt ze zichzelf altijd aan de telefoon. Deze konden we huren voor € 15,- per maand. Om 10:30 belde ze: mijn man komt er zo aan hoor, hij kan er elk moment zijn. Goed, geen probleem. Om 13:00 gaan de winkels dicht en we wilden eigenlijk nog kijken voor meer gepaste kleding voor op de stages.
Bijna twee uur later is onze eerste ervaring met een vertraagde Surinamer een feit.....
Ik was net een meisje aan het rondleiden die misschien een kamer wilde huren toen ie aankwam.
Bleek dat de dynamo het niet deed.... Nu komt ie vanavond terug om hem te repareren, maar vanochtend konden we wel lekker met de fiets naar stage! (Rich kon een fiets lenen van de man die beneden woont, een zendeling).

’s Middags gechat en gewebcamt met het Pijnackerse thuisfront, wat echt superleuk was! Wat super om elkaar op die manier te kunnen zien! Een beetje vertraging, maar dat zorgde alleen maar voor hilariteit! Ook nog bitterballen gegeten (nee, we eten niet alleen maar Hollands....) en een lekker wijntje / biertje gedronken.

’s Avonds thuis op het balkon op de bovenverdiepein gezeten; genoten van de zon die onder ging onder het genog van een flesje wijn, beter kan je het niet treffen volgens ons!
We moesten onszelf dan ook echt pushen om op te staan om vervolgens weer richting stad te vertrekken. Richard zag een restaurantje boven het Hollandse cafe; dit bleek een geweldige keuze te zijn! We hebben zelden zo lekker gegeten, het was echt super.
Daarna lekker terug en toen we de televisie aanzetten, bleek er een illegale versie van Meet the Fockers (In Nederland alleen nog in de bios) te worden uitgezonden! Opgenomen in de bioscoop en gewoon op televisie! We vielen er vrij vroeg in, dus we hebben praktisch de hele film kunnen kijken!

Zondag rond 10:00 wakker geworden en ontbeten (boterhammen met pindakaas, we hebben nog niet echt veel beleg in huis gehaald) en fruitsalade uit blik.
Vervolgens weer richting stad en naar Fort Zeelandia geweest. Hieronder wat informatie over het fort:
Fort Zeelandia ligt op de plek waar de kolonisten het eerst het land binnenkwamen. Het is gebouwd door de Engelsen, waarna de Nederlanders het fort hebben uitgebreid met vijf bastions. Dit historische fort is het oudste pand in Paramaribo en is omgetoverd tot een historisch museum over Suriname. Hier vindt u hoogtepunten uit de Surinaamse geschiedenis, kunst en cultuur.

Helaas was het museum al dicht, maar er worden ’s ochtends rondleidingen gegeven; volgende keer dus iets eerder ons bed uit ;-)

’s Middags, hoe origineel, bij ’t Vat geweest en een heerlijke Saoto-soep besteld; een Surinaamse kippensoep voor 5 SRD – omgerekend € 1,45.
Hierna onszelf na dit zware weekend ;-) getrakteerd op ijs bij Tangelo. We blijven het zeggen, maar wat een leven hier!
Na lekker te hebben genoten van onze coupes nog even een rondje stad gedaan.
Onderweg naar huis een pizaatje gehaald en thuis opgegeten (jullie lezen het al, we zijn nog niet echt hard bezig met gezond eten, alhoewel de Saoto-soep wel erg calorie-verantwoord was!).

En jawel hoor, wat zien wij om 19:00? Studio Sport! Jaja, met the one and only Tom Egbers en besneeuwde velden! Nu weet Rich het zeker; dit is hemel op aarde! Haha, was wel lekker, even sport kijken.
’s Avonds nog de laatste paar afleveringen van Groeten uit Paramaribo gekeken, van Raymann is laat, extra leuk omdat we nu ook de omgeving herkenden!

Nu is het maandag en de eerste dag zit er weer op. Nog geen plannen voor vanavond, o ja, de-dynamo-man-van-de-vrouw-van-de-fiets komt de dynamo maken - als het goed is.....

Groetjes,

Richard en Kim

Reageren nu eenvoudiger!

2005-03-06T18:00:00.000-04:00

Ik heb een aantal vragen gekregen van mensen die vertelden dat ze niet konden reageren op de stukjes. Pas als ze zich registreerden bij "blogger" was dat toegestaan. Na een beetje witte magica is de site zo aangepast dat je gewoon onder je eigen naam of zelfs anoniem kan reageren.

De eerste foto's

2005-03-05T14:32:00.000-04:00

Vandaag de eerste foto's uit het internetcafe ontvangen.
Allereerst de reeds aangekondigde foto van RR (Relaxte Richard) zelf:

En hoe zit het met het uitzicht? Hier vanaf de rechterzijde van het eerste huis:

En als klap op de vuurpijl de veranda, in de tuin zijn minibananen, papaya's en mango's. De salamanders en muggen zijn echt niet te zien Kim!

De eerste stagedag....

2005-03-04T07:57:00.000-04:00

Jaja, vol aan de bak hier hoor, en iedereen die zei dat alle Surinamers te laat komen.....MIS! Ze hechten hier veel waarde aan afspraken en komen deze - tot nu toe - altijd na.
Kim begon om 7:45 en Rich om... 10:00! Wat een luxe zeg, maar dat is nu over; vanaf vrijdag beginnen we allebei om 7:00.
Helemaal in de veronderstelling dat het om 6:30 al wel licht was.... weer MIS! Is het dus helemaal niet.
Het is ongeveer een half uurtje lopen vanaf onze kamer naar de stage-adressen; die liggen praktisch in dezelfde straat, dus dat is in ieder geval goed geregeld.
Vanaf vandaag of maandag hebben we twee fietsen tot onze beschikking, dat scheelt weer een kwartiertje slaap.
Gisteren al een hele dag gehad: zoveel mensen ontmoetEn zoveel nieuwe indrukken gekregen. Mensen heten ons hier allemaal welkom; Rich is al uitgenodigd voor het gelegenheidsteam (voetbal) van de technische dienst van het ziekenhuis en Kim is al uitgenodigd voor een bezoekje aan White Beach en Nickerie, waar ook een Fernandes-vestiging staat. Het komt dus helemaal goed.
We schamen ons diep, maar vinden het stiekem wel lekker dat het morgen weekend is ;-)
Het huisgenootje heft ons wel gewaarschuwd:tot nu toe ging de eerste week bij alle stagiaires van een leien dakje, maar na twee, drie weken krijgt iedereen een dipmoment. Je wordt ziek of verdrietig, of nog minder, een combinatie hiervan.
We realiseren ons dus best dat het nu allemaal helemaal geweldig lijkt maar dat wanneer alles wat meer routinematig gaat, we best een klap kunnen krijgen.

De stagebegeleid(st)er van Kim houdt van winkelen; we gingen gisteren op bezoek bij de ijzerhandel, meubelzaak en elektronicazaak (allemaal in één straat en allemaal van Fernandes) en ondertussen boetiekjes in, haha, dat was natuurlijk niet verkeerd.
Ook nog meegeweest naar een interieurzaak; zij hadden een voorstel voor de nieuwe inrichting van het hoofdkantoor. Wij kregen gelijk een schaal vol vers fruit voorgeschoteld en gingen daarna nog een kijkje nemen in het appartement van de eigenaar van de zaak. Vervolgens nog naar de opslagruimte waar zojuist allerlei nieuwe rieten meubels uit Indonesie waren aangekomen, schitterend!
Tussendoor nog twee lekkere Surinaamse broodjes gegeten, jaja, we hebben het zwaar hier.

Richard moet een spijkerbroek met lichtblauwe blouse aan; grappig, alle scholieren dragen precies dezelfde outfit!
Kim gaat ook maar een blousje kopen; op zich ben ik redelijk vrij in de kledingkeuze, maar iedereen draagt hier een blouse en een broek, dus pas ik me liever aan.

De geliefde zwembadpas is er nog niet, helaas. We kwamen aan en de receptioniste zei dat we door moesten lopen naar het zwembad, Daar zei de vrouw dat we alleen een pas voor een jaar konden kopen, dit was een tegenvaller.
Nu hebben we een online-formulier ingevuld waarop je nog wel aan kon geven of je een half jaar-abonnement wilde, dus gaan we dat maar proberen!

Iedereen zegt dat we maar lekker bruin moeten worden, maar het grootste deel van de dag is het hier hartstikke bewolkt! We kunnen dus niets beloven…..

Gisterenavond gegeten bij het Pannekoek & Poffertjes huis, haha, we verloochenen onze afkomst niet hoor!

Oja, foto’s volgen echt, maar we hebben nog geen kans gehad ze te uploaden, we zullen dit zsm doen!!

Nou, tot later en success met de sneeuw (ligt alles nog steeds plat?)

R&K

Dag 2 & 3

2005-03-02T20:09:00.000-04:00

Hallo!

Wat leuk dat we al zoveel reacties hebben gekregen, ook op het e-mailadres.
Ongelofelijk dat het bij jullie zo sneeuwt, we hebben er al veel over gehoord. Hier absoluut geen sprake van; het regent hier zonnestralen!!

De eerste indruk van de stad is supergoed, ook bij daglicht ;-)

Gisteren zijn we allebei naar de stageadressen geweest om kennis te maken.
Morgen beginnen we echt, erg spannend maar komt zeker goed. We kunnen misschien regelen dat we een paar dagen thuis kunnen werken! Top dus.

Gisterenavond met een huisgenootje en een vriendin gaan eten in de stad, een soort Chinese tapasbar, helemaal goed dus.

We hebben een aantal foto's gemaakt. Helaas kunnen we ze zelf nog niet posten, maar zodra ze naar huis zijn gemaild, kunnen ze dat daar helemaal oplossen.

Om alvast even een korte indruk te geven van het uitzicht: het harde werken op de veranda door Richard....

Groetjes vanuit een swingend Paramaribo!!

Ons emailadres!

2005-03-01T11:47:00.000-04:00

Als je ons zou willen mailen, kan dit natuurlijk altijd!

Ons adres:

richardenkim@gmail.com

Groetjes

De reis en ons verblijf tot nu toe!

2005-03-01T11:34:00.000-04:00

Fawaka!

De reis was super, alles is perfect verlopen en viel ons alletwee mee!
Alleen, wie dacht dat vliegen gevaarlijk was, moet maar eens met de eigenaar van ons appartement meerijden!
Het gaat hier met een voet op het gaspedaal en een hand op de toeter.
Ze rijden hier links, iets wat Kim nog niet helemaal doorhad toen ze enthousiast rechts in wilde stappen. Toen de eigenaar mij de sleutels overhandigde, wist ik dat er iets fout ging.

We zitten deze week in een ander appartement. Mensen die zich druk maken dat wij in een ontwikkelingslans zaten?......Ja, ok, stromend water ontbrak even, maar dit werd goed opgelost toen de eigenaar ons naar zijn schoonzus bracht. Schoonzus met eigen zwembad wel te verstaan! Hier hebben we dus even rondgedobberd. Helaas kwam Kim een kever van 10 cm (echt wel!) in de douche tegen, die Rich nooit meer heeft kunnen terugvinden....

Verder is het supermooi, mensen zijn aardig, het is heel erg groen en het regent hier water met een temperatuur van zo'n 30 graden.

Donderdag beginnen we allebei en zijn erg benieuwd!
We hebben vandaag kort kennis gemaakt met de bedrijven, alleen was de begeleider van Kim ziek. Onze eerste indruk is super!! We vrezen alleen een uitbreiding van de garderobe, omdat ze hier op de werkplek toch wel wat eisen hebben, shoppen dus! (gelukkig hoeft de anti-roos niet meer mee terug)

Morgen gaan we verder op ontdekkingsreis, wel heel vreemd hoor, je reist de grote oceaan over en dan nog kan je iedereen verstaan!

Heel veel liefs, foto's volgen nog!

Rich en Kim

Overgewicht

2005-02-28T19:11:00.000-04:00

Ja, deze wilde ik jullie niet onthouden. Er zat 2 kilo teveel in de bagage. Kiezen dus. De anti-roos shampoo of de 110 Volt omvormer. Het laatste boek van ... of toch maar in Suriname batterijen kopen. Moeilijk, moeilijk zo'n keuze.
Zie hier onze globetrotters bezig met de verdwijntruc.

Bedankt allemaal!

2005-02-27T11:30:00.000-04:00

Allemaal hartstikke bedankt voor jullie komst vandaag en afgelopen vrijdag!
Wij vonden het ontzettend gezellig en hebben het erg gewaardeerd.

Foto's volgen!

Liefs, Richard en Kim