woensdag, april 27, 2005
Nieuw adres!
Richard en Kim gaan binnenkort verhuizen. Terug naar de warme douche en de veranda. Wil je een ouderwetse kaart of brief sturen of ze verrassen met een pakje, stuur deze dan naar:
Hofstede Crullaan 5
Paramaribo
Hofstede Crullaan 5
Paramaribo
maandag, april 25, 2005
Verjaardagsweekend!
Hallo allemaal!!
Wat heb ik schandalig veel lieve ‘echte’ post, e-cards en andere felicitatiemailtjes gekregen!! Ongelofelijk dat er zoveel mensen aan me hebben gedacht! Toen ik vanochtend de inbox opende, lachten er zo’n 30 mailtjes me tegemoet, echt super, ik voel me nog steeds jarig op deze manier!
Bij deze wil ik dan ook iedereen bedanken voor de lieve woorden, echt gaaf om te zien, je zit al even zo ver weg, en dan nog denken mensen aan je!
Het was hier ook top; vrijdagavond gingen we (Marijke, Mark, Richard en ik) naar een Extravagant feest in Touché, een van de bekendste discotheken in Paramaribo. En extravagant was het.....liefhebbers konden live on stage gepierced en getattoeerd worden! Dit gebeurde dan ook, we zijn benieuwd of de bikkels er de volgende ochtend met een knallende kop geen spijt van hebben gehad ;-) Haha, het was echt heel grappig en gezellig.
De volgende ochtend bijzonder vroeg (au!) op om boodschappen te halen voor Overbridge. Dit is een resort aan de Surinamerivier waar we met z’n vieren een bungalow hadden gehuurd. Marijke en ik hadden lekker (veel) barbequevlees en andere lekker dingen gehaald, en wij maar sjouwen. In het begin ging het natuurlijk prima met de (nog lege) koelbox. Deze werd echter (wat gek?!) steeds voller en het werd buiten steeds warmer. Uiteindelijk hadden we bijna alles en zijn we naar het huis van Mark en Marijke gegaan. Daar kwam Richard ook al aan, net opgehaald door taxichauffeur Jerman/German (sorry, we weten het niet precies). Hij had zijn Toyota in kunnen ruilen voor een 4x4, wat wel nodig was geziend e weg er naar toe. Eenmaal in de taxi kwam ik tot de onstellende conclusie dat we wel Parbo genoeg hadden voor de mannen, maar dat ik geen drank voor mezelf had gekocht!!! Paniek dus ;-) En dat nog wel op mijn verjaardag, dat kon natuurlijk niet, dus onderweg nog even een flesje Borgoe gehaald (de nationale rum, want de rosé is hier in verhouding beetje duur, we blijven Hollands...). Hehe, eindelijk klaar voor vertrek.
De weg viel gelukkig mee; door de regen viel het opwaaiende stof dat van de wagens die op de bauxietweg rijden afkomt, mee. Waarschijnlijk had Suralco (het aluminiumbedrijf en een van de grootste of het allergrootste bedrijf in Suriname) de weg ook net ‘glad’ gemaakt, dus we hadden geluk.
Eenmaal aangekomen hebben we alles in het luxe huisje MET warm water gelegd. Vervolgens mocht ik eindelijk mijn post openmaken! Die was vrijdag al aangekomen, maar zou het pas openmaken in de bungalow. Dit was echt ontzettend leuk, bedankt allemaal! Toen gauw de hangmatten opgehangen in een rieten hutje op het strand.
Dit hadden we wel verdiend na die extreem korte nacht en de zware booschappen ;-)
Maikel, een vriend van M&M kwam ook nog langs, dus hingen er vijf hangmatjes in het hutje. ;s Middags nog even met een boot naar de zandbank gegaan die inmiddels begaanbaar was vanwege het tij. Hier lekker gemodderbaad en de jongens vermaakten zich met het graven van een tunnel zodat het water van de zandbank weer naar zee kon..... Ja, jullie horen het al, we zijn goed en vooral nuttig bezig geweest.
’s Avonds heerlijk geBBQed, onder leiding van masterchef Richie, en om 23:00 maar toegegeven aan onze slaap. Wel fijn hoor trouwens, op stap met een kok(kin), vooral de zelfgemaakte knoflooksaus vond veel waardering bij de taxichauffeur... Vandaar dat hij ook veel harder dan de dag ervoor!
Zondag weer lekker gehangmat, beetje geklaverjast (Marijke en ik zijn zwaar getroffen, maar dat mocht ook wel, nu staat het 4-1 voor de meiden, de vreugdedans van de mannen werd tot diep in het water uitgevoerd......) en gedronken, Rond een uur of 17:00 op weg naar huis gegaan, de chauffeur was er al rond 16:00 en is nog even blijven hangen. Op de weg naar huis lag een superslang, echt een dikkerd, was wel gaaf, hij ging oversteken en toen kon ie mooi eventjes op de foto en film worden gezet. Daarna roti gehaald, bij M&M gegeten en op huis aangegaan. Niet zo laat gaan slapen, het was weer 6:00 vanochtend :-(
Al met al een lekker verjaardagsweekend! Wel maf hoor, om het hier te vieren, maar de vrijdag ervoor hadden papa Martin en mama Bea om 0:00 hun tijd opgebeld en gingen ze ‘lang zal ze leven’ zingen, dat was wel echt superlief. Dankjulliewel!!!!
Morgen vier dagen naar de Raleighvallen, echt in the middle of the jungle; eerst vijf uur met de bus en dan drie uur in de boot, dan zijn we er. Woensdag naar de watervallen en donderdag de Volzberg beklimmen. Vrijdagochtend vrije ochtend en na de lunch naar huis met zo’n junglevliegtuigje.... We zijn benieuwd, hihi! Foto’s volgen heel snel, beloofd!
We hebben ook foto’s van dit weekend, maar nog niet kunnen uploaden, deze volgen waarschijnlijk aankomend weekend....
Veel liefs!!
Wat heb ik schandalig veel lieve ‘echte’ post, e-cards en andere felicitatiemailtjes gekregen!! Ongelofelijk dat er zoveel mensen aan me hebben gedacht! Toen ik vanochtend de inbox opende, lachten er zo’n 30 mailtjes me tegemoet, echt super, ik voel me nog steeds jarig op deze manier!
Bij deze wil ik dan ook iedereen bedanken voor de lieve woorden, echt gaaf om te zien, je zit al even zo ver weg, en dan nog denken mensen aan je!
Het was hier ook top; vrijdagavond gingen we (Marijke, Mark, Richard en ik) naar een Extravagant feest in Touché, een van de bekendste discotheken in Paramaribo. En extravagant was het.....liefhebbers konden live on stage gepierced en getattoeerd worden! Dit gebeurde dan ook, we zijn benieuwd of de bikkels er de volgende ochtend met een knallende kop geen spijt van hebben gehad ;-) Haha, het was echt heel grappig en gezellig.
De volgende ochtend bijzonder vroeg (au!) op om boodschappen te halen voor Overbridge. Dit is een resort aan de Surinamerivier waar we met z’n vieren een bungalow hadden gehuurd. Marijke en ik hadden lekker (veel) barbequevlees en andere lekker dingen gehaald, en wij maar sjouwen. In het begin ging het natuurlijk prima met de (nog lege) koelbox. Deze werd echter (wat gek?!) steeds voller en het werd buiten steeds warmer. Uiteindelijk hadden we bijna alles en zijn we naar het huis van Mark en Marijke gegaan. Daar kwam Richard ook al aan, net opgehaald door taxichauffeur Jerman/German (sorry, we weten het niet precies). Hij had zijn Toyota in kunnen ruilen voor een 4x4, wat wel nodig was geziend e weg er naar toe. Eenmaal in de taxi kwam ik tot de onstellende conclusie dat we wel Parbo genoeg hadden voor de mannen, maar dat ik geen drank voor mezelf had gekocht!!! Paniek dus ;-) En dat nog wel op mijn verjaardag, dat kon natuurlijk niet, dus onderweg nog even een flesje Borgoe gehaald (de nationale rum, want de rosé is hier in verhouding beetje duur, we blijven Hollands...). Hehe, eindelijk klaar voor vertrek.
De weg viel gelukkig mee; door de regen viel het opwaaiende stof dat van de wagens die op de bauxietweg rijden afkomt, mee. Waarschijnlijk had Suralco (het aluminiumbedrijf en een van de grootste of het allergrootste bedrijf in Suriname) de weg ook net ‘glad’ gemaakt, dus we hadden geluk.
Eenmaal aangekomen hebben we alles in het luxe huisje MET warm water gelegd. Vervolgens mocht ik eindelijk mijn post openmaken! Die was vrijdag al aangekomen, maar zou het pas openmaken in de bungalow. Dit was echt ontzettend leuk, bedankt allemaal! Toen gauw de hangmatten opgehangen in een rieten hutje op het strand.
Dit hadden we wel verdiend na die extreem korte nacht en de zware booschappen ;-)
Maikel, een vriend van M&M kwam ook nog langs, dus hingen er vijf hangmatjes in het hutje. ;s Middags nog even met een boot naar de zandbank gegaan die inmiddels begaanbaar was vanwege het tij. Hier lekker gemodderbaad en de jongens vermaakten zich met het graven van een tunnel zodat het water van de zandbank weer naar zee kon..... Ja, jullie horen het al, we zijn goed en vooral nuttig bezig geweest.
’s Avonds heerlijk geBBQed, onder leiding van masterchef Richie, en om 23:00 maar toegegeven aan onze slaap. Wel fijn hoor trouwens, op stap met een kok(kin), vooral de zelfgemaakte knoflooksaus vond veel waardering bij de taxichauffeur... Vandaar dat hij ook veel harder dan de dag ervoor!
Zondag weer lekker gehangmat, beetje geklaverjast (Marijke en ik zijn zwaar getroffen, maar dat mocht ook wel, nu staat het 4-1 voor de meiden, de vreugdedans van de mannen werd tot diep in het water uitgevoerd......) en gedronken, Rond een uur of 17:00 op weg naar huis gegaan, de chauffeur was er al rond 16:00 en is nog even blijven hangen. Op de weg naar huis lag een superslang, echt een dikkerd, was wel gaaf, hij ging oversteken en toen kon ie mooi eventjes op de foto en film worden gezet. Daarna roti gehaald, bij M&M gegeten en op huis aangegaan. Niet zo laat gaan slapen, het was weer 6:00 vanochtend :-(
Al met al een lekker verjaardagsweekend! Wel maf hoor, om het hier te vieren, maar de vrijdag ervoor hadden papa Martin en mama Bea om 0:00 hun tijd opgebeld en gingen ze ‘lang zal ze leven’ zingen, dat was wel echt superlief. Dankjulliewel!!!!
Morgen vier dagen naar de Raleighvallen, echt in the middle of the jungle; eerst vijf uur met de bus en dan drie uur in de boot, dan zijn we er. Woensdag naar de watervallen en donderdag de Volzberg beklimmen. Vrijdagochtend vrije ochtend en na de lunch naar huis met zo’n junglevliegtuigje.... We zijn benieuwd, hihi! Foto’s volgen heel snel, beloofd!
We hebben ook foto’s van dit weekend, maar nog niet kunnen uploaden, deze volgen waarschijnlijk aankomend weekend....
Veel liefs!!
maandag, april 18, 2005
Weekend # 7
Weekend # 7!!
Jaja, het gaat als een trein!! Het is dat ze hier al jaren niet meer rijden (de treinen), maar toch is het zo!
Wat gaat het allemaal hard zeg, we hebben alweer ruim 1/3 gehad!
We hebben ons ticket verzet..... naar 17 juli, dan komen we op 18 juli aan. We zouden anders geen vrije dagen op kunnen nemen en gelijk na de stage naar huis moeten, en dat is toch zonde! Vandaar deze keuze, hebben we als het goed is nog een week vrij aan het eind van de stageperiode.
Helaas gaat Costa Rica niet door.... We hebben wat moeilijkheden ondervonden bij de stagebedrijven en daardoor teveel tijd verloren, want de tickets vanaf Trinidad (waar we over moesten stappen) naar Costa Rica zaten al vol. De enige optie was nog via Miami te gaan, dat zou alleen betekenen dat we al twee dagen kwijt zouden zijn vanwege overnachtingen daar en de prijs was ongeveer even hoog als een jaarticket naar Paramaribo... We zouden dan vijf dagen in Costa Rica zijn en dat was buiten verhouding. Echt balen, maar we halen het zeker een keertje in met Bart en Rosie!! Nog maar een klein weekje jongens!
We wensen hun in ieder geval alvats onwijs veel plezier, zorg dat je met volle teugen geniet!!
O ja, ons weekend. Afgelopen week was het filmfestival, gesponsord door het filmfestival van Rotterdam. Voor nog geen anderhalve euro konden we naar de film. We zijn donderdag, vrijdag en zaterdag gegaan, was echt de moeite waard! Zaterdag overdag lekker relaxed, we wilden naar White Beach met Mark en Marijke, maar zoals wel vaker de laatste tijd gooide de regen roet in het eten.... Toen besloten we dat we ze maar moesten leren klaverjassen! Dat bleek geen slecht idee, ze vonden het leuk en hadden het bijzonder snel door. We hebben dus nieuwe matties gevonden. En nee, thuisblijvende matties, dat betekent niet dat we jullie vergeten hoor (al heb ik, Kim, toch al twee keer achter elkaar gewonnen samen met Marijke, en dat gebeurt me niet vaak hahaha). Zij moesten om 16:00 werken dus gingen we daarvoor nog eventjes wat eten bij ’t Vat.
Richard moest voetballen en ’s avonds hadden we dus weer een film.
Na de film bedachten we dat het wel leuk was om bij Dumpling te gaan eten; een leuk soort tapasachtig restaurant waar we de allereerste avond ook waren geweest.
De stad is ’s avonds geen succes, dus gingen we met de taxi naar de pin (er zitten maar heel weinig automaten in de stad). Bij de pin aangekomen bleek dat we geen passen bij ons hadden en we snapten er helemaal niks van. Ja, ik wist dat ik mijn pas aan Rich had gegeven, maar hij dacht dat ie ‘m alweer had teruggegeven, niet dus. Of hij lag nog gewoon thuis.
Dus wij met de taxi naar huis. Toen bleken ze in de kontzak van Rich zn broek te zitten (voor de duidelijkheid: niet van de broek die hij op dat moment aanhad hoor). En wij denken denken... Heel langzaam begon er iets te dagen maar ons geheugen was een beetje aangetast door de wijntjes die we de avond daarvoor hadden gedronken, en ineens moesten we allebei hard lachen; onderweg naar huis, vrijdagavond (na de wijntjes), had Rich gezegd: ‘geef je pas maar aan mij, dan doe ik ze in mn broekzak, als we dan worden beroofd, is het hooguit voor 30 SRD’. Maar dat besef kwam dus een beetje laat binnen, hihi. Laten we het er op houden dat het een gezellige vrijdagavond was.
Dus wij weer de taxi gebeld, nu waren we bewapend met pinpas en klaar om te gaan! De eerste pinautomaat bleek defect (tuuuuurlijk) dus toen weer naar de volgende. Die deed het!!
Rich vond ondertussen een mobieltje. Bij de politie brengen vonden we twijfelachtig, dus maar meegenomen naar huis. De volgende dag belde de eigenaar, een Amerikaan, hij kwam hem ophalen en gaf ons 100 SRD! Omgerekend toch zo'n € 27,-!
Daar hebben we gisteren de hele dag lekker van gegeten en gedronken.......
Toen eindelijk echt op weg naar Dumpling. Deze bleek dicht, nou ja zeg, het was pas 23:00 en het was zaterdagavond! Maar goed. Wij op weg naar het Waaggebouw, ook een leuke tent, de keuken hier was ook al dicht! Dit kennen we niet van Suriname, dus we dachten dat we werden gefopt.....
Toen maar naar ’t Vat gereden, de taxichauffeur zal wel gedacht hebben...... Daar kun je gelukkig altijd wel eten, dus kwam het toch nog goed! Toen we naar huis wilden kwamen we nog wat kennissen tegen die we in Galibi hadden ontmoet, taxi gedeeld en lekker geslapen.
De wekker ging om 7:30 (!) Ja we wilden toch wel kijken of Feyenoord-Ajax live werd uitgezonden. We konden het niet vinden en draaiden ons maar weer om. Om 10:30 belden Mark en Marijke, of we nog plannen hadden. Nee, niet echt, het weer was wel redelijk. Om 12:00 afgesproken en op weg gegaan naar een soort kinderspeeltuin, met zwembad (ondiep) en kartbaan. Hier heerlijk de hele dag gezeten. Hetw as voor het eerst dat we in het water lagen!! Hetw eer was niet super, maar meestal droog. En voor de rest natuurlijk geklaverjast, haha, dat was bijzonder leuk (zeiden de dames ;-)
De jongens maar aan de Parbo gezet, dus kwam het uiteindelijk toch nog goed!!
’s Avonds met z’n viertjes gaan eten en de dag afgesloten, het was erg gezellig! Nu is het weer maandag en dat is altijd even slikken, maar komt goed!
Dit keer even geen foto’s maar die volgen snel! Beloofd!
We willen trouwens iedereen bedanken die ons zo trouw mailen! Het is zo ontzettend leuk om e-mails en post te krijgen van familie en vrienden, echt gaaf, zeker om te zien dat er nog steeds volop wordt gemaild! We kunnen ons voorstellen dat de interesse wat verzwakt na verloop van tijd, maar daar merken we helemaal niks van ! Top dus allemaal, bedankt!!
Jaja, het gaat als een trein!! Het is dat ze hier al jaren niet meer rijden (de treinen), maar toch is het zo!
Wat gaat het allemaal hard zeg, we hebben alweer ruim 1/3 gehad!
We hebben ons ticket verzet..... naar 17 juli, dan komen we op 18 juli aan. We zouden anders geen vrije dagen op kunnen nemen en gelijk na de stage naar huis moeten, en dat is toch zonde! Vandaar deze keuze, hebben we als het goed is nog een week vrij aan het eind van de stageperiode.
Helaas gaat Costa Rica niet door.... We hebben wat moeilijkheden ondervonden bij de stagebedrijven en daardoor teveel tijd verloren, want de tickets vanaf Trinidad (waar we over moesten stappen) naar Costa Rica zaten al vol. De enige optie was nog via Miami te gaan, dat zou alleen betekenen dat we al twee dagen kwijt zouden zijn vanwege overnachtingen daar en de prijs was ongeveer even hoog als een jaarticket naar Paramaribo... We zouden dan vijf dagen in Costa Rica zijn en dat was buiten verhouding. Echt balen, maar we halen het zeker een keertje in met Bart en Rosie!! Nog maar een klein weekje jongens!
We wensen hun in ieder geval alvats onwijs veel plezier, zorg dat je met volle teugen geniet!!
O ja, ons weekend. Afgelopen week was het filmfestival, gesponsord door het filmfestival van Rotterdam. Voor nog geen anderhalve euro konden we naar de film. We zijn donderdag, vrijdag en zaterdag gegaan, was echt de moeite waard! Zaterdag overdag lekker relaxed, we wilden naar White Beach met Mark en Marijke, maar zoals wel vaker de laatste tijd gooide de regen roet in het eten.... Toen besloten we dat we ze maar moesten leren klaverjassen! Dat bleek geen slecht idee, ze vonden het leuk en hadden het bijzonder snel door. We hebben dus nieuwe matties gevonden. En nee, thuisblijvende matties, dat betekent niet dat we jullie vergeten hoor (al heb ik, Kim, toch al twee keer achter elkaar gewonnen samen met Marijke, en dat gebeurt me niet vaak hahaha). Zij moesten om 16:00 werken dus gingen we daarvoor nog eventjes wat eten bij ’t Vat.
Richard moest voetballen en ’s avonds hadden we dus weer een film.
Na de film bedachten we dat het wel leuk was om bij Dumpling te gaan eten; een leuk soort tapasachtig restaurant waar we de allereerste avond ook waren geweest.
De stad is ’s avonds geen succes, dus gingen we met de taxi naar de pin (er zitten maar heel weinig automaten in de stad). Bij de pin aangekomen bleek dat we geen passen bij ons hadden en we snapten er helemaal niks van. Ja, ik wist dat ik mijn pas aan Rich had gegeven, maar hij dacht dat ie ‘m alweer had teruggegeven, niet dus. Of hij lag nog gewoon thuis.
Dus wij met de taxi naar huis. Toen bleken ze in de kontzak van Rich zn broek te zitten (voor de duidelijkheid: niet van de broek die hij op dat moment aanhad hoor). En wij denken denken... Heel langzaam begon er iets te dagen maar ons geheugen was een beetje aangetast door de wijntjes die we de avond daarvoor hadden gedronken, en ineens moesten we allebei hard lachen; onderweg naar huis, vrijdagavond (na de wijntjes), had Rich gezegd: ‘geef je pas maar aan mij, dan doe ik ze in mn broekzak, als we dan worden beroofd, is het hooguit voor 30 SRD’. Maar dat besef kwam dus een beetje laat binnen, hihi. Laten we het er op houden dat het een gezellige vrijdagavond was.
Dus wij weer de taxi gebeld, nu waren we bewapend met pinpas en klaar om te gaan! De eerste pinautomaat bleek defect (tuuuuurlijk) dus toen weer naar de volgende. Die deed het!!
Rich vond ondertussen een mobieltje. Bij de politie brengen vonden we twijfelachtig, dus maar meegenomen naar huis. De volgende dag belde de eigenaar, een Amerikaan, hij kwam hem ophalen en gaf ons 100 SRD! Omgerekend toch zo'n € 27,-!
Daar hebben we gisteren de hele dag lekker van gegeten en gedronken.......
Toen eindelijk echt op weg naar Dumpling. Deze bleek dicht, nou ja zeg, het was pas 23:00 en het was zaterdagavond! Maar goed. Wij op weg naar het Waaggebouw, ook een leuke tent, de keuken hier was ook al dicht! Dit kennen we niet van Suriname, dus we dachten dat we werden gefopt.....
Toen maar naar ’t Vat gereden, de taxichauffeur zal wel gedacht hebben...... Daar kun je gelukkig altijd wel eten, dus kwam het toch nog goed! Toen we naar huis wilden kwamen we nog wat kennissen tegen die we in Galibi hadden ontmoet, taxi gedeeld en lekker geslapen.
De wekker ging om 7:30 (!) Ja we wilden toch wel kijken of Feyenoord-Ajax live werd uitgezonden. We konden het niet vinden en draaiden ons maar weer om. Om 10:30 belden Mark en Marijke, of we nog plannen hadden. Nee, niet echt, het weer was wel redelijk. Om 12:00 afgesproken en op weg gegaan naar een soort kinderspeeltuin, met zwembad (ondiep) en kartbaan. Hier heerlijk de hele dag gezeten. Hetw as voor het eerst dat we in het water lagen!! Hetw eer was niet super, maar meestal droog. En voor de rest natuurlijk geklaverjast, haha, dat was bijzonder leuk (zeiden de dames ;-)
De jongens maar aan de Parbo gezet, dus kwam het uiteindelijk toch nog goed!!
’s Avonds met z’n viertjes gaan eten en de dag afgesloten, het was erg gezellig! Nu is het weer maandag en dat is altijd even slikken, maar komt goed!
Dit keer even geen foto’s maar die volgen snel! Beloofd!
We willen trouwens iedereen bedanken die ons zo trouw mailen! Het is zo ontzettend leuk om e-mails en post te krijgen van familie en vrienden, echt gaaf, zeker om te zien dat er nog steeds volop wordt gemaild! We kunnen ons voorstellen dat de interesse wat verzwakt na verloop van tijd, maar daar merken we helemaal niks van ! Top dus allemaal, bedankt!!
zaterdag, april 09, 2005
Alsof alles hier een staartje heeft…
Het is een beetje laat geplaatst, maar hopelijk toch nog leuk om te lezen...
De zusters van Liefde
Via mijn ome Leo kwamen wij in contact met zuster Lidewijde van Doorn; een Zuster van Liefde die hier al jarenlang ontzettend goede dingen doet.
We hadden toen nog een stageplek nodig en Zuster van Doorn heeft haar best gedaan iets voor ons te vinden. Toen wij haar vertelden dat we inmiddels voorzien waren, moesten we haar beloven dat we haar een keertje op kwamen zoeken.
Zo gezegd, zo gedaan…. We kwamen zaterdag rond 15:30 bij haar aan. Bleek dat ze net lag te slapen. We voelden ons een beetje opgelaten maar haar warme welkom maakte alles goed! Ze was al een beetje bezorgd of we wel goed aangekomen waren in Paramaribo en had de faxen die we hadden uitgewisseld al opgezocht. Als ze nog niks zou horen, zou ze Fernandes wel even bellen om te vragen of er een stagiaire werkzaam was die luisterde naar mijn naam.
We wilden eerder langskomen, maar het waren elke keer rare dagen: zondag of Tweede Paasdag, en we wisten niet zo goed hoe daar over werd gedacht.
Achteraf zei mijn vader: ja, de sterfdag van de Paus was inderdaad wel een geschikt moment! Ok, dat is achteraf……
Ze was erg blij dat we haar toch uit onszelf hadden opgezocht. Er stond binnen no-time sap en Sultana op tafel en we hebben gepraat over haar werkzaamheden, het ontstaan van de Zusters van Liefde en onze bezigheden.
We schrijven hieronder een stukje over de bezigheden van de Zusters, voor de geïnteresseerden!
Nu komt het staartje: uit de geschiedenis uit mijn stageplek (Richard) bleek dat er 100 jaar geleden ook zusters in het ’s Lands Hospitaal werkte. Na een verschil van mening over de manier van bedrijfsvoering hebben deze het 2e ziekenhuis van Paramaribo opgericht, St. Vincent. Toen ik vroeg of dit dezelfde zusters waren mag u raden wat het antwoord was……. Toen we weer weggingen, kregen we nog een paar boeken te leen mee, en een overzicht van ‘Zusters van Liefde van Tilburg; 100 jaar in Suriname’. Dit boek mochten we houden. Ook wisselden we telefoonnummers en e-mail (ze is volop aan de mail!) uit, en we zullen zeker nog eens langs komen.
Ze drukte ons op het hart dat we altijd welkom waren en altijd langs mochten komen om te kletsen of boeken mochten lenen.
Avondvierdaagse
Voldaan vertrokken we om de laatste dag van de Avondvierdaagse mee te maken.
Wat een happening, die Vierdaagse. Ongelofelijk hoeveel werk er is gestoken in kostuums. En wat een moves!!! Echt genetisch bepaald hoor, hoe zij zich kunnen bewegen! Die heupen zitten vast met een soort draaiconstructie lijkt het wel, en die kont schudt gezellig mee! Moet je je voorstellen, niet alleen 20 km in dat benauwde weer te lopen, maar ook nog bijna de hele tijd te dansen! En dan ook nog eens op slippertjes! Een collega van mij (Kim) vond dat logisch: dan kunnen je voeten ook niet opzwellen…… Ik heb maar lief geknikt.
Op mijn werk (Rich) was het verhaal dat de jeugd zich heel netjes had gedragen dit jaar en dat de babygolf die de Vierdaagse altijd met zich meebrengt dit jaar wel mee zou vallen. Je zou toch denken dat je na zo’n stuk lopen je graag naar bed wil om wat bij te slapen, maar niet iedereen denkt hier dus zo over....
We hadden een halve afspraak met Zaïre – het meisje van de eerste week – om uit eten te gaan. Maandag waren we ook gaan eten, maar aangezien ze elke keer maar een weekje in de stad is, vonden we het wel zo gezellig weer af te spreken. Het enige probleem was, dat we haar cell-nummer (mobiel) niet hadden. We wisten waar ze ongeveer moest zijn en dachten dat zij ons anders wel zou bellen. Op een gegeven moment zagen we haar en bleek dat zij ons nummer ook niet bij haar had.
Wij met de bus naar Wolly’s waar we samen al eerder super hadden gegeten.
Na een paar flessen wijn en het eten ging de tent om 01:00 dicht. Toen hebben we daar nog een flesje wijn kunnen kopen en van kant gemaakt op de veranda van ons eerste huis. Al met al was de zondag redelijk zwaar ;-)
We wilden eigenlijk naar de dierentuin, maar dat werd ‘m niet meer. ’s Middags nog even een fiets opgehaald die we konden lenen (we hebben er nu drie) en even wat gedronken met Zaïre. We wilden om 19:00 thuis zijn om voetbal te kijken, maar tijdens het zappen kwam ineens Feyenoord – AZ voorbij. Zaire vertelde vast even dat Feyenoord gewonnen had….. Daarna belde het thuisfront om het sportsucces te kunnen vieren. Succes in alle opzichten, want het team van mijn vader had de eerste buitenwedstrijd van het seizoen gewonnen en de tegenstander van Anouk kwam niet opdagen…. Dat betekent automatisch een gewonnen wedstrijd voor haar, maar helaas niet aan spelen toegekomen.
Na de voetbal Chinees gehaald, kortom, een zondag zoals een zondag hoort te zijn.. ;-)
De zusters van Liefde
Via mijn ome Leo kwamen wij in contact met zuster Lidewijde van Doorn; een Zuster van Liefde die hier al jarenlang ontzettend goede dingen doet.
We hadden toen nog een stageplek nodig en Zuster van Doorn heeft haar best gedaan iets voor ons te vinden. Toen wij haar vertelden dat we inmiddels voorzien waren, moesten we haar beloven dat we haar een keertje op kwamen zoeken.
Zo gezegd, zo gedaan…. We kwamen zaterdag rond 15:30 bij haar aan. Bleek dat ze net lag te slapen. We voelden ons een beetje opgelaten maar haar warme welkom maakte alles goed! Ze was al een beetje bezorgd of we wel goed aangekomen waren in Paramaribo en had de faxen die we hadden uitgewisseld al opgezocht. Als ze nog niks zou horen, zou ze Fernandes wel even bellen om te vragen of er een stagiaire werkzaam was die luisterde naar mijn naam.
We wilden eerder langskomen, maar het waren elke keer rare dagen: zondag of Tweede Paasdag, en we wisten niet zo goed hoe daar over werd gedacht.
Achteraf zei mijn vader: ja, de sterfdag van de Paus was inderdaad wel een geschikt moment! Ok, dat is achteraf……
Ze was erg blij dat we haar toch uit onszelf hadden opgezocht. Er stond binnen no-time sap en Sultana op tafel en we hebben gepraat over haar werkzaamheden, het ontstaan van de Zusters van Liefde en onze bezigheden.
We schrijven hieronder een stukje over de bezigheden van de Zusters, voor de geïnteresseerden!
Nu komt het staartje: uit de geschiedenis uit mijn stageplek (Richard) bleek dat er 100 jaar geleden ook zusters in het ’s Lands Hospitaal werkte. Na een verschil van mening over de manier van bedrijfsvoering hebben deze het 2e ziekenhuis van Paramaribo opgericht, St. Vincent. Toen ik vroeg of dit dezelfde zusters waren mag u raden wat het antwoord was……. Toen we weer weggingen, kregen we nog een paar boeken te leen mee, en een overzicht van ‘Zusters van Liefde van Tilburg; 100 jaar in Suriname’. Dit boek mochten we houden. Ook wisselden we telefoonnummers en e-mail (ze is volop aan de mail!) uit, en we zullen zeker nog eens langs komen.
Ze drukte ons op het hart dat we altijd welkom waren en altijd langs mochten komen om te kletsen of boeken mochten lenen.
Avondvierdaagse
Voldaan vertrokken we om de laatste dag van de Avondvierdaagse mee te maken.
Wat een happening, die Vierdaagse. Ongelofelijk hoeveel werk er is gestoken in kostuums. En wat een moves!!! Echt genetisch bepaald hoor, hoe zij zich kunnen bewegen! Die heupen zitten vast met een soort draaiconstructie lijkt het wel, en die kont schudt gezellig mee! Moet je je voorstellen, niet alleen 20 km in dat benauwde weer te lopen, maar ook nog bijna de hele tijd te dansen! En dan ook nog eens op slippertjes! Een collega van mij (Kim) vond dat logisch: dan kunnen je voeten ook niet opzwellen…… Ik heb maar lief geknikt.
Op mijn werk (Rich) was het verhaal dat de jeugd zich heel netjes had gedragen dit jaar en dat de babygolf die de Vierdaagse altijd met zich meebrengt dit jaar wel mee zou vallen. Je zou toch denken dat je na zo’n stuk lopen je graag naar bed wil om wat bij te slapen, maar niet iedereen denkt hier dus zo over....
We hadden een halve afspraak met Zaïre – het meisje van de eerste week – om uit eten te gaan. Maandag waren we ook gaan eten, maar aangezien ze elke keer maar een weekje in de stad is, vonden we het wel zo gezellig weer af te spreken. Het enige probleem was, dat we haar cell-nummer (mobiel) niet hadden. We wisten waar ze ongeveer moest zijn en dachten dat zij ons anders wel zou bellen. Op een gegeven moment zagen we haar en bleek dat zij ons nummer ook niet bij haar had.
Wij met de bus naar Wolly’s waar we samen al eerder super hadden gegeten.
Na een paar flessen wijn en het eten ging de tent om 01:00 dicht. Toen hebben we daar nog een flesje wijn kunnen kopen en van kant gemaakt op de veranda van ons eerste huis. Al met al was de zondag redelijk zwaar ;-)
We wilden eigenlijk naar de dierentuin, maar dat werd ‘m niet meer. ’s Middags nog even een fiets opgehaald die we konden lenen (we hebben er nu drie) en even wat gedronken met Zaïre. We wilden om 19:00 thuis zijn om voetbal te kijken, maar tijdens het zappen kwam ineens Feyenoord – AZ voorbij. Zaire vertelde vast even dat Feyenoord gewonnen had….. Daarna belde het thuisfront om het sportsucces te kunnen vieren. Succes in alle opzichten, want het team van mijn vader had de eerste buitenwedstrijd van het seizoen gewonnen en de tegenstander van Anouk kwam niet opdagen…. Dat betekent automatisch een gewonnen wedstrijd voor haar, maar helaas niet aan spelen toegekomen.
Na de voetbal Chinees gehaald, kortom, een zondag zoals een zondag hoort te zijn.. ;-)
vrijdag, april 08, 2005
Het fenomeen buiten vrouw
Hier bedoelt men in Suriname het vreemdgaan mee. Vreemdgaan dus.....en als je er echt bij wil horen heb je er minimaal 3 vrouwen bij, lijkt mij ietwat druk, maar ik kom ook uit het koude kikkerland aan de andere kant van de Oceaan. Dit fenomeen is algemeen bekend hier, zeg maar een beetje als wat drugs is in Nederland: het mag wel maar eigelijk ook niet; een soort gedoogd beleid. Binnen het huwelijk wel te verstaan, want daarbuiten mag iedereen het weten en vooral de mannen onder elkaar. De vrouwen hier zijn in de relatie met de man ook heel anders als thuis. Je kunt er als man niet normaal contact mee maken. Iedereen hier verwacht bijna dat je een move maakt. Alleen met de vrouwen die je langer tegen komt op je werk, bouw je een normale band mee op maar op straat zeker niet. Misschien ook wel om dat mannen hier jong en oud altijd flirten. Ze maken dan echt de meest vreselijke geluiden naar vrouwen. Ook in de auto als men niet bezig is met een kamikase inhaal poging of met de grootst mogelijke moeite de auto parkeren in een gat waar 4 kevers zonder deuk (Hans doet ie het nog?) in kunnen. Of de tuutter nodig hebben om medeweggebruikers duidelijk te maken dat ze het niet helemaal eens zijn met hun rijstijl. Anders wordt deze gebruikt om naar vrouwen te tuuuuuuuuuuuteren. Vooral Kim is er erg over te spreken(hi hi). Dus als je man bent heb je bij de meesten vrouwen het al gelijk gedaan. Niet dat deze minder zijn op dit vlak, maar wel met wat meer respect. De vrouwen kijken alleen maar, nou alleen, ze staan je met hun ogen uit te kleden en als je ook maar even terugkijkt wordt er bijna altijd gelijk gesproken:’he hoe is het’, maar gelijk op zo’n toon. Dus een normale relatie als vrienden zit er in Paramaribo niet in of men moet je langer kennen. Dus van jong tot oud en man of vrouw, echt een playerscultuur. Begrijp me goed, echt niet iedereen is zo hier, maar je kan een gewoone straat niet door en je komt het een keer of wat tegen.
Een voorbeeldje uit de praktijk:
In de winkel zei een jongen tegen de vrouw achter de balie
Man “ik n**k iedereen”
De vrouw achter de balie zei “straks ga je nog dood aan aids”
Man “ Ik wil wel n**kend dood gaan”
Erg subtiel en het zegt ook een hele hoop over de aidsvoorlichting hier. Die is niet echt supe, het begint hier een echt probleem te worden en de voorlichting is echt niks. Op de borden staat: kinderen, begin niet te vroeg met sex, net of leeftijd er wat mee te maken heeft. Ook is de manier van overbrengen niet altijd ok. Zo was er een voorlichting in het binnenland waar een vrouw voordeed hoe je een condoom om moest doen, ze gebruikte hier een bezemsteel voor. De mensen begrepen het idee, dus om niet zwanger te worden of aids te krijgen werd er voor de sex eerst een condoom over een bezem getrokken, wel zo veilig toch.............
Hier op mijn werk lopen er ook bijna allemaal schuinmacheerders bij de T.D., het zijn echt super gasten en er zit geen kwaad bij geloof ik.
Maar als de het Hoofd T.D. even weg is, pakt iedereen hier de telefoon om z’n schatje te bellen en dan bellen ze niet met hun vrouw kan ik vertellen. Hele verhalen en de vrouwen thuis weten het wel, maar als hij het gezin financieel onderhoudt en zijn kinderen erkent en er voor zorgt is het niet echt een probleem.
Mocht de man dit nu niet doen dan breekt wel de ...............los!!!! Een collega hier was een nachtje niet thuis gekomen en zijn vrouw werkt hier bij de schoonmaak. Dus ik zit hier achterin het kantoor half acht net me ogen open komt zijn vrouw even verhaal halen met haar collega. De vrouw heeft zeker 5 minuten staan schreeuwen voordat de man antwoord kon geven op de vraag waar hij de nacht had doorgebracht. En het antwoord had hij niet voor haar dus dat was weer 5 minuten waard en scheldpartijen. De vrouw zei ”het maakt mij niks uit dat je niet thuis komt maar de kinderen zaten op je te wachten. De volgende keer als je zoiets doet dan gooi ik je spullen uit het raam en verbrand ik deze”. De nog al forse Surinamse vriendin die er achter stond, keek alleen maar heel boos en maakte dan zo’n Jerry Springer aaahuuu geluid. Toen de secretaresse tussenbeide wilde komen en vroeg of dit niet ergens anders kon, stopte dit bij poging één al. De vrouw zei iets in het Surinaams en ze droop in 1 keer af dus dat woord wil ik ook nog wel leren hier.
Dat je hier toch getuige van mag zijn!
Een voorbeeldje uit de praktijk:
In de winkel zei een jongen tegen de vrouw achter de balie
Man “ik n**k iedereen”
De vrouw achter de balie zei “straks ga je nog dood aan aids”
Man “ Ik wil wel n**kend dood gaan”
Erg subtiel en het zegt ook een hele hoop over de aidsvoorlichting hier. Die is niet echt supe, het begint hier een echt probleem te worden en de voorlichting is echt niks. Op de borden staat: kinderen, begin niet te vroeg met sex, net of leeftijd er wat mee te maken heeft. Ook is de manier van overbrengen niet altijd ok. Zo was er een voorlichting in het binnenland waar een vrouw voordeed hoe je een condoom om moest doen, ze gebruikte hier een bezemsteel voor. De mensen begrepen het idee, dus om niet zwanger te worden of aids te krijgen werd er voor de sex eerst een condoom over een bezem getrokken, wel zo veilig toch.............
Hier op mijn werk lopen er ook bijna allemaal schuinmacheerders bij de T.D., het zijn echt super gasten en er zit geen kwaad bij geloof ik.
Maar als de het Hoofd T.D. even weg is, pakt iedereen hier de telefoon om z’n schatje te bellen en dan bellen ze niet met hun vrouw kan ik vertellen. Hele verhalen en de vrouwen thuis weten het wel, maar als hij het gezin financieel onderhoudt en zijn kinderen erkent en er voor zorgt is het niet echt een probleem.
Mocht de man dit nu niet doen dan breekt wel de ...............los!!!! Een collega hier was een nachtje niet thuis gekomen en zijn vrouw werkt hier bij de schoonmaak. Dus ik zit hier achterin het kantoor half acht net me ogen open komt zijn vrouw even verhaal halen met haar collega. De vrouw heeft zeker 5 minuten staan schreeuwen voordat de man antwoord kon geven op de vraag waar hij de nacht had doorgebracht. En het antwoord had hij niet voor haar dus dat was weer 5 minuten waard en scheldpartijen. De vrouw zei ”het maakt mij niks uit dat je niet thuis komt maar de kinderen zaten op je te wachten. De volgende keer als je zoiets doet dan gooi ik je spullen uit het raam en verbrand ik deze”. De nog al forse Surinamse vriendin die er achter stond, keek alleen maar heel boos en maakte dan zo’n Jerry Springer aaahuuu geluid. Toen de secretaresse tussenbeide wilde komen en vroeg of dit niet ergens anders kon, stopte dit bij poging één al. De vrouw zei iets in het Surinaams en ze droop in 1 keer af dus dat woord wil ik ook nog wel leren hier.
Dat je hier toch getuige van mag zijn!
