dinsdag, juni 28, 2005
Weekend # 17!
Het weekend begon heerlijk met een zwempartij in Krasnapolsky met Zaïre. Deze was weer in de stad en deze keer echt voor het laatst. De dag erop ging ze weg met het vliegtuig naar Nederland, ons alvast vooruit want het zijn nog maar 20 dagen hier voor ons. Het was weer ouderwets gezellig; veel verhalen uit het binnenland en even bijlullen over de afgelopen 5 weken. Nadat de regen was gestopt gingen we ook inderdaad zwemmen, het was namelijk de hele dag mooi weer geweest en om half drie kwam het met bakken uit de hemel, alsof ze wisten dat we vrij waren. Met een wijntje en een hapje langs het zwembad, kan je weekend nog beter beginnen??!! Daarna thuis nog even bijgekomen van de werkweek en de volgende dag wilden we naar Colakreek gaan. Nou, dat was de bedoeling, want we gingen eerst naar Zaïre om gedag te zeggen en de weegschaal voor de koffers langs te brengen. Na even gelachen te hebben om de 4 kilo overbagage en hoe dit zou gaan aflopen, het Kodak-momentje (foto volgt snel) en het afscheid (niet voor lang want de plannen thuis zijn al gemaakt). En door gingen we, met rugtas, handtas en weegschaal op weg naar de stad. Eenmaal in de stad even iets gegeten. Was supervet, precies waar we zaten begon er een brass-band te spelen; veel geluid en gedans om vrolijk van te worden. Vervolgens op jacht gegaan naar hangmatten, want in Suriname kan je bijna niet zonder en al kon dat wel dan deden we dat toch niet. Dus we hebben nu alle twee een supervette 2-persoons hangmat want je moet natuurlijk wel de ruimte hebben bij het relaxen, toch?
Dus wij verder op weg met de rugtas, de weegschaal, hangmatten, touwen en handtas. Na wat ge-emmer er toch uit gekomen dat Colakreek hem niet meer werd om 13:00. Dus weer naar Krasnapolsky met onze bepakking. Hier zijn we zeker 6 keer verhuisd van plek omdat tussen de hete zonnenstralen de regen behoorlijk zijn best deed. Na lekker gedobberd te hebben zijn we even naar zuster Lidewijde gegaan (foto volgt) – hier zijn we in het begin ook al eens langsgeweest. We gingen nu om 18:00 om de vrouw niet weer te wekken zoals de vorige, keer maar niks was minder waar, ze lag weer te slapen. Eenmaal binnen even lekker bijgepraat en tussendoor werden we volgepropt met ijs, drinken en Sultana’s, dus omkomen deden we niet. De vrouw is echt een schat, ze was de week ervoor 76 geworden maar ging ons nog wel toevoegen aan haar MSN en ze wist ook zeker dat er een wep-kan (zoals ze dat zo mooi uitsprak) moest komen. Supermooi:
de digitale cyber-non op leeftijd. We werden ook uitgenodigd om volgende morgen op de koffie mee te gaan bij een van de andere nonnen, zuster Jeanine, van 86 jaar oud. Nee zeggen kon niet en wilden we ook niet dus de afspraak stond. Wij weer met volle bepakking door. Uit eten geweest, was weer gezellig alleen de bediening viel zelfs voor Surinaamse maatstaven wat tegen.
De volgende ochtend naar het St. Vincentius ziekenhuis gegaan waar de nonnen hun kerk hebben; de dienst was net voorbij. Hier kregen we lekkere koffie met gekookte melk, ja al 54 jaar hier maar de goede dingen van Holland nooit vergeten.
In de tijd van een half uur 86 jaar kort samengevat beluisterd. Wat een verhalen, leuk om te horen. Daarna een rondleiding gehad door de mooie tuin die de vrouw op deze leeftijd nog steeds zelf onderhoudt. Twee superlieve vrouwen; de heer mag gezegend zijn met twee van deze engeltjes. ‘s Middags gewassen en andere niet veel boeiende dingen gedaan met als hoogtepunt het eten van Kim; een Italiaanse schotel was heerlijk.....!!!
Dus wij verder op weg met de rugtas, de weegschaal, hangmatten, touwen en handtas. Na wat ge-emmer er toch uit gekomen dat Colakreek hem niet meer werd om 13:00. Dus weer naar Krasnapolsky met onze bepakking. Hier zijn we zeker 6 keer verhuisd van plek omdat tussen de hete zonnenstralen de regen behoorlijk zijn best deed. Na lekker gedobberd te hebben zijn we even naar zuster Lidewijde gegaan (foto volgt) – hier zijn we in het begin ook al eens langsgeweest. We gingen nu om 18:00 om de vrouw niet weer te wekken zoals de vorige, keer maar niks was minder waar, ze lag weer te slapen. Eenmaal binnen even lekker bijgepraat en tussendoor werden we volgepropt met ijs, drinken en Sultana’s, dus omkomen deden we niet. De vrouw is echt een schat, ze was de week ervoor 76 geworden maar ging ons nog wel toevoegen aan haar MSN en ze wist ook zeker dat er een wep-kan (zoals ze dat zo mooi uitsprak) moest komen. Supermooi:
de digitale cyber-non op leeftijd. We werden ook uitgenodigd om volgende morgen op de koffie mee te gaan bij een van de andere nonnen, zuster Jeanine, van 86 jaar oud. Nee zeggen kon niet en wilden we ook niet dus de afspraak stond. Wij weer met volle bepakking door. Uit eten geweest, was weer gezellig alleen de bediening viel zelfs voor Surinaamse maatstaven wat tegen.
De volgende ochtend naar het St. Vincentius ziekenhuis gegaan waar de nonnen hun kerk hebben; de dienst was net voorbij. Hier kregen we lekkere koffie met gekookte melk, ja al 54 jaar hier maar de goede dingen van Holland nooit vergeten.
In de tijd van een half uur 86 jaar kort samengevat beluisterd. Wat een verhalen, leuk om te horen. Daarna een rondleiding gehad door de mooie tuin die de vrouw op deze leeftijd nog steeds zelf onderhoudt. Twee superlieve vrouwen; de heer mag gezegend zijn met twee van deze engeltjes. ‘s Middags gewassen en andere niet veel boeiende dingen gedaan met als hoogtepunt het eten van Kim; een Italiaanse schotel was heerlijk.....!!!
dinsdag, juni 21, 2005
'Een Hollands tintje...'
Het is weer maandag en we hebben een heerlijk weekend achter de rug!
Weliswaar met wat stomme blunders, maar genoten hebben we zeker.
Vrijdag belde Richard op om te vragen of Kim eerder kon stoppen zodat we naar huis konden, even slapen en daarna gaan winkelen!! Dat klonk natuurlijk bijzonder goed in de oortjes, dus zo gezegd, zo gedaan. Leuke kleertjes geshopt en voldaan weer naar huis gegaan.
Over pincodes en zo
We hadden wel zin om lekker uit eten te gaan – we hadden namelijk de hele week al thuis gegeten! – dus omgekleed en richtign stad gegaan.
We moesten nog even pinnen. Ok, we hadden al een keer met de pas van Kim gepind, dus die zou het niet meer doen, dan die van Rich maar.
Maar hij deed het niet! Na het twee keer geprobeerd te hebben vroeg hij voor de zekerheid aan Kim of hij wel de goede code intoetste! Ja, dat was ‘m toch echt.
Laatste keer proberen dan maar.....wachten...wachten...lijkt goed te gaan....neeee, hij slikt hem in en spuugt hem niet meer uit!!! Balen! Hoe kan dat nou weer?
W hadden nog wel wat geld dus dat werd gewoon een beetje opletten en maandag maar naar de bank om hem weer te halen.
Op het moment dat Richard vroeg of Kim hem misschien mijn pas had gegeven, zat ze haar hele tas om te gooien en jawel, hij had de verkeerde pas gekregen.... Baal, baal, wat een superstomme actie!
Het eten was ondanks dat gezellig.
Nieuw Amsterdam
We waren – voor de zoveelste keer – van plan om naar Nieuw Amsterdam te gaan. We waren hier al een keer geweest, maar toen was het noodweer en konden we niet naar het Openluchtmuseum. Ok, het kon wel, maar daar was het een beetje te nat voor.
Dus jawel, zaterdag, ready to go.
Eerst met de bus naar de Waterkant waar we over zijn gestapt op een bus die ons naar Leonsberg zou brengen.
Het was een leuke rit en binnen een half uurtje waren we er.
Hier een bootje geregeld dat ons naar de overkant bracht en op ons zou wachten voor de terugreis.
Bootje naar Nieuw Amsterdam
Eenmaal aangekomen naar het museum gelopen.
Fort Nieuw Amsterdam werd tussen 1734 en 1749 gebouwd. De belangrijkste functie van het fort was bescherming van de achterliggende plantages tegen buitenlandse invallers. Het Fort heeft echter nooit militaire successen geboekt....
In 1907 werd het fort officieel opgeheven en tot bestuurscentrum van het district Commewijne verklaard.
In 1968 werd het Openluchtmuseum Nieuw Amsterdam geopend, met ald doel bevordering van educatie en toerisme.
Er staan diverse overblijfselen vanuit de oorlogsperiode, zoals kanonnen, kruithuizen, lijkkoetsen (zwarte voor de armen, hier mocht geen lijkstoet achteraan lopen, en witte voor de rijken, waar dit wel mocht), een politiepost en gevangenissen (deze dienden tijdens WOII ook als concentratiekampen).
Doorkijk vanuit een kruithuis
Kim in openluchtmuseum
Het was een geslaagd bezoek – het bleef zowaar ook nog eens droog – en toen we weer met de boot aan de andere kant waren, hebben we nog een hapje gegeten op een terras aan het water.
Toen geacht op de bus terug; deze reed niet tot het eind, dus we moesten een stuk lopen.
Het was heet! Maar wel weer een kleurtje kunnen pakken, niet verkeerd!
Kim ging nog even onderuit – logisch als je net een nieuwe rok aan hebt – met een modderbeen en gescheurde teennagel als gevolg.
Onderweg het pakketje opgehaald – dit was nog op het vorige adres bezorgd – dat we van de ooms van Kim hebben gekregen, superlief!
Allemaal leuke dingen waar we erg blij mee waren, lief dat er zo aan ons wordt gedacht!
Ook lag er nog meer post, hier worden we altijd vrolijk van!
Toen op weg naar huis gegaan en we hadden zin in een lekkere relaxavond. Dit hebben we dan ook maar gedaan. De vrouw van de kamer heeft een decoder, dus bijna altijd leuke en nieuwe films! Vorige week Mr Deeds en zaterdag Bad Boys II en Hitch (allebei met Will Smith).
Groningen
Zondag gingen we met mevrouw Vasilda en een kennis van haar naar Groningen. Jaja, ook Groningen hier!
Het ligt in het district Saramacca, op ongeveer 3 kwartier rijden van de stad en zoals alle andere keren buiten de stad waan je je in een oase van groen en rust.
Groningen was een plaats waar de Nederlandse boeren zich vestigden in 1845. Ze zijn hier niet lang gebleven, aangezien het net te ver van Paramaribo lag en de oogsten dus al bedorven waren voordat ze aankwamen.
In 1853 werd de kolonisatiepoging opgeheven.
Het is gelegen aan de Saramaccarivier.
Hierop hadden we een schitterend uitzicht vanaf het terrasje aan het water.
Het was een relaxte dag, lekker gegeten, gedronken, gelegen in de schaduw (was echt te heet in de zon, vergelijkbaar met de temperaturen in Nederland!).
’s Avonds pizza laten bezorgen (dat was echt de eerste keer hoor!!) en televisie gekeken. Nog even de DVD van Quintus (hij presenteert ‘Groeten uit Paramaribo’ in het programma ‘Raymann is laat’) en heeeeel toevallig was ie ook even in Groningen, dus we herkenden het gelijk, grappig!
De laatste volle werkweek is ingegaan. Volgende week vrijdag is het Keti Koti, een nationale feestdag waarop de afschaffinf van de slavernij wordt gevierd. De week daarop is het presenteren, dus dan is alles al weer klaar.
Veel liefs, Richard & Kim
Weliswaar met wat stomme blunders, maar genoten hebben we zeker.
Vrijdag belde Richard op om te vragen of Kim eerder kon stoppen zodat we naar huis konden, even slapen en daarna gaan winkelen!! Dat klonk natuurlijk bijzonder goed in de oortjes, dus zo gezegd, zo gedaan. Leuke kleertjes geshopt en voldaan weer naar huis gegaan.
Over pincodes en zo
We hadden wel zin om lekker uit eten te gaan – we hadden namelijk de hele week al thuis gegeten! – dus omgekleed en richtign stad gegaan.
We moesten nog even pinnen. Ok, we hadden al een keer met de pas van Kim gepind, dus die zou het niet meer doen, dan die van Rich maar.
Maar hij deed het niet! Na het twee keer geprobeerd te hebben vroeg hij voor de zekerheid aan Kim of hij wel de goede code intoetste! Ja, dat was ‘m toch echt.
Laatste keer proberen dan maar.....wachten...wachten...lijkt goed te gaan....neeee, hij slikt hem in en spuugt hem niet meer uit!!! Balen! Hoe kan dat nou weer?
W hadden nog wel wat geld dus dat werd gewoon een beetje opletten en maandag maar naar de bank om hem weer te halen.
Op het moment dat Richard vroeg of Kim hem misschien mijn pas had gegeven, zat ze haar hele tas om te gooien en jawel, hij had de verkeerde pas gekregen.... Baal, baal, wat een superstomme actie!
Het eten was ondanks dat gezellig.
Nieuw Amsterdam
We waren – voor de zoveelste keer – van plan om naar Nieuw Amsterdam te gaan. We waren hier al een keer geweest, maar toen was het noodweer en konden we niet naar het Openluchtmuseum. Ok, het kon wel, maar daar was het een beetje te nat voor.
Dus jawel, zaterdag, ready to go.
Eerst met de bus naar de Waterkant waar we over zijn gestapt op een bus die ons naar Leonsberg zou brengen.
Het was een leuke rit en binnen een half uurtje waren we er.
Hier een bootje geregeld dat ons naar de overkant bracht en op ons zou wachten voor de terugreis.
Bootje naar Nieuw Amsterdam
Eenmaal aangekomen naar het museum gelopen.
Fort Nieuw Amsterdam werd tussen 1734 en 1749 gebouwd. De belangrijkste functie van het fort was bescherming van de achterliggende plantages tegen buitenlandse invallers. Het Fort heeft echter nooit militaire successen geboekt....
In 1907 werd het fort officieel opgeheven en tot bestuurscentrum van het district Commewijne verklaard.
In 1968 werd het Openluchtmuseum Nieuw Amsterdam geopend, met ald doel bevordering van educatie en toerisme.
Er staan diverse overblijfselen vanuit de oorlogsperiode, zoals kanonnen, kruithuizen, lijkkoetsen (zwarte voor de armen, hier mocht geen lijkstoet achteraan lopen, en witte voor de rijken, waar dit wel mocht), een politiepost en gevangenissen (deze dienden tijdens WOII ook als concentratiekampen).
Doorkijk vanuit een kruithuis
Kim in openluchtmuseum
Het was een geslaagd bezoek – het bleef zowaar ook nog eens droog – en toen we weer met de boot aan de andere kant waren, hebben we nog een hapje gegeten op een terras aan het water.
Toen geacht op de bus terug; deze reed niet tot het eind, dus we moesten een stuk lopen.
Het was heet! Maar wel weer een kleurtje kunnen pakken, niet verkeerd!
Kim ging nog even onderuit – logisch als je net een nieuwe rok aan hebt – met een modderbeen en gescheurde teennagel als gevolg.
Onderweg het pakketje opgehaald – dit was nog op het vorige adres bezorgd – dat we van de ooms van Kim hebben gekregen, superlief!
Allemaal leuke dingen waar we erg blij mee waren, lief dat er zo aan ons wordt gedacht!
Ook lag er nog meer post, hier worden we altijd vrolijk van!
Toen op weg naar huis gegaan en we hadden zin in een lekkere relaxavond. Dit hebben we dan ook maar gedaan. De vrouw van de kamer heeft een decoder, dus bijna altijd leuke en nieuwe films! Vorige week Mr Deeds en zaterdag Bad Boys II en Hitch (allebei met Will Smith).
Groningen
Zondag gingen we met mevrouw Vasilda en een kennis van haar naar Groningen. Jaja, ook Groningen hier!
Het ligt in het district Saramacca, op ongeveer 3 kwartier rijden van de stad en zoals alle andere keren buiten de stad waan je je in een oase van groen en rust.
Groningen was een plaats waar de Nederlandse boeren zich vestigden in 1845. Ze zijn hier niet lang gebleven, aangezien het net te ver van Paramaribo lag en de oogsten dus al bedorven waren voordat ze aankwamen.
In 1853 werd de kolonisatiepoging opgeheven.
Het is gelegen aan de Saramaccarivier.
Hierop hadden we een schitterend uitzicht vanaf het terrasje aan het water.
Het was een relaxte dag, lekker gegeten, gedronken, gelegen in de schaduw (was echt te heet in de zon, vergelijkbaar met de temperaturen in Nederland!).
’s Avonds pizza laten bezorgen (dat was echt de eerste keer hoor!!) en televisie gekeken. Nog even de DVD van Quintus (hij presenteert ‘Groeten uit Paramaribo’ in het programma ‘Raymann is laat’) en heeeeel toevallig was ie ook even in Groningen, dus we herkenden het gelijk, grappig!
De laatste volle werkweek is ingegaan. Volgende week vrijdag is het Keti Koti, een nationale feestdag waarop de afschaffinf van de slavernij wordt gevierd. De week daarop is het presenteren, dus dan is alles al weer klaar.
Veel liefs, Richard & Kim
dinsdag, juni 14, 2005
Beetje in de soep!
het verhaal van het weekend van 11-12 juni
Wat een plannen hadden we voor dit weekend! En wat gingen ze niet door!
We zouden naar Kalebaskreek gaan (het klínkt alleen al gezellig!).
Zaïre zou hier samen met de inwoners van het dorp Donderskamp – waar zij onderzoek doet – een voetbaltoernooi hebben met andere inheemse dorpen.
Aangezien Donderskamp te ver weg is om in een weekend te doen, en Kalebaskreek drie uurtjes reizen was, vonden we dit een leuke gelegenheid voor een tripje.
Zaïre had al gezegd: ga eerst even langs bij het VIDS om te vragen of het toernooi wel doorgaat en zoja, om door te geven of jullie komen.
Het VIDS is de Vereniging van Inheemse Dorpshoofden in Suriname.
Ze hebben daar contact via de radio met alle aangesloten dorpen, waaronder Donderskamp.
We hadden woensdag gebeld of we donderdag langs konden komen. Dit kon, dus wij er naar toe.
Bleek dat Donderskamp uit de lucht was. Ze waren ’s ochtends wel ‘on air’ geweest, maar we zouden niet meer in contact met hen kunnen komen.
Toen hebben we de medewerker van het bureau gevraagd door te geven dat we zouden komen. De volgende dag – vrijdag – bleek dat er iemand was overleden in het dorp, en dat Donderskamp dus niet van de partij zou zijn... Jammer!
Daar viel ons weekend dus in het water. Richard heeft Zaïre nog wel gesproken. Helaas kunnen we niet meer naar haar toe omdat ze eind juni al vertrekt en het moeilijk wordt nu nog vrij te nemen op de stages ;-)
Dan halen we het in Nederland maar een keertje in!
Enfin (hmm wat een woord), vrijdagmiddag ging Kim naar de kartbaan, waar Richard, Mark en Guno – uiteraard – ook waren. Marijke was aan het werk.
We hadden het plan op kaaimannen te gaan jagen. Even voor de duidelijkheid: die zien er zo uit:
Die leven hier in de kreekjes en zijn vooral te vinden in de regentijd. Het was alleen al een week kurkdroog geweest, dus afwachten maar.
Daar gingen we in de jeep van Guno, Guno zelf, Paul en wij tweetjes.
Helemaal uitgerust met grote lampen, rifle en haak (je moet die beesten wel binnen krijgen natuurlijk) waren we klaar voor het avontuur.
De eerste kreek bracht weinig rode oogjes, geen eigenlijk, dus weer wat verder buiten de stad gereden.
Hmmm het zou wel eens moeilijk kunnen worden; veel used-to-be-kreken lagen droog en waren helemaal dichtgegroeid.
Op een gegeven moment kwamen we bij een groot water en daar zagen we vrij veel rode oogjes!! Joepiieeeeee!! De spanning liep op. Helaas, de kaaimannen bleken veel te ver weg te zitten zodat we ze nooit uit het water zouden kunnen krijgen.
Jammer, we hadden wel trek in een beetje kaaimanvlees!
Wel wat stoere plaatjes geschoten, die ineens een stuk minder stoer waren toen bleek dat we niets hadden geschoten.
Die avond nog even bij ’t Vat neergeploft en ’s nachts weer richting huis gegaan.
We hebben lekker uitgeslapen en kwamen op het idee om naar de dierentuin te gaan.
Ingang dierentuin
Veel mensen hadden gezegd dat er niets te beleven was, dus we gingen er zonder verwachtingen naar toe.
Uiteindelijk was het zeker leuk! Er waren vrij veel dieren en het was leuk opgezet, waarvan hieronder een collage:
Toen we weer thuis waren, hebben we Ocean’s Twelve gekeken, nice!
Nog even de oogjes dicht gedaan en ’s avonds bij Dumpling gegeten. Het dim sum tentje waar we de tweede avond ook hebben gegeten. Daarna nog even het casino in geweest, maar helaas, iets minder fortuinlijk dan de vorige keer!
Zondag: Suriname rivier
Zondag weer rustig aan gedaan. We wilden eigenlijk met een bootje naar het district Commewijne, aan de overkant van de Suriname-rivier.
Het was inmiddels al half twee toen we bij de Waterkant waren, dus het was eigenlijk zonde om nog een uur heen en een uur terug te varen. In Nieuw Amsterdam heb je namelijk een Openluchtmuseum, en dat zou dan echt haasten worden.
Op zoek naar een leuk tentje wees een vriendelijke man ons op aan een tentje aan het water. Dit was helemaal niet verkeerd! Heerlijk uitzicht over de Suriname-rivier, lekker gesnackt en wijntjes gedronken.
Nog gezellig gepraat met de Surinaamse Nederlander die ons bediende. Hij was op vakantie in Suriname en de tent was van zijn broer; altijd leuk om even een praatje te maken.
Tegen zessen naar huis gegaan, filmpje gekeken, wat kleins gegeten, heerlijk relaxed dus!
Kortom: weinig spannende verhalen, maar wel een prima weekend!
Even voorstellen ....Mevrouw Vasilda
Hier nog even een fotootje van onze nieuwe huisbazin!
Mevrouw Vasilda, hier net dressed to party!
Wat een plannen hadden we voor dit weekend! En wat gingen ze niet door!
We zouden naar Kalebaskreek gaan (het klínkt alleen al gezellig!).
Zaïre zou hier samen met de inwoners van het dorp Donderskamp – waar zij onderzoek doet – een voetbaltoernooi hebben met andere inheemse dorpen.
Aangezien Donderskamp te ver weg is om in een weekend te doen, en Kalebaskreek drie uurtjes reizen was, vonden we dit een leuke gelegenheid voor een tripje.
Zaïre had al gezegd: ga eerst even langs bij het VIDS om te vragen of het toernooi wel doorgaat en zoja, om door te geven of jullie komen.
Het VIDS is de Vereniging van Inheemse Dorpshoofden in Suriname.
Ze hebben daar contact via de radio met alle aangesloten dorpen, waaronder Donderskamp.
We hadden woensdag gebeld of we donderdag langs konden komen. Dit kon, dus wij er naar toe.
Bleek dat Donderskamp uit de lucht was. Ze waren ’s ochtends wel ‘on air’ geweest, maar we zouden niet meer in contact met hen kunnen komen.
Toen hebben we de medewerker van het bureau gevraagd door te geven dat we zouden komen. De volgende dag – vrijdag – bleek dat er iemand was overleden in het dorp, en dat Donderskamp dus niet van de partij zou zijn... Jammer!
Daar viel ons weekend dus in het water. Richard heeft Zaïre nog wel gesproken. Helaas kunnen we niet meer naar haar toe omdat ze eind juni al vertrekt en het moeilijk wordt nu nog vrij te nemen op de stages ;-)
Dan halen we het in Nederland maar een keertje in!
Enfin (hmm wat een woord), vrijdagmiddag ging Kim naar de kartbaan, waar Richard, Mark en Guno – uiteraard – ook waren. Marijke was aan het werk.
We hadden het plan op kaaimannen te gaan jagen. Even voor de duidelijkheid: die zien er zo uit:
Die leven hier in de kreekjes en zijn vooral te vinden in de regentijd. Het was alleen al een week kurkdroog geweest, dus afwachten maar.
Daar gingen we in de jeep van Guno, Guno zelf, Paul en wij tweetjes.
Helemaal uitgerust met grote lampen, rifle en haak (je moet die beesten wel binnen krijgen natuurlijk) waren we klaar voor het avontuur.
De eerste kreek bracht weinig rode oogjes, geen eigenlijk, dus weer wat verder buiten de stad gereden.
Hmmm het zou wel eens moeilijk kunnen worden; veel used-to-be-kreken lagen droog en waren helemaal dichtgegroeid.
Op een gegeven moment kwamen we bij een groot water en daar zagen we vrij veel rode oogjes!! Joepiieeeeee!! De spanning liep op. Helaas, de kaaimannen bleken veel te ver weg te zitten zodat we ze nooit uit het water zouden kunnen krijgen.
Jammer, we hadden wel trek in een beetje kaaimanvlees!
Wel wat stoere plaatjes geschoten, die ineens een stuk minder stoer waren toen bleek dat we niets hadden geschoten.
Die avond nog even bij ’t Vat neergeploft en ’s nachts weer richting huis gegaan.
We hebben lekker uitgeslapen en kwamen op het idee om naar de dierentuin te gaan.
Ingang dierentuin
Veel mensen hadden gezegd dat er niets te beleven was, dus we gingen er zonder verwachtingen naar toe.
Uiteindelijk was het zeker leuk! Er waren vrij veel dieren en het was leuk opgezet, waarvan hieronder een collage:
Toen we weer thuis waren, hebben we Ocean’s Twelve gekeken, nice!
Nog even de oogjes dicht gedaan en ’s avonds bij Dumpling gegeten. Het dim sum tentje waar we de tweede avond ook hebben gegeten. Daarna nog even het casino in geweest, maar helaas, iets minder fortuinlijk dan de vorige keer!
Zondag: Suriname rivier
Zondag weer rustig aan gedaan. We wilden eigenlijk met een bootje naar het district Commewijne, aan de overkant van de Suriname-rivier.
Het was inmiddels al half twee toen we bij de Waterkant waren, dus het was eigenlijk zonde om nog een uur heen en een uur terug te varen. In Nieuw Amsterdam heb je namelijk een Openluchtmuseum, en dat zou dan echt haasten worden.
Op zoek naar een leuk tentje wees een vriendelijke man ons op aan een tentje aan het water. Dit was helemaal niet verkeerd! Heerlijk uitzicht over de Suriname-rivier, lekker gesnackt en wijntjes gedronken.
Nog gezellig gepraat met de Surinaamse Nederlander die ons bediende. Hij was op vakantie in Suriname en de tent was van zijn broer; altijd leuk om even een praatje te maken.
Tegen zessen naar huis gegaan, filmpje gekeken, wat kleins gegeten, heerlijk relaxed dus!
Kortom: weinig spannende verhalen, maar wel een prima weekend!
Even voorstellen ....Mevrouw Vasilda
Hier nog even een fotootje van onze nieuwe huisbazin!
Mevrouw Vasilda, hier net dressed to party!
dinsdag, juni 07, 2005
Waarom wij liever een camper hebben!!
Dit weekend was weer ongelofelijk; ik had weer geholpen op de kartbaan dus dat ging allemaal oké. Samen met Paul (eigenaar) en M(ark) aan karts kloten, niks mis mee.
We zouden daarna weg gaan naar Isadou, dat ligt achter het stuwmeer. Dit ging niet door. Dan maar naar een huis achter Zanderij (bij het vliegveld)!!! Ging ook niet door. Zonde, maar niks aan te doen. Dan maar lekker met z’n allen borrelen bij Paul.
Daarna bij ‘t Vat afgezet door Guno om wat te eten. Loopt er een man rond met supermooie houtgesneden tafeltjes wij kijken, kijken en WEL kopen. Dit was een man uit Para, een klein dorpje in het binnenland van Suriname. Het was echt helemaal met de hand gemaakt, echt top man! Na overleg met Kim waren we er snel achter dat deze wel leuk in ons huis zou staan(welk huis?) en hij ging die mee. We weten alleen nog niet hoe, maar toch. Wij zitten nog tevreden na te genieten van onze nieuwste aankoop, komt er een vrouw met het verhaal dat het haar tafeltje is en dat ze een afspraak had om half 9 - inmiddels was het half 10 - met die man. Zo’n uit de hoogte gevallen opgedirkt figuur die het geld makkelijk kon missen, dus waarom koop je hem dan niet gelijk?! En kom dan op tijd als je wat afspreekt! Die man was inmiddels nergens meer te vinden, hij had gewoon eieren voor zijn geld gekozen na 45 minuten te hebben gewacht. Dit maakte de aankoop nog lekkerder en mooier dan dat die al was. Naar huis met de tassen – die we al hadden gepakt voor het geval we naar Isadou zouden gaan – en de tafel; echt prototype toerist.
Marinalex
Na een lange dag en vroege ochtend* toch met M & M en Guno - een local in Suriname, een aardige man die we hebben ontmoet bij de kartbaan van Paul. Guno kan geweldig vertellen en doet dit dan ook graag met een glas Borgoe-cola in zijn hand, echt een leuke vent. Naar Marinalex geweest (een kreekje vlakbij het vliegveld) heerlijk liggen hangmatteren - staat dit al in de Dikke van Dale? – een drankje en hapje erbij, niks mis mee.`
Uitzicht vanuit hutje
Rich Marinalex
Echt weer zo’n geweldige plek in het mooie Suriname. Op een klein uur rijden zit je weer in de natuur, zo mooi, super man. Lekker een kreek, een hutje, eten gehaald en drinken, alles erop eraan. Zelfs een dikke spin die niet lang na onze komst het leven liet.....
Natuurlijk was het weekend en Kim was erbij dus zeikregen – noot van Kim: dit was maar heeeeeel even!!) – een groot deel van de dag. In de hangmat was het wat fris, maar zeker uit te houden.
Op weg ernaar toe langs de oude treinen geweest; een project wat is gestopt omdat een onderdeel van de locomotief kapot was.
Er is wel nog steeds 35 man in dienst terwijl de trein al 15 jaar niet meer rijdt en de rails zo goed als gejat is. Was leuk om te zijn; ff wat foto’s geschoten en weer weg.
Die avond nog even met z’n tweetjes uit eten geweest met een drankje erbij; echt een slecht leven hier in Suriname. Zijn we weer laat huiswaarts gekeert om tot 12 uur in bed te blijven liggen. Even opgeruimd, nou even, een Komozak vol troep die we niet meer willen of nooit nodig gehad hebben. Honderd paar schoenen van Kim waar ze niet op kon/kan lopen – noot van Kim: ik heb twee paar schoenen weggegooid en ik kon er wel op lopen, alleen niet zo lang! – en andere troep. De volgende dag hebben we lekker even naast het zwembad van Krasnopolsky gelegen. Club sandwich met mieren en haren gegeten, was echt heerlijk!!!! Vroeg plat gegaan in ons nieuwe bed.
*We zijn weer verhuisd dit weekend, we voelen ons net zigeuners. We gingen van het grote huis na 9 dagen naar Kiem, het kleine huis, na 2 maanden weer naar het grote huis. Na een maand en 4 dagen waarvan 3 weken beneden en de rest boven nu weer een ander huis, voor de komende 6 weken hopen we dan maar.
Bij het grote huis zijn we tegen de afspraken en wil in zaterdagochtend vertrokken. Dit om een voorval de avond daarvoor. We komen met de tafel en tassen binnen, hangt er een klein lullig briefje dat we 225 euro moeten betalen inplaats van 200 U.S. Dollar. Wij pissed de hele nacht ingepakt, voor het geval dat de volgende ochtend niet naar tevredenheid zou verlopen en we eventueel gelijk weg zouden kunnen.
Krijgen we toch een verhaal dat we veel wassen, bijna elke dag?! Gemiddeld 3 keer per week volgens ons, dat warm douchen – tegen de afspraak in - niet inclusief is en 1 euro kost per keer en de airco 5 euro kost per nacht. Verder wordt er nog ijskoud verteld dat 200 U.S. dollar nooit de afspraak was en alles inclusief al helemaal niet. Kijk, tussen Euro en U.S. kan nog een misverstand zitten, maar dan wordt het nooit van 200-225 toch.... Ook is er gevraagd of alles inclusief was en dat was zo en nu ineens niet meer. Twee keer in een gesprek over belangrijke zaken zo’n misverstand? Lijkt mij niet. Je hebt geen poot om op te staan dus kun je uren blijven discussiëren zonder dat je je gelijk krijgt. We hebben het gevoel dat ze mensen voor meer geld kon krijgen of met anderen had gesproken en daarom ineens zo omsloeg. Ze vond het best en we moesten maar naar iets anders gaan kijken als het niet beviel “Je vindt toch niks goedkopers met zo’n goede wasmachine”. Dat wasmachineverhaal klopt; de rest heeft allemaal van die klotedingen die je kleren opvreten maar de rest is gelukt. Deze mevrouw had alleen niet verwacht dat we binnen een krap uurtje alles in de taxi hadden, de rest hadden betaald en weg waren. Wie het onderste uit de kan wil hebben, krijgt de deksel op zijn neus. We zitten nu voor bijna de helft van het geld bij een collega van Kim in huis met een grotere kamer en alles erop en eraan. De volgende keer dat we moeten verhuizen gaan we naar huis toe, de 17e of niet, we gaan dan naar Nederland!
We zouden daarna weg gaan naar Isadou, dat ligt achter het stuwmeer. Dit ging niet door. Dan maar naar een huis achter Zanderij (bij het vliegveld)!!! Ging ook niet door. Zonde, maar niks aan te doen. Dan maar lekker met z’n allen borrelen bij Paul.
Daarna bij ‘t Vat afgezet door Guno om wat te eten. Loopt er een man rond met supermooie houtgesneden tafeltjes wij kijken, kijken en WEL kopen. Dit was een man uit Para, een klein dorpje in het binnenland van Suriname. Het was echt helemaal met de hand gemaakt, echt top man! Na overleg met Kim waren we er snel achter dat deze wel leuk in ons huis zou staan(welk huis?) en hij ging die mee. We weten alleen nog niet hoe, maar toch. Wij zitten nog tevreden na te genieten van onze nieuwste aankoop, komt er een vrouw met het verhaal dat het haar tafeltje is en dat ze een afspraak had om half 9 - inmiddels was het half 10 - met die man. Zo’n uit de hoogte gevallen opgedirkt figuur die het geld makkelijk kon missen, dus waarom koop je hem dan niet gelijk?! En kom dan op tijd als je wat afspreekt! Die man was inmiddels nergens meer te vinden, hij had gewoon eieren voor zijn geld gekozen na 45 minuten te hebben gewacht. Dit maakte de aankoop nog lekkerder en mooier dan dat die al was. Naar huis met de tassen – die we al hadden gepakt voor het geval we naar Isadou zouden gaan – en de tafel; echt prototype toerist.
Marinalex
Na een lange dag en vroege ochtend* toch met M & M en Guno - een local in Suriname, een aardige man die we hebben ontmoet bij de kartbaan van Paul. Guno kan geweldig vertellen en doet dit dan ook graag met een glas Borgoe-cola in zijn hand, echt een leuke vent. Naar Marinalex geweest (een kreekje vlakbij het vliegveld) heerlijk liggen hangmatteren - staat dit al in de Dikke van Dale? – een drankje en hapje erbij, niks mis mee.`
Uitzicht vanuit hutje
Rich Marinalex
Echt weer zo’n geweldige plek in het mooie Suriname. Op een klein uur rijden zit je weer in de natuur, zo mooi, super man. Lekker een kreek, een hutje, eten gehaald en drinken, alles erop eraan. Zelfs een dikke spin die niet lang na onze komst het leven liet.....
Natuurlijk was het weekend en Kim was erbij dus zeikregen – noot van Kim: dit was maar heeeeeel even!!) – een groot deel van de dag. In de hangmat was het wat fris, maar zeker uit te houden.
Op weg ernaar toe langs de oude treinen geweest; een project wat is gestopt omdat een onderdeel van de locomotief kapot was.
Er is wel nog steeds 35 man in dienst terwijl de trein al 15 jaar niet meer rijdt en de rails zo goed als gejat is. Was leuk om te zijn; ff wat foto’s geschoten en weer weg.
Die avond nog even met z’n tweetjes uit eten geweest met een drankje erbij; echt een slecht leven hier in Suriname. Zijn we weer laat huiswaarts gekeert om tot 12 uur in bed te blijven liggen. Even opgeruimd, nou even, een Komozak vol troep die we niet meer willen of nooit nodig gehad hebben. Honderd paar schoenen van Kim waar ze niet op kon/kan lopen – noot van Kim: ik heb twee paar schoenen weggegooid en ik kon er wel op lopen, alleen niet zo lang! – en andere troep. De volgende dag hebben we lekker even naast het zwembad van Krasnopolsky gelegen. Club sandwich met mieren en haren gegeten, was echt heerlijk!!!! Vroeg plat gegaan in ons nieuwe bed.
*We zijn weer verhuisd dit weekend, we voelen ons net zigeuners. We gingen van het grote huis na 9 dagen naar Kiem, het kleine huis, na 2 maanden weer naar het grote huis. Na een maand en 4 dagen waarvan 3 weken beneden en de rest boven nu weer een ander huis, voor de komende 6 weken hopen we dan maar.
Bij het grote huis zijn we tegen de afspraken en wil in zaterdagochtend vertrokken. Dit om een voorval de avond daarvoor. We komen met de tafel en tassen binnen, hangt er een klein lullig briefje dat we 225 euro moeten betalen inplaats van 200 U.S. Dollar. Wij pissed de hele nacht ingepakt, voor het geval dat de volgende ochtend niet naar tevredenheid zou verlopen en we eventueel gelijk weg zouden kunnen.
Krijgen we toch een verhaal dat we veel wassen, bijna elke dag?! Gemiddeld 3 keer per week volgens ons, dat warm douchen – tegen de afspraak in - niet inclusief is en 1 euro kost per keer en de airco 5 euro kost per nacht. Verder wordt er nog ijskoud verteld dat 200 U.S. dollar nooit de afspraak was en alles inclusief al helemaal niet. Kijk, tussen Euro en U.S. kan nog een misverstand zitten, maar dan wordt het nooit van 200-225 toch.... Ook is er gevraagd of alles inclusief was en dat was zo en nu ineens niet meer. Twee keer in een gesprek over belangrijke zaken zo’n misverstand? Lijkt mij niet. Je hebt geen poot om op te staan dus kun je uren blijven discussiëren zonder dat je je gelijk krijgt. We hebben het gevoel dat ze mensen voor meer geld kon krijgen of met anderen had gesproken en daarom ineens zo omsloeg. Ze vond het best en we moesten maar naar iets anders gaan kijken als het niet beviel “Je vindt toch niks goedkopers met zo’n goede wasmachine”. Dat wasmachineverhaal klopt; de rest heeft allemaal van die klotedingen die je kleren opvreten maar de rest is gelukt. Deze mevrouw had alleen niet verwacht dat we binnen een krap uurtje alles in de taxi hadden, de rest hadden betaald en weg waren. Wie het onderste uit de kan wil hebben, krijgt de deksel op zijn neus. We zitten nu voor bijna de helft van het geld bij een collega van Kim in huis met een grotere kamer en alles erop en eraan. De volgende keer dat we moeten verhuizen gaan we naar huis toe, de 17e of niet, we gaan dan naar Nederland!
maandag, juni 06, 2005
Keep on movin'......
Niet geheel volgens plan zijn wij afgelopen weekend weer verhuisd.
Details volgen nog!
Mochten jullie post willen sturen, komt hier ons nieuwe adres:
Kapasikelestraat 7, Paramaribo (ja, we blijven wel binnen de stad ;-)
Ons telefoonnummer thuis: (00597) 442131
Ons mobiele telefoonnummer: (00597) 08687789
Liefs en tot de volgende update!
Details volgen nog!
Mochten jullie post willen sturen, komt hier ons nieuwe adres:
Kapasikelestraat 7, Paramaribo (ja, we blijven wel binnen de stad ;-)
Ons telefoonnummer thuis: (00597) 442131
Ons mobiele telefoonnummer: (00597) 08687789
Liefs en tot de volgende update!
