dinsdag, maart 29, 2005
Galibi – Hemel op aarde
Onze eerste echte trip, spannend! We moesten om 8:00 verzamelen bij ’t Vat, het al eerder genoemde café.
We waren er al om 7:35, beetje vroeg, dus niet zo gek dat er nog niemand was.
De tijd kroop verder en we deden alsof we heeeeel relaxed waren, maar waren toch een beetje bezorgd; de touroperator had gezegd dat we met een hele groep gingen en we konden ons toch niet voorstellen dat iedereen pas om 8:00 zou arriveren.
Daar kwam nog bij dat iemand anders van de touroperator eerder had gezegd dat we om 7:00 moesten verzamelen, maar dit was later weer teruggedraaid.
Langzaamaan gingen we bedenken wat we dan in dit extra lange weekend konden gaan doen; toch wel zonde als de trip dan niet doorgaat!
Gelukkig, rond 8:15 kwam er een busje met daarin onze gids, Terence.
Na het ophalen van de rest van de groep, waren we in totaal met zeven gasten. De andere vijf werkten allemaal bij een goudsmid in de straat naast Fernandes, de wereld is hier echt klein!
Het was al gauw gezellig, het klikte goed met de groep.
Onderweg vertelde Terence over de omgeving en de bijbehorende verhalen.
Na 1,5 uur stopten we om te ontbijten, erg goed verzorgd! Daar nog wat foto’s gemaakt van de schitterende natuur, de papegaai die er rondvloog en het aapje dat aan de ketting lag. In alle dorpjes waar we lang kwamen leven de mensen nog echt van en met de natuur. Men verbouwt wat eten en gaat nog op jacht. Men wast zichzelf, de was en de vaat in de rivier. Echt super dat het bestaat; je moet je er geen bosvolkje bij voor stellen hoor; men draagt gewone kleren geen peniskoker of zo. Gewoon beschaafd zoals wij, met een auto en alles maar verder in harmonie met de natuur.
Albina
Rond 11:15 waren we gearriveerd in Albina, het meest noord-oostelijke plaatsje van Suriname. Hier hadden we nog wat vrije tijd; we zouden verder reizen met een boot.
Bij de lokale supermarkt nog twee petten gekocht, geen slechte aankoop, bleek achteraf!
De boot had wat vertraging dus hadden we nog wat tijd aan het water.
Uiteindelijk zaten we om 13:00 in de boot. Kleine correctie: het was geen uitgeholde boomstam, maar een Indiase houten motorboot (hier zal wel een naam voor zijn, hopelijk voldoet deze beschrijving….)
Wat een tocht! Schitterend echt, we hebben onderweg alleen maar groen gezien! We waren echt in de tropen, zagen overal vogels vliegen, erg indrukwekkend! Ik (Rich) ben vroeger altijd met veel plezier met mijn opa en oma naar de Biesbos geweest en dan denk je al: wat supermooi hier. Als klein jongetje is alles dan groot en mooi, als je dan later weer gaat, valt het best mee. Maar als je hier dan om je heen kijkt, leek het alsof het jongensboek weer open ging.
Galibi
Voor ons was de tocht nu al geslaagd! Na 1,5/2 uur kwamen we aan op Galibi, een Indianendorp dat bestaat uit Langemankondre en Christiaankondre; wij verbleven in de hele mooie lodge in het laatstgenoemde dorp. We hadden een eigen kamer met uitzicht op strand en rivier/zee. Aan het strand grensde de Marowijnerivier, en deze ging over in de Atlantische Oceaan! Hebben we die ook eens gezien ;-)
Wat mooi! Het dorp is echt ontzettend indrukwekkend, licht zand, wuivende palmbomen, een droom! Natuurlijk deed de strakblauwe lucht ook zijn werk.
Eerst hebben we gegeten, rijst met zoute vis vanuit de rivier. Visserij is een van de belangrijkste inkomstenbronnen voor de Karibische Indianen. Zij verkopen deze ook op de markt in Frans Guyana, het buurland van Suriname.
Vervolgens een dorpswandeling gemaakt waarbij we twee souvenirwinkeltjes hebben bezocht met zelfgemaakte spulletjes. Ook gekeken bij een man die brillenkokers en sambaballen (!) aan het vlechten was. De bewoners leven erg primitief, maar kunnen zichzelf goed redden. Ze wachten niet op de regering, maar zorgen voor zichzelf en dit gaat ze zo te zien erg goed af.
Er is ook een supermarkt op Galibi; het mooie hieraan was dat je er DVD’s kon huren! Dit konden we niet helemaal goed rijmen met de huisjes en de levenswijze van de inwoners!
Eenmaal teruggekomen van de wandeling, gingen we nog even terug naar het souvenirwinkeltje waar we een keramieken schildpadje hebben gekocht, toch wel een erg leuk aandenken!
Reuzenschildpadden
’s Avonds rond 19:30 verzameld en met zijn allen weer in de boot gestapt, op weg naar de reuzenschildpadden. Na een half uurtje varen gearriveerd. Wat een mooie avond! Het was volle maan en een heerlijke temperatuur.
Al snel waren de eerste sporen van de reuzenschildpadden ontdekt.
Ze komen van half februari tot augustus om op het land hun eieren te leggen. De grootste soort komt vanaf mei op het land (kan 2 meter lang worden!!!), de schildpadden die er nu zijn, zijn tussen de 1.25 en 1.40 m lang.
Die eerste schildpad was net bezig een kuil te graven om de eieren te kunnen leggen, dus hebben we haar met rust gelaten om haar de tijd te gunnen om ongestoord te kunnen graven.
De tweede schildpad was net begonnen met leggen; ze is dan in trance en is zich vrijwel niet bewust van haar omgeving. Toch mocht je niet flitsen met je camera of zaklamp, omdat dit haar toch zou kunnen storen.
Het was indrukwekkend om te zien hoe het legproces werkt; we konden de eieren gelegd zien worden. Deze soort legt zo’n 140-160 eieren per keer. Het is verboden om de eieren mee te nemen.
Het was sowieso streng bewaakt, op een gegeven moment kwamen we langs twee mannen met grote geweren die in de gaten hielden of je niks meenam en of je niet aan het flitsen was.
Bij de derde schildpad hebben we een poging gedaan de eieren en de schildpad te fotograferen. Het batterijenklepje van de camera is stuk, dus viel de camera steeds uit en moest Rich de flitser steeds weer handmatig uitschakelen. Dit lukte elke keer goed, tot die ene keer……. De camera flitste!! We hadden net gehoord dat een collega-gids al twee keer van het eiland was gestuurd omdat een groepslid had geflitst....
Gelukkig was er op dat moment geen bewaker in de buurt en konden we rustig verder.
Na de volgende sporen te hebben gevolgd, konden we onze ogen niet geloven….. echt een supergrote schildpad! Dit bleek de soort te zijn die er normaal pas vanaf mei is, de leatherback, maar was vroeg dit jaar! Echt een gigantisch beest; ze was net bezig een kuil te graven waarbij ze haar poten gebruikte om te graven. Nu was het helemaal een supergroot beest, heel indrukwekkend!
Na ongeveer een uur op het eiland te zijn geweest, gingen we weer terug richting Galibi. Hier weer gegeten en ’s avonds samen nog een strandwandeling gemaakt om nog even te genieten van al dat moois.
Onderweg kwamen we een van de bootmannen tegen, Benito.
Hij kwam net van de uitzending vanuit het radiostation van Radio Galibi. Dit station is ooit opgezet door een stel Duitse stagiairs. Bleek dat hij de coördinator was van het Youth Project dat in Galibi is opgezet. De bedoeling is om binnen het project dat 18 maanden duurt, de jeugd meer betrokken te laten zijn bij het dorp. Hij vertelde echt honderduit! Ze zijn erg bewust bezig met hun dorp en met commercieel denken ten aanzien van Galibi. Wel waken ze er voor dat de commercie niet de overhand gaan nemen; ze zijn zich bewust van de schoonheid en de puurheid van Galibi en willen dit niet ten koste laten gaan van de bewoners van de dorpen.
Later kwamen we ook de kok nog tegen die ook betrokken bleek te zijn bij het project en al net zo welwillend om erover te praten als de bootman.
Het kernwoord is vooral ‘trots’; allebei ontzettend trots op de manier waarop ze met Galibi bezig zijn en druk bezig een balans te vinden tussen de puurheid van de dorpen en de opkomende commercie.
Als het aan hun had gelegen hadden we de hele nacht doorgepraat, en als wij niet zo’n lange dag hadden gehad, hadden wij dat ook het liefst gedaan, maar de vermoeidheid nam op een gegeven moment de overhand, tijd om te gaan slapen.
’s Ochtends uit het raam weer ademloos gekeken naar de schoonheid, het kabbelende water met dereflecterende zon, de wuivende palmbomen en het witte zand……
Frans Guyana
Om 8:30 ontbeten in de wetenschap dat we om 9:30 alweer weg moesten…
De vijf medewerkers van de goudsmid was het wel gelukt een dag extra te boeken, een beetje jaloers waren we toch wel!
Om 9:30 opgehaald door de boot, varen richting Frans Guyana. Hier hebben we de gevangenis bezocht waar Papillon tot twee keer toe tevergeefs heeft geprobeerd uit te ontsnappen.
Vervolgens een bezoekje aan de markt gebracht waar we suikerriet hebben geproefd. Apart!
Tijd om weer terug te gaan naar de overkant (slechts 1,5 km tot aan Suriname), terug naar Albina.
Hier hebben we weer gegeten (erg belangrijk in Suriname ;-) en daarna weer met de auto terug richting Paramaribo…
We hadden een hele leuke chauffeur die ons nog naar een plaats waar erts wordt gewonnen om vervolgens bauxiet van te maken. De twee grootste bedrijven in Suriname naast Staatsolie zitten in de bauxiet. Het was erg leuk om dit te zien; er reden diversen bauxiettrucks voorbij.
Brunswijk
Ook stopten we nog in Mungo; de woonplaats van Ronnie Brunswijk, een van de meest besproken mannen in Suriname en voormalig lijfwacht van Desi Bouterse.
Brunswijk heeft in de jaren ’80 aanslagen gepleegd op de bauxietbedrijven, uit protest tegen het militaire regime van Bouterse. De Surinaamse Robin Hood; hij plunderde voor het volk.
Rond 16:00 waren we weer thuis. We hebben echt een toptijd gehad en hebben er volop van genoten!!
Een trip om nooit meer te vergeten…..
Deze trip werd mede mogelijk gemaakt door:
Alle lieve familie, vrienden en andere mensen die ons een warm hart toe dragen!!! Super bedankt hiervoor!!!!
We waren er al om 7:35, beetje vroeg, dus niet zo gek dat er nog niemand was.
De tijd kroop verder en we deden alsof we heeeeel relaxed waren, maar waren toch een beetje bezorgd; de touroperator had gezegd dat we met een hele groep gingen en we konden ons toch niet voorstellen dat iedereen pas om 8:00 zou arriveren.
Daar kwam nog bij dat iemand anders van de touroperator eerder had gezegd dat we om 7:00 moesten verzamelen, maar dit was later weer teruggedraaid.
Langzaamaan gingen we bedenken wat we dan in dit extra lange weekend konden gaan doen; toch wel zonde als de trip dan niet doorgaat!
Gelukkig, rond 8:15 kwam er een busje met daarin onze gids, Terence.
Na het ophalen van de rest van de groep, waren we in totaal met zeven gasten. De andere vijf werkten allemaal bij een goudsmid in de straat naast Fernandes, de wereld is hier echt klein!
Het was al gauw gezellig, het klikte goed met de groep.
Onderweg vertelde Terence over de omgeving en de bijbehorende verhalen.
Na 1,5 uur stopten we om te ontbijten, erg goed verzorgd! Daar nog wat foto’s gemaakt van de schitterende natuur, de papegaai die er rondvloog en het aapje dat aan de ketting lag. In alle dorpjes waar we lang kwamen leven de mensen nog echt van en met de natuur. Men verbouwt wat eten en gaat nog op jacht. Men wast zichzelf, de was en de vaat in de rivier. Echt super dat het bestaat; je moet je er geen bosvolkje bij voor stellen hoor; men draagt gewone kleren geen peniskoker of zo. Gewoon beschaafd zoals wij, met een auto en alles maar verder in harmonie met de natuur.
Albina
Rond 11:15 waren we gearriveerd in Albina, het meest noord-oostelijke plaatsje van Suriname. Hier hadden we nog wat vrije tijd; we zouden verder reizen met een boot.
Bij de lokale supermarkt nog twee petten gekocht, geen slechte aankoop, bleek achteraf!
De boot had wat vertraging dus hadden we nog wat tijd aan het water.
Uiteindelijk zaten we om 13:00 in de boot. Kleine correctie: het was geen uitgeholde boomstam, maar een Indiase houten motorboot (hier zal wel een naam voor zijn, hopelijk voldoet deze beschrijving….)
Wat een tocht! Schitterend echt, we hebben onderweg alleen maar groen gezien! We waren echt in de tropen, zagen overal vogels vliegen, erg indrukwekkend! Ik (Rich) ben vroeger altijd met veel plezier met mijn opa en oma naar de Biesbos geweest en dan denk je al: wat supermooi hier. Als klein jongetje is alles dan groot en mooi, als je dan later weer gaat, valt het best mee. Maar als je hier dan om je heen kijkt, leek het alsof het jongensboek weer open ging.
Galibi
Voor ons was de tocht nu al geslaagd! Na 1,5/2 uur kwamen we aan op Galibi, een Indianendorp dat bestaat uit Langemankondre en Christiaankondre; wij verbleven in de hele mooie lodge in het laatstgenoemde dorp. We hadden een eigen kamer met uitzicht op strand en rivier/zee. Aan het strand grensde de Marowijnerivier, en deze ging over in de Atlantische Oceaan! Hebben we die ook eens gezien ;-)
Wat mooi! Het dorp is echt ontzettend indrukwekkend, licht zand, wuivende palmbomen, een droom! Natuurlijk deed de strakblauwe lucht ook zijn werk.
Eerst hebben we gegeten, rijst met zoute vis vanuit de rivier. Visserij is een van de belangrijkste inkomstenbronnen voor de Karibische Indianen. Zij verkopen deze ook op de markt in Frans Guyana, het buurland van Suriname.
Vervolgens een dorpswandeling gemaakt waarbij we twee souvenirwinkeltjes hebben bezocht met zelfgemaakte spulletjes. Ook gekeken bij een man die brillenkokers en sambaballen (!) aan het vlechten was. De bewoners leven erg primitief, maar kunnen zichzelf goed redden. Ze wachten niet op de regering, maar zorgen voor zichzelf en dit gaat ze zo te zien erg goed af.
Er is ook een supermarkt op Galibi; het mooie hieraan was dat je er DVD’s kon huren! Dit konden we niet helemaal goed rijmen met de huisjes en de levenswijze van de inwoners!
Eenmaal teruggekomen van de wandeling, gingen we nog even terug naar het souvenirwinkeltje waar we een keramieken schildpadje hebben gekocht, toch wel een erg leuk aandenken!
Reuzenschildpadden
’s Avonds rond 19:30 verzameld en met zijn allen weer in de boot gestapt, op weg naar de reuzenschildpadden. Na een half uurtje varen gearriveerd. Wat een mooie avond! Het was volle maan en een heerlijke temperatuur.
Al snel waren de eerste sporen van de reuzenschildpadden ontdekt.
Ze komen van half februari tot augustus om op het land hun eieren te leggen. De grootste soort komt vanaf mei op het land (kan 2 meter lang worden!!!), de schildpadden die er nu zijn, zijn tussen de 1.25 en 1.40 m lang.
Die eerste schildpad was net bezig een kuil te graven om de eieren te kunnen leggen, dus hebben we haar met rust gelaten om haar de tijd te gunnen om ongestoord te kunnen graven.
De tweede schildpad was net begonnen met leggen; ze is dan in trance en is zich vrijwel niet bewust van haar omgeving. Toch mocht je niet flitsen met je camera of zaklamp, omdat dit haar toch zou kunnen storen.
Het was indrukwekkend om te zien hoe het legproces werkt; we konden de eieren gelegd zien worden. Deze soort legt zo’n 140-160 eieren per keer. Het is verboden om de eieren mee te nemen.
Het was sowieso streng bewaakt, op een gegeven moment kwamen we langs twee mannen met grote geweren die in de gaten hielden of je niks meenam en of je niet aan het flitsen was.
Bij de derde schildpad hebben we een poging gedaan de eieren en de schildpad te fotograferen. Het batterijenklepje van de camera is stuk, dus viel de camera steeds uit en moest Rich de flitser steeds weer handmatig uitschakelen. Dit lukte elke keer goed, tot die ene keer……. De camera flitste!! We hadden net gehoord dat een collega-gids al twee keer van het eiland was gestuurd omdat een groepslid had geflitst....
Gelukkig was er op dat moment geen bewaker in de buurt en konden we rustig verder.
Na de volgende sporen te hebben gevolgd, konden we onze ogen niet geloven….. echt een supergrote schildpad! Dit bleek de soort te zijn die er normaal pas vanaf mei is, de leatherback, maar was vroeg dit jaar! Echt een gigantisch beest; ze was net bezig een kuil te graven waarbij ze haar poten gebruikte om te graven. Nu was het helemaal een supergroot beest, heel indrukwekkend!
Na ongeveer een uur op het eiland te zijn geweest, gingen we weer terug richting Galibi. Hier weer gegeten en ’s avonds samen nog een strandwandeling gemaakt om nog even te genieten van al dat moois.
Onderweg kwamen we een van de bootmannen tegen, Benito.
Hij kwam net van de uitzending vanuit het radiostation van Radio Galibi. Dit station is ooit opgezet door een stel Duitse stagiairs. Bleek dat hij de coördinator was van het Youth Project dat in Galibi is opgezet. De bedoeling is om binnen het project dat 18 maanden duurt, de jeugd meer betrokken te laten zijn bij het dorp. Hij vertelde echt honderduit! Ze zijn erg bewust bezig met hun dorp en met commercieel denken ten aanzien van Galibi. Wel waken ze er voor dat de commercie niet de overhand gaan nemen; ze zijn zich bewust van de schoonheid en de puurheid van Galibi en willen dit niet ten koste laten gaan van de bewoners van de dorpen.
Later kwamen we ook de kok nog tegen die ook betrokken bleek te zijn bij het project en al net zo welwillend om erover te praten als de bootman.
Het kernwoord is vooral ‘trots’; allebei ontzettend trots op de manier waarop ze met Galibi bezig zijn en druk bezig een balans te vinden tussen de puurheid van de dorpen en de opkomende commercie.
Als het aan hun had gelegen hadden we de hele nacht doorgepraat, en als wij niet zo’n lange dag hadden gehad, hadden wij dat ook het liefst gedaan, maar de vermoeidheid nam op een gegeven moment de overhand, tijd om te gaan slapen.
’s Ochtends uit het raam weer ademloos gekeken naar de schoonheid, het kabbelende water met dereflecterende zon, de wuivende palmbomen en het witte zand……
Frans Guyana
Om 8:30 ontbeten in de wetenschap dat we om 9:30 alweer weg moesten…
De vijf medewerkers van de goudsmid was het wel gelukt een dag extra te boeken, een beetje jaloers waren we toch wel!
Om 9:30 opgehaald door de boot, varen richting Frans Guyana. Hier hebben we de gevangenis bezocht waar Papillon tot twee keer toe tevergeefs heeft geprobeerd uit te ontsnappen.
Vervolgens een bezoekje aan de markt gebracht waar we suikerriet hebben geproefd. Apart!
Tijd om weer terug te gaan naar de overkant (slechts 1,5 km tot aan Suriname), terug naar Albina.
Hier hebben we weer gegeten (erg belangrijk in Suriname ;-) en daarna weer met de auto terug richting Paramaribo…
We hadden een hele leuke chauffeur die ons nog naar een plaats waar erts wordt gewonnen om vervolgens bauxiet van te maken. De twee grootste bedrijven in Suriname naast Staatsolie zitten in de bauxiet. Het was erg leuk om dit te zien; er reden diversen bauxiettrucks voorbij.
Brunswijk
Ook stopten we nog in Mungo; de woonplaats van Ronnie Brunswijk, een van de meest besproken mannen in Suriname en voormalig lijfwacht van Desi Bouterse.
Brunswijk heeft in de jaren ’80 aanslagen gepleegd op de bauxietbedrijven, uit protest tegen het militaire regime van Bouterse. De Surinaamse Robin Hood; hij plunderde voor het volk.
Rond 16:00 waren we weer thuis. We hebben echt een toptijd gehad en hebben er volop van genoten!!
Een trip om nooit meer te vergeten…..
Deze trip werd mede mogelijk gemaakt door:
Alle lieve familie, vrienden en andere mensen die ons een warm hart toe dragen!!! Super bedankt hiervoor!!!!
vrijdag, maart 25, 2005
Stemmen en stemmingen
He alles goed?? We hebben alle twee even een terugslag gehad van alles hier. Iedereen had ons ook gewaarschuwd dat dit na drie weken zou gebeuren en dat deed het ook. Dus alle twee een dag op bed doorgebracht om een beetje te herstellen. Ja, als je hier aankomt ga je gewoon verder in het tempo dat je gewend ben thuis en dat werkt niet. Maar verder is het nog steeds top hier. We gaan in het Paasweekend lekker eieren zoeken in Galibi. De eieren van een echte reuzenschildpad wel te verstaan. Ik denk niet dat deze geverfd zijn en ik zag op de lijst om mee te nemen ook niks van schilderspullen staan maar dat mag de pret niet drukken. De schildpaden komen hier van februari tot juli vanuit de hele wereld om eieren te leggen. Ik begreep dat rond deze tijd dit nog niet de grootste soort is die voet aan land zet, maar 200-300 kilo klinkt groter dan dat ik in mijn aquarium heb gehad dus....komt helemaal goed lijkt mij. Alleen het feit dat je midden in de nacht in een holle boomstam naar een indianendorp vaart lijkt me al geweldig.
Stemmen in Suriname
In de tijd dat Venitiaan aan de macht is zijn de banden met Nederland en Amerika weer aangehaald en er kwamen weer geldstromen op gang. Onder het toezicht van de regering is er veel gebeurd. Stakingen bij de overheidsinstanties zijn de afgelopen 5 jaar niet voorgekomen. De medewerkers worden op tijd betaald en iedereen krijgt elke dag onderwijs. Wegen zijn weer onderhouden en het vuil wordt weer opgehaald. De Surinaamse gulden heeft plaats gemaakt voor de Surinaamse dollar die veel minder inflatiegevoelig blijkt te zijn. Het vertrouwen in de economie blijkt wel uit het feit dat de rente voor een lening van 47% naar 7% rente gegaan is. Veel moet er nog gebeuren maar de mensen gaan er in geloven, gaan in eigen kunnen geloven en dromen verwezenlijken. Dit is echter wat het voor ons aan de buitenkant lijkt. Politiek en drugs zijn zaken waar je in Suriname verre van moet blijven dus elke keer als iemand wat vraagt, knikken we lief en zeggen dat politiek ons niet interesseert. Nou echt wel!!! Vroeger is hier veel corruptie geweest en is er nog steeds wel, dat dit is echt de dark-side van Suriname. Alles wat hier met veel moeite wordt opgezet, wordt vaak zo weer omgegooid door bureaucratie of politieke of financiële belangen van andere partijen.
Bij de Surinaamse parlementsverkiezingen van 25 mei dit jaar dingen 23 partijen mee naar 51 zetels in de Nationale Assemblee. Om versplintering het hoofd te bieden, zijn meerdere combinaties samengesteld.
Nu gaat iedereen op de 25 mei weer naar de stembus en nu heeft het buitenland al gezegd dat de geldstromen stoppen als Bouterse weer aan de macht komt. Iedereen houdt hier zijn hart vast. Vooral de jeugd lijkt tot hem aangetrokken te worden terwijl de rest zijn hart vast houdt met de crisis van het vorige isolement nog in het hoofd. Ik hoop voor de bevolking hier dat het helemaal goed komt.
Afgelopen zaterdag kon elke partij zich officieel inschrijven voor de verkiezingen. Dat is echt een groot feest!! Kijk maar op de foto hoe het hier in Suriname gaat; dat is wel wat beter dan thuis. Misschien een idee als het wankelende kabinet van J.P. nog valt om dat de volgende verkiezingen met de inschrijvingen op deze manier te doen.
Ook de campagne in de stad is een groot feest. Veel kleuren, muziek en dan het lijkt wel Rio Carnaval hier. Super leuk om mee te maken. Wat vooral heel erg opvalt is dat jong en oud bij de politiek betrokken zijn. In een land waar wat je stemt ook echt het verschil maakt voor de toekomst is dat misschien ook wel logisch dat het je interesse heeft. Ik heb er alleen een hard hoofd in of alles even eerlijk gaat. De geruchten gaan dat mensen in het binnenland vaak stemmen op de man die het overtuigends praat en dat ze niet de inhoud bekijken. De mensen zijn er zeker van dat ze op een partij gaan stemmen maar zeggen eerlijk; ‘komt er iemand die mij geld geeft, dan stem ik op hem’. En ja, dit heeft ook weer twee kanten, die wij misschien niet helemaal kunnen rijmen. Maar voor iemand die niet veel heeft en met weinig rond komt is elk beetje meegenomen en dat dit alleen op korte termijn werkt maakt dan ook niet uit. Iedereen houdt van doekoe, iedereen houdt van geld toch?
Vrolijk Pasen voor iedereen en geniet ervan!!!
Stemmen in Suriname
In de tijd dat Venitiaan aan de macht is zijn de banden met Nederland en Amerika weer aangehaald en er kwamen weer geldstromen op gang. Onder het toezicht van de regering is er veel gebeurd. Stakingen bij de overheidsinstanties zijn de afgelopen 5 jaar niet voorgekomen. De medewerkers worden op tijd betaald en iedereen krijgt elke dag onderwijs. Wegen zijn weer onderhouden en het vuil wordt weer opgehaald. De Surinaamse gulden heeft plaats gemaakt voor de Surinaamse dollar die veel minder inflatiegevoelig blijkt te zijn. Het vertrouwen in de economie blijkt wel uit het feit dat de rente voor een lening van 47% naar 7% rente gegaan is. Veel moet er nog gebeuren maar de mensen gaan er in geloven, gaan in eigen kunnen geloven en dromen verwezenlijken. Dit is echter wat het voor ons aan de buitenkant lijkt. Politiek en drugs zijn zaken waar je in Suriname verre van moet blijven dus elke keer als iemand wat vraagt, knikken we lief en zeggen dat politiek ons niet interesseert. Nou echt wel!!! Vroeger is hier veel corruptie geweest en is er nog steeds wel, dat dit is echt de dark-side van Suriname. Alles wat hier met veel moeite wordt opgezet, wordt vaak zo weer omgegooid door bureaucratie of politieke of financiële belangen van andere partijen.
Bij de Surinaamse parlementsverkiezingen van 25 mei dit jaar dingen 23 partijen mee naar 51 zetels in de Nationale Assemblee. Om versplintering het hoofd te bieden, zijn meerdere combinaties samengesteld.
Nu gaat iedereen op de 25 mei weer naar de stembus en nu heeft het buitenland al gezegd dat de geldstromen stoppen als Bouterse weer aan de macht komt. Iedereen houdt hier zijn hart vast. Vooral de jeugd lijkt tot hem aangetrokken te worden terwijl de rest zijn hart vast houdt met de crisis van het vorige isolement nog in het hoofd. Ik hoop voor de bevolking hier dat het helemaal goed komt.
Afgelopen zaterdag kon elke partij zich officieel inschrijven voor de verkiezingen. Dat is echt een groot feest!! Kijk maar op de foto hoe het hier in Suriname gaat; dat is wel wat beter dan thuis. Misschien een idee als het wankelende kabinet van J.P. nog valt om dat de volgende verkiezingen met de inschrijvingen op deze manier te doen.
Ook de campagne in de stad is een groot feest. Veel kleuren, muziek en dan het lijkt wel Rio Carnaval hier. Super leuk om mee te maken. Wat vooral heel erg opvalt is dat jong en oud bij de politiek betrokken zijn. In een land waar wat je stemt ook echt het verschil maakt voor de toekomst is dat misschien ook wel logisch dat het je interesse heeft. Ik heb er alleen een hard hoofd in of alles even eerlijk gaat. De geruchten gaan dat mensen in het binnenland vaak stemmen op de man die het overtuigends praat en dat ze niet de inhoud bekijken. De mensen zijn er zeker van dat ze op een partij gaan stemmen maar zeggen eerlijk; ‘komt er iemand die mij geld geeft, dan stem ik op hem’. En ja, dit heeft ook weer twee kanten, die wij misschien niet helemaal kunnen rijmen. Maar voor iemand die niet veel heeft en met weinig rond komt is elk beetje meegenomen en dat dit alleen op korte termijn werkt maakt dan ook niet uit. Iedereen houdt van doekoe, iedereen houdt van geld toch?
Vrolijk Pasen voor iedereen en geniet ervan!!!
woensdag, maart 23, 2005
Stadstour
Zaterdag een stadstour gedaan. We werden thuis opgehaald en waren de enigen die zich hadden aangemeld. Luxe dus!
Eerst op naar Fort Zeelandia; een oud legerfort waar nu een museum is gevestigd, helaas voor ons bleek het museum vandaag dicht. Terwijl we wat rondliepen vertelde onze gids een en ander over de Surinaamse geschiedenis en de culturen die hier allemaal aanwezig zijn: Chinezen, Javanen, Creolen, Hindoestanen enz. Ze kon niet genoeg benadrukken hoe deze culturen ondanks hun verschillen goed naast elkaar kunnen leven. Mooi om te zien hoe trots ze is op haar land!
Ze heeft ons het presidentieel paleis laten zien waar de president echter niet woont; het schijnt dat het er spookt!
Vervolgens vertelde ze een verhaal over een wrede, vrouwelijke slavendrijver.
Ze woonde samen met haar man in Paramaribo, maar was zo onuitstaanbaar dat ze op een gegeven moment apart is gaan wonen.
Verhaal 1:
Ze was ‘ergens’ met een van haar slaven. De baby van de slavin stopte maar niet met huilen en mevrouw de slavendrijver was het op een gegeven moment zat.
Ze heeft het kindje toen een paar minuten aan de beentjes met het hoofdje in water gehangen. ‘Zo’, zei ze, ‘nu is de baby eindelijk stil…..
Verhaal 2:
De man van de slavendrijver had een oogje op een van de slavinnen, ‘Alisa’ (misschien is de naam niet helemaal goed). Mevrouw kwam hier achter en zorgde ervoor dat de slavinnen hele grote gewaden, ‘koto’s’, moesten dragen zodat hun lijn niet zichtbaar was. Ondanks deze grote gewaden bleef haar man een zwak houden voor Alisa en raakte de slavendrijver gefrustreerd. Ze heeft toen haar borst afgesneden (!) uit jaloezie en het verhaal vertelt dat ze de borst vervolgens aan haar man heeft geserveerd…..
Pretty sick woman dus. Er ligt een grafsteen van haar in een kerk in het centrum van de stad. In deze steen zit een grote scheur, en dit verhaal wil dat de bliksem erin is geslagen dit omdat god haar een straf gaf voor haar gedrag….. Enige bedenkingen hierbij zijn op hun plaats!
Jaarlijks wordt er op 30 juni een herdenking van Miss Alisa georganiseerd; dit gaat door tot 1 juli; dit is de dag waarop de slavernij is afgeschaft; men viert dan Keti Koti.
De Surinaamse taal heet Sranantongo en is ontstaan in de slaventijd. De slaven mochten van hun meesters hun taal niet spreken. Zodoende hebben ze zelf een taal ontwikkelt die beinvloedt is door allerlei talen, zoals het Nederlands, Engels en Portugees.
Na deze indrukwekkende verhalen zijn we doorgegaan naar de kathedraal.
Deze is compleet van hout gemaakt. Om 10:00 begon er een rondleiding door een oudere man. Hij vertelde over de historie van de kerk en liet ons de kerk zien.
We zijn naar boven geklommen - via niet echt Arbo-waardige trappen – en hadden hierbij een schitterend uitzicht over Paramaribo.
Op de weg naar beneden luidde hij de kerkklokken; een van de klokken weegt ongeveer 830 kg en hij moest echt in de touwen gaan hangen om de klok te kunnen luiden!
Zoals je kunt zien op de foto heeft Rich zich hier ook aan gewaagd; hij is nu officieel een echte Surinaamse klokkenluider!
Na deze leuke rondleiding naar het zuiden van Paramaribo gegaan waar een van de grote markten is gevestigd. Wow, nu hadden we pas echt het gevoel in een ander land te zijn!
Fruit in echt alle soorten, maten en kleuren! We hebben veel geproefd en ook genoeg mee naar huis gekregen, dat zit dus wel even goed met de vitamientjes!
Na de markt teruggegaan naar de stad waar de tour eindigde. Het was erg leuk om de stad op deze manier wat beter te leren kennen!
Hierna naar de touroperator waar we onze namen op een lijst hebben gezet om met Pasen een tour te gaan doen. We willen graag naar Galibi waar de reuzenschildpadden van over de hele wereld van eind februari tot augustus hun eieren leggen.
De tour duurt twee dagen; ook bezoek je dan buurland Frans Guyana.
Er moeten zich nog twee mensen aanmelden wil de tour doorgaan, we hopen dus dat dit lukt, ideaal om dit in het Paasweekend te kunnen plannen!
Na ons vochtgehalte te hebben aangevuld bij ’t Vat richting huis gegaan.
Onderweg bij de supermarkt Borgoe Rum gekocht (om ’t vochtgehalte weer naar beneden te brengen ;-), een Surinaamse specialiteit.
Nu weten we van Robert (neef van Kim die een aantal jaren geleden voor 10 maanden in Suriname is geweest) dat er twee soorten Surinaamse rum zijn: Borgoe en Black Cat…
Ook hebben we van hem gehoord dat een van deze twee pure bocht is…..
Het probleem? Dat we niet weten welke van de twee bocht was…..
Vraag het ons morgenochtend maar ;-)
Eerst op naar Fort Zeelandia; een oud legerfort waar nu een museum is gevestigd, helaas voor ons bleek het museum vandaag dicht. Terwijl we wat rondliepen vertelde onze gids een en ander over de Surinaamse geschiedenis en de culturen die hier allemaal aanwezig zijn: Chinezen, Javanen, Creolen, Hindoestanen enz. Ze kon niet genoeg benadrukken hoe deze culturen ondanks hun verschillen goed naast elkaar kunnen leven. Mooi om te zien hoe trots ze is op haar land!
Ze heeft ons het presidentieel paleis laten zien waar de president echter niet woont; het schijnt dat het er spookt!
Vervolgens vertelde ze een verhaal over een wrede, vrouwelijke slavendrijver.
Ze woonde samen met haar man in Paramaribo, maar was zo onuitstaanbaar dat ze op een gegeven moment apart is gaan wonen.
Verhaal 1:
Ze was ‘ergens’ met een van haar slaven. De baby van de slavin stopte maar niet met huilen en mevrouw de slavendrijver was het op een gegeven moment zat.
Ze heeft het kindje toen een paar minuten aan de beentjes met het hoofdje in water gehangen. ‘Zo’, zei ze, ‘nu is de baby eindelijk stil…..
Verhaal 2:
De man van de slavendrijver had een oogje op een van de slavinnen, ‘Alisa’ (misschien is de naam niet helemaal goed). Mevrouw kwam hier achter en zorgde ervoor dat de slavinnen hele grote gewaden, ‘koto’s’, moesten dragen zodat hun lijn niet zichtbaar was. Ondanks deze grote gewaden bleef haar man een zwak houden voor Alisa en raakte de slavendrijver gefrustreerd. Ze heeft toen haar borst afgesneden (!) uit jaloezie en het verhaal vertelt dat ze de borst vervolgens aan haar man heeft geserveerd…..
Pretty sick woman dus. Er ligt een grafsteen van haar in een kerk in het centrum van de stad. In deze steen zit een grote scheur, en dit verhaal wil dat de bliksem erin is geslagen dit omdat god haar een straf gaf voor haar gedrag….. Enige bedenkingen hierbij zijn op hun plaats!
Jaarlijks wordt er op 30 juni een herdenking van Miss Alisa georganiseerd; dit gaat door tot 1 juli; dit is de dag waarop de slavernij is afgeschaft; men viert dan Keti Koti.
De Surinaamse taal heet Sranantongo en is ontstaan in de slaventijd. De slaven mochten van hun meesters hun taal niet spreken. Zodoende hebben ze zelf een taal ontwikkelt die beinvloedt is door allerlei talen, zoals het Nederlands, Engels en Portugees.
Na deze indrukwekkende verhalen zijn we doorgegaan naar de kathedraal.
Deze is compleet van hout gemaakt. Om 10:00 begon er een rondleiding door een oudere man. Hij vertelde over de historie van de kerk en liet ons de kerk zien.
We zijn naar boven geklommen - via niet echt Arbo-waardige trappen – en hadden hierbij een schitterend uitzicht over Paramaribo.
Op de weg naar beneden luidde hij de kerkklokken; een van de klokken weegt ongeveer 830 kg en hij moest echt in de touwen gaan hangen om de klok te kunnen luiden!
Zoals je kunt zien op de foto heeft Rich zich hier ook aan gewaagd; hij is nu officieel een echte Surinaamse klokkenluider!
Na deze leuke rondleiding naar het zuiden van Paramaribo gegaan waar een van de grote markten is gevestigd. Wow, nu hadden we pas echt het gevoel in een ander land te zijn!
Fruit in echt alle soorten, maten en kleuren! We hebben veel geproefd en ook genoeg mee naar huis gekregen, dat zit dus wel even goed met de vitamientjes!
Na de markt teruggegaan naar de stad waar de tour eindigde. Het was erg leuk om de stad op deze manier wat beter te leren kennen!
Hierna naar de touroperator waar we onze namen op een lijst hebben gezet om met Pasen een tour te gaan doen. We willen graag naar Galibi waar de reuzenschildpadden van over de hele wereld van eind februari tot augustus hun eieren leggen.
De tour duurt twee dagen; ook bezoek je dan buurland Frans Guyana.
Er moeten zich nog twee mensen aanmelden wil de tour doorgaan, we hopen dus dat dit lukt, ideaal om dit in het Paasweekend te kunnen plannen!
Na ons vochtgehalte te hebben aangevuld bij ’t Vat richting huis gegaan.
Onderweg bij de supermarkt Borgoe Rum gekocht (om ’t vochtgehalte weer naar beneden te brengen ;-), een Surinaamse specialiteit.
Nu weten we van Robert (neef van Kim die een aantal jaren geleden voor 10 maanden in Suriname is geweest) dat er twee soorten Surinaamse rum zijn: Borgoe en Black Cat…
Ook hebben we van hem gehoord dat een van deze twee pure bocht is…..
Het probleem? Dat we niet weten welke van de twee bocht was…..
Vraag het ons morgenochtend maar ;-)
Regen!!!
Regenen? In Suriname? Kijk maar eens naar het weerbericht; er valt hier meer regen per jaar dan in Nederland. Nee, wij geloofden het ook niet hoor.
Tot afgelopen vrijdag... Rich was ziek thuis en Kim was op stage. Ik werk in een redelijk steady gebouw maar vreesde toch even voor de dakconstructie, wat een herrie! Het duurde een half uurtje, toen werd het minder. Ik wist niet wat ik zag toen ik buiten kwam. Er was ineens geen stoep meer en moest toch mijn fiets van achteren halen. Gelukkig was er een lieve meneer die zijn broek opstroopte en hem ging halen!
Helaas was het toch nog niet voorbij. Het resultaat is hierboven te zien..
donderdag, maart 17, 2005
Weekend # 2 = Rustig!!
He allemaal! Alles goed? Hier gaat alles goed, althans, Kim is vandaag ziek thuis gebeleven, hopen dat het snel over is. Maar dat komt goed. Het weekend was HEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEl rustig. Vrijdag eerst banden plakken tot in de avond; elke keer als de band weer geplakt was en weer op de fiets zat, ging deze weer lek. De hele velg zat onder de roest en scherpe dingen. Dus heeft de verhuurder er maar een nieuwe velg op gezet, plus een binnen- en buitenband (als die .... dat nu gelijk doet!!!). Ik moet zeggen dat ik respect heb voor de vader van Kim voor al de moeite en tijd die hij gestoken heeft in het bijbrengen van de bandenplakkunst aan Kim! Ik kan u vanuit Suriname meedelen dat ze het nu nog niet kan. Nu ik het nog drie keer heb voor gedaan, geloof ik niet dat ze het de volgende keer zelf gaat doen! Daarna even eten en wat TV kijken en plat.
Als je hier na je werk de siësta overslaat dan blijft er niks van je over ’s avonds. Alles is zo ongeloofelijk zwaar met dit weer in de zon. Zaterdag was het eerst wachten op onze huurder; die zou ons helpen met de internetaansluiting. Het water lag er uit dus we hadden een klein probleem. Dus stress! Het duurde allemaal wat langer dus voor de 2e keer in het weekend dat de zaterdag grotendeels werd gevuld met wachten. Maar toch werd het nog geregeld.
Op naar de Hermitage Mall; even kijken voor nieuwe kleren. Er is hier zoveel reclame over dit fenomeen dat het wel supergroot moest zijn. Dus wij op weg een taxi met aanhanger besteld om al die spullen mee terug te nemen, Komen we toch in een winkelcentrum…… Het centrum van Pijnacker is nog groter en heeft meer winkels. Dus het viel wat tegen!! Dus maar naar het centrum nog even wat foto’s voor het thuisfront maken en daarna naar huis.
Daar aangekomen, klaarmaken voor de voetbal of voor het gevecht om het internet aan te sluiten. De een was wat vruchtbaarder dan de ander want internet is er nog steeds niet. De voetbal daarentegen was top; ik ben niet echt een voetballer - algemeen bekend. Dus werd het voor mij een combinatie tussen rugby en voetbal. Daar was niet iedereen het helemaal mee eens maar zij liepen toch in een ander shirt, dus lekker belangrijk. De scheidsrechter vond het wel oke; hij vloot op z’n Surinaams dus lekker vanuit het midden van het veld dus hij miste in mijn voordeel nog wel eens wat. De eindstand was 4-4, 3 grove overtredingen, 7 kleintjes, 8 schoten op doel, en uit de rebound van mijn schot werd een doelpunt gemaakt en ik gaf ook een assist; een aardig resultaat vond ik zelf. Wat ik nog leuker vond is dat ik nog terug mag komen als rechtsback van het s’Lands Hospitaal team. Nu heb ik alleen de vraag of iemand ons shirt en broeken wil sponsoren want ik ga echt niet de hele tijd in dit FC Utrecht tenue rond lopen. De 3e helft was best gezellig en het verschil met thuis is dat het gewoon in de buiten lucht gebeurd en dat ze bijna allemaal in het Surinaams praten, dus dit moet ik heel snel gaan leren.
Na de voetbal naar huis slapen, douchen en even het uitgaansleven proeven. Dit was de bedoeling in ieder geval want de wekker ging niet dus werd het 0:00 uur en toen we aangekleed waren was het 1:00 uur. Wij de taxi bellen; die was er niet, wij lopen dus.....! Maar ja, je loopt erbij als toerist en om nu te zeggen dat we alles al weten hier….. nee, niet echt in deze stad. Toen zijn we maar tot het besluit gekomen dat het een drama zou zijn om overvallen te worden en we de mensen thuis niet de indruk wilden geven dat we het niet veilig is hier. Dus zonder ook maar 500 meter van Paramaribo gezien te hebben op de zaterdagavond gingen we weer terug. Zondag lekker rustig aan gedaan; even msn-en met het thuisfront en via d webcam gekeken hoe mijn nichtje van 1 haar eerste stapjes gezet heeft. Verder hebben we bekeken hoe we de rest van de weekenden gaan invullen met wat meer inhoud; we komen nu al weekende n tekort!
Als je hier na je werk de siësta overslaat dan blijft er niks van je over ’s avonds. Alles is zo ongeloofelijk zwaar met dit weer in de zon. Zaterdag was het eerst wachten op onze huurder; die zou ons helpen met de internetaansluiting. Het water lag er uit dus we hadden een klein probleem. Dus stress! Het duurde allemaal wat langer dus voor de 2e keer in het weekend dat de zaterdag grotendeels werd gevuld met wachten. Maar toch werd het nog geregeld.
Op naar de Hermitage Mall; even kijken voor nieuwe kleren. Er is hier zoveel reclame over dit fenomeen dat het wel supergroot moest zijn. Dus wij op weg een taxi met aanhanger besteld om al die spullen mee terug te nemen, Komen we toch in een winkelcentrum…… Het centrum van Pijnacker is nog groter en heeft meer winkels. Dus het viel wat tegen!! Dus maar naar het centrum nog even wat foto’s voor het thuisfront maken en daarna naar huis.
Daar aangekomen, klaarmaken voor de voetbal of voor het gevecht om het internet aan te sluiten. De een was wat vruchtbaarder dan de ander want internet is er nog steeds niet. De voetbal daarentegen was top; ik ben niet echt een voetballer - algemeen bekend. Dus werd het voor mij een combinatie tussen rugby en voetbal. Daar was niet iedereen het helemaal mee eens maar zij liepen toch in een ander shirt, dus lekker belangrijk. De scheidsrechter vond het wel oke; hij vloot op z’n Surinaams dus lekker vanuit het midden van het veld dus hij miste in mijn voordeel nog wel eens wat. De eindstand was 4-4, 3 grove overtredingen, 7 kleintjes, 8 schoten op doel, en uit de rebound van mijn schot werd een doelpunt gemaakt en ik gaf ook een assist; een aardig resultaat vond ik zelf. Wat ik nog leuker vond is dat ik nog terug mag komen als rechtsback van het s’Lands Hospitaal team. Nu heb ik alleen de vraag of iemand ons shirt en broeken wil sponsoren want ik ga echt niet de hele tijd in dit FC Utrecht tenue rond lopen. De 3e helft was best gezellig en het verschil met thuis is dat het gewoon in de buiten lucht gebeurd en dat ze bijna allemaal in het Surinaams praten, dus dit moet ik heel snel gaan leren.
Na de voetbal naar huis slapen, douchen en even het uitgaansleven proeven. Dit was de bedoeling in ieder geval want de wekker ging niet dus werd het 0:00 uur en toen we aangekleed waren was het 1:00 uur. Wij de taxi bellen; die was er niet, wij lopen dus.....! Maar ja, je loopt erbij als toerist en om nu te zeggen dat we alles al weten hier….. nee, niet echt in deze stad. Toen zijn we maar tot het besluit gekomen dat het een drama zou zijn om overvallen te worden en we de mensen thuis niet de indruk wilden geven dat we het niet veilig is hier. Dus zonder ook maar 500 meter van Paramaribo gezien te hebben op de zaterdagavond gingen we weer terug. Zondag lekker rustig aan gedaan; even msn-en met het thuisfront en via d webcam gekeken hoe mijn nichtje van 1 haar eerste stapjes gezet heeft. Verder hebben we bekeken hoe we de rest van de weekenden gaan invullen met wat meer inhoud; we komen nu al weekende n tekort!
zondag, maart 13, 2005
Ja hoor: foto's!
Vandaag vers ontvangen.
Allereerst wat plaatjes van hun huidig onderkomen:
En dan de omgeving. Ten eerste een moskee en een synagoge, vlak naast elkaar. Idee voor integratie?
Palmentuin
Allereerst wat plaatjes van hun huidig onderkomen:
En dan de omgeving. Ten eerste een moskee en een synagoge, vlak naast elkaar. Idee voor integratie?
Palmentuin
donderdag, maart 10, 2005
Nieuwe belevenissen!
Nu een week hier..............! Het is hier echt super en we beginnen nu een beetje aan de warmte te wennen. Je moet je voorstellen dat je uit de vrieskou in 28 graden aan de andere kant van de wereld terecht komt. Dat is een hele bevalling kunnen wij jullie vertellen. Het leek allemaal heel makkelijk te gaan maar zo nu en dan voel je zeker wel hoeveel energie het kost, al die nieuwe indrukken en je gewoon voortbewegen in dit weer is al een uitdaging. Als je alleen vakantie kan vieren is het super, niks mis mee, maar dat is het nu net nog niet.
Werk Richard tot nu toe
De eerste dagen naar mijn werk lopen; een stuk wat je in Nederland in de kou binnen een kwartier zou doen, daar doe je hier makkelijk in de zon 30 minuten over en dan heb je nog het gevoel dat je hard loopt ook. Ja, en of het niet warm genoeg was met een lange broek natuurlijk (werk). Maar nu een na week begint het te komen. Ik had het gisteren wat slecht, drinken - buiten de alcoholische dranken - is niet echt mijn hobby en dat is in Nederland al slecht, maar hier krijg je daar gelijk het resultaat van te zien(ziek dus). Dus ben vandaag met plezier mijn 5e halve liter water aan het opslobberen voor 15:00; zo kom ik samen met mijn waterhoofd toch aan minimaal 6 liter water. Ik kwam eigelijk tot de conclusie dat het weer gaat wennen omdat ik het onder de douche gewoon koud had vanochtend en die spijkbroek nog wel warm is, maar draagbaar.
Nu even over mijn werk; het is hier echt heel leuk veel nieuwe indrukken, ik viel de eerste dag gelijk in een directievergadering. Nou, zo maak ik ze in Nederland niet snel meer mee. Iedereen wil zijn zegje doen en doet dat dan ook, iedereen is te trots om iets van de ander aan te nemen, echt top om mee te maken. Er was een meisje uit Nederland die haar rapport moest presenteren. Nu zat ik naast een man die voor dat het meisje begon al iets van een grom gaf; hij had er echt zin in. Nu kon deze man een paar keer zijn vinger niet helemaal leggen op de kern van het verhaal en in plaats van te luisteren naar de uitleg van collega’s of het meisje, pakte hij elke keer zijn spullen en ging boos met zijn handen over elkaar zitten (geweldig!!!). Ik had alleen wat medelijden met het meisje, maar die bleef er toch ook redelijk cool onder dus ik ging lekker zitten en genieten van de “one-man-show”. Leuk om te zien maar in de wetenschap dat ik daar over 4 maanden ook zal staan, laat hij mijn handen nu al jeuken. Gelukkig ben ik door de jongens van de T.D. - waar ik mijn werkplek heb - al 20 keer de uitnodiging gehad om te komen voetballen dus kan ik daar nog wel wat energie kwijt voordat ik voor de directie sta. Ik weet niet of ik na een keer nog terug mag komen want ik ga die verwachting die ze hier van me hebben nooit waarmaken. Maar ik heb ze al verteld dat ik niet de nieuwe van Basten ben en toch blijven ze enthousiast (snap er niks van). De volgende dagen heb ik observaties gemaakt van het terrein. Wat een drama; stroomdraden hangen open en bloot, bij de afvalafvoer liggen resten medicijn en spuiten zo op de grond, de zuurstofflessen staan in de hoek van de kamer dus behoorlijk brandgevoellig, zonder dat er in het houten gebouw genoeg blussers aanwezig zijn en tot overmaat van ramp worden die flessen onder het ziekehuis bijgevuld. Dus als het fout gaat is iedereen in een grote klap weer van al zijn klachten af. Toen kwam de maandag, wat een drama; voordat ik hier aankwam werd er gezegd dat iedereen hier elkaar een fijne werkweek wenst, en graag weer een week gaat werken, nou niet echt. Iedereen liep hier met een sip gezicht en had en rotbui, ik voelde me echt remie hier. Ik dacht nog als dit 4 maanden zo gaat, dan krijg ik het nog slecht hier. Het mooiste moment was dat om 14:45 de secretaresse( die de hele dag niks zei) riep ‘Home sweet Home’ en wegliep om vervolgens te vragen of ik niet naar huis wilde - we werken tot 3 maar als de baas een middag weg is zeker niet!!! Vanaf dinsdag is het weer top; dezelfde secretaresse is inmiddels ook mijn secretaresse geworden. Ze zorgt dat ik overal een afspraak krijg, regelt mijn vervoer naar de afspraak toe, hier kan ik best aan wennen. Ze heeft me gisteren geintroduceert in het fenomeen ster-appel, echt heerlijk. Dit is een soort grote pruim die je open breekt en vervolgens de witte vulling er uit zuigt, heerlijk! Verder nog even deelgenoot geweest van een arbeidsconflict tussen het hoofd T.D. en een van de schilders, super. Heel het kantoor stond te trillen, wat een woede! Nadat die klaar was, zei het hoofd T.D. één ding terug om weer 15 minuten lang de volle laag te krijgen. En de secretaresse maar bellen naar P&O om met spoed iemand langs te laten komen. De mensen die zeggen dat Surinaamse mensen lui zijn, nou die hebben het echt mis, ik heb ze nog niet gezien en stressvrijheid al helemaal niet. Iedereen is druk druk druk!!!! Vandaag naar de architect geweest; een aardige blanke man die het hier best voor elkaar heeft. Gesproken over het ziekenhuis; heel interessant, nu verwacht hij heel wat en wil eigenlijk nauw samenwerken op dit gebied. Dus ga ik vanaf volgende week altijd even langs om knelpunten en voortgang te bespreken. Wel lekker dat ik met een kenner van tropenbouw kan samen werken, want er is vrij weinig literatuur te vinden over dit onderwerp. Even nog een staartje aan dit verhaal; volgens mensen in Suriname hebben alle verhalen hier een staartje. Ik sta te wachten bij het architectenbureau op mijn vervoer terug (een ambulance wel te verstaan). Komt er een oude man naar mij toe met twee blaadjes over de rol van vrouwen in het gezin. Ik zeg dat ik geen interesse heb, dat was oke, maar of ik wel wilde luisteren. De man begint me daar toch een verhaal. Over hoe hij deze week vrouwendag beleefd had. Op t.v. was een progamma over dat vrouwen meer rechten moeten krijgen in de maatschappij en in het huishouden en ze gelijkwaardig moeten worden aan de man. Daar was deze man het niet helemaal mee eens en zei dat wij mannnen in actie moesten komen tegen deze wel hele rare vrouwen hier. Supermooi, volgens hem moest een vliegtuig wel een co-piloot hebben maar er kon maar één piloot zijn en dat was natuurlijk de MAN. Toen ik hem vertelde dat in Nederland de situatie op dit gebied op veel vlakken al 50/50 was, keek de arme man me aan met een blik van ‘wat zielig’ en nodigde me uit voor een vergadering van zijn clubje; waarschijnlijk om mijn arme zieltje te redden van de ondergang aan het vrouwenvolk. Toen ik bedankte voor de uitnodiging, groette hij mij vriendelijk en ik hem, stapte hij op zijn fiets en keek bij het wegrijden nog zeker drie keer om met een blik van ‘ik begrijp hier echt helemaal niks van’. Stel je eens voor, veel mannen hebben hier een ‘buitenvrouw’, als die allemaal eens rechten kregen, dan is de lol er wel snel vanaf, toch? Terug naar de ambulance - die was onderweg om bloed te halen, dus dat gingen we nog doen op de terugweg. Moet kunnen, eerst een half uur wachten bij de bloedbank en daarna krijgen de chauffeur en zijn hulpje het briljante idee om zich ook maar op te geven als bloeddonor daar. Dat deden ze dan ook, dus Richard deed 5 kwartier over een stuk van 10 minuten. Maar het was wel gezellig en dat is ook wat waard.
Buiten gewoon gave ervaringen allemaal en dit is pas de eerste week en een beetje. Alles Bon en maak je vooral niet te druk met wat je daar dan ook doet!!!!!!
Groetjes
Kim en Richard
Werk Richard tot nu toe
De eerste dagen naar mijn werk lopen; een stuk wat je in Nederland in de kou binnen een kwartier zou doen, daar doe je hier makkelijk in de zon 30 minuten over en dan heb je nog het gevoel dat je hard loopt ook. Ja, en of het niet warm genoeg was met een lange broek natuurlijk (werk). Maar nu een na week begint het te komen. Ik had het gisteren wat slecht, drinken - buiten de alcoholische dranken - is niet echt mijn hobby en dat is in Nederland al slecht, maar hier krijg je daar gelijk het resultaat van te zien(ziek dus). Dus ben vandaag met plezier mijn 5e halve liter water aan het opslobberen voor 15:00; zo kom ik samen met mijn waterhoofd toch aan minimaal 6 liter water. Ik kwam eigelijk tot de conclusie dat het weer gaat wennen omdat ik het onder de douche gewoon koud had vanochtend en die spijkbroek nog wel warm is, maar draagbaar.
Nu even over mijn werk; het is hier echt heel leuk veel nieuwe indrukken, ik viel de eerste dag gelijk in een directievergadering. Nou, zo maak ik ze in Nederland niet snel meer mee. Iedereen wil zijn zegje doen en doet dat dan ook, iedereen is te trots om iets van de ander aan te nemen, echt top om mee te maken. Er was een meisje uit Nederland die haar rapport moest presenteren. Nu zat ik naast een man die voor dat het meisje begon al iets van een grom gaf; hij had er echt zin in. Nu kon deze man een paar keer zijn vinger niet helemaal leggen op de kern van het verhaal en in plaats van te luisteren naar de uitleg van collega’s of het meisje, pakte hij elke keer zijn spullen en ging boos met zijn handen over elkaar zitten (geweldig!!!). Ik had alleen wat medelijden met het meisje, maar die bleef er toch ook redelijk cool onder dus ik ging lekker zitten en genieten van de “one-man-show”. Leuk om te zien maar in de wetenschap dat ik daar over 4 maanden ook zal staan, laat hij mijn handen nu al jeuken. Gelukkig ben ik door de jongens van de T.D. - waar ik mijn werkplek heb - al 20 keer de uitnodiging gehad om te komen voetballen dus kan ik daar nog wel wat energie kwijt voordat ik voor de directie sta. Ik weet niet of ik na een keer nog terug mag komen want ik ga die verwachting die ze hier van me hebben nooit waarmaken. Maar ik heb ze al verteld dat ik niet de nieuwe van Basten ben en toch blijven ze enthousiast (snap er niks van). De volgende dagen heb ik observaties gemaakt van het terrein. Wat een drama; stroomdraden hangen open en bloot, bij de afvalafvoer liggen resten medicijn en spuiten zo op de grond, de zuurstofflessen staan in de hoek van de kamer dus behoorlijk brandgevoellig, zonder dat er in het houten gebouw genoeg blussers aanwezig zijn en tot overmaat van ramp worden die flessen onder het ziekehuis bijgevuld. Dus als het fout gaat is iedereen in een grote klap weer van al zijn klachten af. Toen kwam de maandag, wat een drama; voordat ik hier aankwam werd er gezegd dat iedereen hier elkaar een fijne werkweek wenst, en graag weer een week gaat werken, nou niet echt. Iedereen liep hier met een sip gezicht en had en rotbui, ik voelde me echt remie hier. Ik dacht nog als dit 4 maanden zo gaat, dan krijg ik het nog slecht hier. Het mooiste moment was dat om 14:45 de secretaresse( die de hele dag niks zei) riep ‘Home sweet Home’ en wegliep om vervolgens te vragen of ik niet naar huis wilde - we werken tot 3 maar als de baas een middag weg is zeker niet!!! Vanaf dinsdag is het weer top; dezelfde secretaresse is inmiddels ook mijn secretaresse geworden. Ze zorgt dat ik overal een afspraak krijg, regelt mijn vervoer naar de afspraak toe, hier kan ik best aan wennen. Ze heeft me gisteren geintroduceert in het fenomeen ster-appel, echt heerlijk. Dit is een soort grote pruim die je open breekt en vervolgens de witte vulling er uit zuigt, heerlijk! Verder nog even deelgenoot geweest van een arbeidsconflict tussen het hoofd T.D. en een van de schilders, super. Heel het kantoor stond te trillen, wat een woede! Nadat die klaar was, zei het hoofd T.D. één ding terug om weer 15 minuten lang de volle laag te krijgen. En de secretaresse maar bellen naar P&O om met spoed iemand langs te laten komen. De mensen die zeggen dat Surinaamse mensen lui zijn, nou die hebben het echt mis, ik heb ze nog niet gezien en stressvrijheid al helemaal niet. Iedereen is druk druk druk!!!! Vandaag naar de architect geweest; een aardige blanke man die het hier best voor elkaar heeft. Gesproken over het ziekenhuis; heel interessant, nu verwacht hij heel wat en wil eigenlijk nauw samenwerken op dit gebied. Dus ga ik vanaf volgende week altijd even langs om knelpunten en voortgang te bespreken. Wel lekker dat ik met een kenner van tropenbouw kan samen werken, want er is vrij weinig literatuur te vinden over dit onderwerp. Even nog een staartje aan dit verhaal; volgens mensen in Suriname hebben alle verhalen hier een staartje. Ik sta te wachten bij het architectenbureau op mijn vervoer terug (een ambulance wel te verstaan). Komt er een oude man naar mij toe met twee blaadjes over de rol van vrouwen in het gezin. Ik zeg dat ik geen interesse heb, dat was oke, maar of ik wel wilde luisteren. De man begint me daar toch een verhaal. Over hoe hij deze week vrouwendag beleefd had. Op t.v. was een progamma over dat vrouwen meer rechten moeten krijgen in de maatschappij en in het huishouden en ze gelijkwaardig moeten worden aan de man. Daar was deze man het niet helemaal mee eens en zei dat wij mannnen in actie moesten komen tegen deze wel hele rare vrouwen hier. Supermooi, volgens hem moest een vliegtuig wel een co-piloot hebben maar er kon maar één piloot zijn en dat was natuurlijk de MAN. Toen ik hem vertelde dat in Nederland de situatie op dit gebied op veel vlakken al 50/50 was, keek de arme man me aan met een blik van ‘wat zielig’ en nodigde me uit voor een vergadering van zijn clubje; waarschijnlijk om mijn arme zieltje te redden van de ondergang aan het vrouwenvolk. Toen ik bedankte voor de uitnodiging, groette hij mij vriendelijk en ik hem, stapte hij op zijn fiets en keek bij het wegrijden nog zeker drie keer om met een blik van ‘ik begrijp hier echt helemaal niks van’. Stel je eens voor, veel mannen hebben hier een ‘buitenvrouw’, als die allemaal eens rechten kregen, dan is de lol er wel snel vanaf, toch? Terug naar de ambulance - die was onderweg om bloed te halen, dus dat gingen we nog doen op de terugweg. Moet kunnen, eerst een half uur wachten bij de bloedbank en daarna krijgen de chauffeur en zijn hulpje het briljante idee om zich ook maar op te geven als bloeddonor daar. Dat deden ze dan ook, dus Richard deed 5 kwartier over een stuk van 10 minuten. Maar het was wel gezellig en dat is ook wat waard.
Buiten gewoon gave ervaringen allemaal en dit is pas de eerste week en een beetje. Alles Bon en maak je vooral niet te druk met wat je daar dan ook doet!!!!!!
Groetjes
Kim en Richard
maandag, maart 07, 2005
Weekend # 1
Weekend # 1
Hmmmm, weekend vliegt hier al net zo snel voorbij als thuis!
Vrijdag stage gelopen en ’s avonds uit eten geweest met Tania, de stagebegeleider van Kim. Dat was erg gezellig zo! We zijn naar een wijk buiten het centrum geweest en hebben Indisch gegeten, was ook leuk om een keertje buiten de stad te kijken.
Zaterdagochtend zou om 10:00 ‘de vrouw van de fiets komen’ – zo noemt ze zichzelf altijd aan de telefoon. Deze konden we huren voor € 15,- per maand. Om 10:30 belde ze: mijn man komt er zo aan hoor, hij kan er elk moment zijn. Goed, geen probleem. Om 13:00 gaan de winkels dicht en we wilden eigenlijk nog kijken voor meer gepaste kleding voor op de stages.
Bijna twee uur later is onze eerste ervaring met een vertraagde Surinamer een feit.....
Ik was net een meisje aan het rondleiden die misschien een kamer wilde huren toen ie aankwam.
Bleek dat de dynamo het niet deed.... Nu komt ie vanavond terug om hem te repareren, maar vanochtend konden we wel lekker met de fiets naar stage! (Rich kon een fiets lenen van de man die beneden woont, een zendeling).
’s Middags gechat en gewebcamt met het Pijnackerse thuisfront, wat echt superleuk was! Wat super om elkaar op die manier te kunnen zien! Een beetje vertraging, maar dat zorgde alleen maar voor hilariteit! Ook nog bitterballen gegeten (nee, we eten niet alleen maar Hollands....) en een lekker wijntje / biertje gedronken.
’s Avonds thuis op het balkon op de bovenverdiepein gezeten; genoten van de zon die onder ging onder het genog van een flesje wijn, beter kan je het niet treffen volgens ons!
We moesten onszelf dan ook echt pushen om op te staan om vervolgens weer richting stad te vertrekken. Richard zag een restaurantje boven het Hollandse cafe; dit bleek een geweldige keuze te zijn! We hebben zelden zo lekker gegeten, het was echt super.
Daarna lekker terug en toen we de televisie aanzetten, bleek er een illegale versie van Meet the Fockers (In Nederland alleen nog in de bios) te worden uitgezonden! Opgenomen in de bioscoop en gewoon op televisie! We vielen er vrij vroeg in, dus we hebben praktisch de hele film kunnen kijken!
Zondag rond 10:00 wakker geworden en ontbeten (boterhammen met pindakaas, we hebben nog niet echt veel beleg in huis gehaald) en fruitsalade uit blik.
Vervolgens weer richting stad en naar Fort Zeelandia geweest. Hieronder wat informatie over het fort:
Fort Zeelandia ligt op de plek waar de kolonisten het eerst het land binnenkwamen. Het is gebouwd door de Engelsen, waarna de Nederlanders het fort hebben uitgebreid met vijf bastions. Dit historische fort is het oudste pand in Paramaribo en is omgetoverd tot een historisch museum over Suriname. Hier vindt u hoogtepunten uit de Surinaamse geschiedenis, kunst en cultuur.
Helaas was het museum al dicht, maar er worden ’s ochtends rondleidingen gegeven; volgende keer dus iets eerder ons bed uit ;-)
’s Middags, hoe origineel, bij ’t Vat geweest en een heerlijke Saoto-soep besteld; een Surinaamse kippensoep voor 5 SRD – omgerekend € 1,45.
Hierna onszelf na dit zware weekend ;-) getrakteerd op ijs bij Tangelo. We blijven het zeggen, maar wat een leven hier!
Na lekker te hebben genoten van onze coupes nog even een rondje stad gedaan.
Onderweg naar huis een pizaatje gehaald en thuis opgegeten (jullie lezen het al, we zijn nog niet echt hard bezig met gezond eten, alhoewel de Saoto-soep wel erg calorie-verantwoord was!).
En jawel hoor, wat zien wij om 19:00? Studio Sport! Jaja, met the one and only Tom Egbers en besneeuwde velden! Nu weet Rich het zeker; dit is hemel op aarde! Haha, was wel lekker, even sport kijken.
’s Avonds nog de laatste paar afleveringen van Groeten uit Paramaribo gekeken, van Raymann is laat, extra leuk omdat we nu ook de omgeving herkenden!
Nu is het maandag en de eerste dag zit er weer op. Nog geen plannen voor vanavond, o ja, de-dynamo-man-van-de-vrouw-van-de-fiets komt de dynamo maken - als het goed is.....
Groetjes,
Richard en Kim
Hmmmm, weekend vliegt hier al net zo snel voorbij als thuis!
Vrijdag stage gelopen en ’s avonds uit eten geweest met Tania, de stagebegeleider van Kim. Dat was erg gezellig zo! We zijn naar een wijk buiten het centrum geweest en hebben Indisch gegeten, was ook leuk om een keertje buiten de stad te kijken.
Zaterdagochtend zou om 10:00 ‘de vrouw van de fiets komen’ – zo noemt ze zichzelf altijd aan de telefoon. Deze konden we huren voor € 15,- per maand. Om 10:30 belde ze: mijn man komt er zo aan hoor, hij kan er elk moment zijn. Goed, geen probleem. Om 13:00 gaan de winkels dicht en we wilden eigenlijk nog kijken voor meer gepaste kleding voor op de stages.
Bijna twee uur later is onze eerste ervaring met een vertraagde Surinamer een feit.....
Ik was net een meisje aan het rondleiden die misschien een kamer wilde huren toen ie aankwam.
Bleek dat de dynamo het niet deed.... Nu komt ie vanavond terug om hem te repareren, maar vanochtend konden we wel lekker met de fiets naar stage! (Rich kon een fiets lenen van de man die beneden woont, een zendeling).
’s Middags gechat en gewebcamt met het Pijnackerse thuisfront, wat echt superleuk was! Wat super om elkaar op die manier te kunnen zien! Een beetje vertraging, maar dat zorgde alleen maar voor hilariteit! Ook nog bitterballen gegeten (nee, we eten niet alleen maar Hollands....) en een lekker wijntje / biertje gedronken.
’s Avonds thuis op het balkon op de bovenverdiepein gezeten; genoten van de zon die onder ging onder het genog van een flesje wijn, beter kan je het niet treffen volgens ons!
We moesten onszelf dan ook echt pushen om op te staan om vervolgens weer richting stad te vertrekken. Richard zag een restaurantje boven het Hollandse cafe; dit bleek een geweldige keuze te zijn! We hebben zelden zo lekker gegeten, het was echt super.
Daarna lekker terug en toen we de televisie aanzetten, bleek er een illegale versie van Meet the Fockers (In Nederland alleen nog in de bios) te worden uitgezonden! Opgenomen in de bioscoop en gewoon op televisie! We vielen er vrij vroeg in, dus we hebben praktisch de hele film kunnen kijken!
Zondag rond 10:00 wakker geworden en ontbeten (boterhammen met pindakaas, we hebben nog niet echt veel beleg in huis gehaald) en fruitsalade uit blik.
Vervolgens weer richting stad en naar Fort Zeelandia geweest. Hieronder wat informatie over het fort:
Fort Zeelandia ligt op de plek waar de kolonisten het eerst het land binnenkwamen. Het is gebouwd door de Engelsen, waarna de Nederlanders het fort hebben uitgebreid met vijf bastions. Dit historische fort is het oudste pand in Paramaribo en is omgetoverd tot een historisch museum over Suriname. Hier vindt u hoogtepunten uit de Surinaamse geschiedenis, kunst en cultuur.
Helaas was het museum al dicht, maar er worden ’s ochtends rondleidingen gegeven; volgende keer dus iets eerder ons bed uit ;-)
’s Middags, hoe origineel, bij ’t Vat geweest en een heerlijke Saoto-soep besteld; een Surinaamse kippensoep voor 5 SRD – omgerekend € 1,45.
Hierna onszelf na dit zware weekend ;-) getrakteerd op ijs bij Tangelo. We blijven het zeggen, maar wat een leven hier!
Na lekker te hebben genoten van onze coupes nog even een rondje stad gedaan.
Onderweg naar huis een pizaatje gehaald en thuis opgegeten (jullie lezen het al, we zijn nog niet echt hard bezig met gezond eten, alhoewel de Saoto-soep wel erg calorie-verantwoord was!).
En jawel hoor, wat zien wij om 19:00? Studio Sport! Jaja, met the one and only Tom Egbers en besneeuwde velden! Nu weet Rich het zeker; dit is hemel op aarde! Haha, was wel lekker, even sport kijken.
’s Avonds nog de laatste paar afleveringen van Groeten uit Paramaribo gekeken, van Raymann is laat, extra leuk omdat we nu ook de omgeving herkenden!
Nu is het maandag en de eerste dag zit er weer op. Nog geen plannen voor vanavond, o ja, de-dynamo-man-van-de-vrouw-van-de-fiets komt de dynamo maken - als het goed is.....
Groetjes,
Richard en Kim
zondag, maart 06, 2005
Reageren nu eenvoudiger!
Ik heb een aantal vragen gekregen van mensen die vertelden dat ze niet konden reageren op de stukjes. Pas als ze zich registreerden bij "blogger" was dat toegestaan. Na een beetje witte magica is de site zo aangepast dat je gewoon onder je eigen naam of zelfs anoniem kan reageren.
zaterdag, maart 05, 2005
De eerste foto's
Vandaag de eerste foto's uit het internetcafe ontvangen.
Allereerst de reeds aangekondigde foto van RR (Relaxte Richard) zelf:
En hoe zit het met het uitzicht? Hier vanaf de rechterzijde van het eerste huis:
En als klap op de vuurpijl de veranda, in de tuin zijn minibananen, papaya's en mango's. De salamanders en muggen zijn echt niet te zien Kim!
Allereerst de reeds aangekondigde foto van RR (Relaxte Richard) zelf:
En hoe zit het met het uitzicht? Hier vanaf de rechterzijde van het eerste huis:
En als klap op de vuurpijl de veranda, in de tuin zijn minibananen, papaya's en mango's. De salamanders en muggen zijn echt niet te zien Kim!
vrijdag, maart 04, 2005
De eerste stagedag....
Jaja, vol aan de bak hier hoor, en iedereen die zei dat alle Surinamers te laat komen.....MIS! Ze hechten hier veel waarde aan afspraken en komen deze - tot nu toe - altijd na.
Kim begon om 7:45 en Rich om... 10:00! Wat een luxe zeg, maar dat is nu over; vanaf vrijdag beginnen we allebei om 7:00.
Helemaal in de veronderstelling dat het om 6:30 al wel licht was.... weer MIS! Is het dus helemaal niet.
Het is ongeveer een half uurtje lopen vanaf onze kamer naar de stage-adressen; die liggen praktisch in dezelfde straat, dus dat is in ieder geval goed geregeld.
Vanaf vandaag of maandag hebben we twee fietsen tot onze beschikking, dat scheelt weer een kwartiertje slaap.
Gisteren al een hele dag gehad: zoveel mensen ontmoetEn zoveel nieuwe indrukken gekregen. Mensen heten ons hier allemaal welkom; Rich is al uitgenodigd voor het gelegenheidsteam (voetbal) van de technische dienst van het ziekenhuis en Kim is al uitgenodigd voor een bezoekje aan White Beach en Nickerie, waar ook een Fernandes-vestiging staat. Het komt dus helemaal goed.
We schamen ons diep, maar vinden het stiekem wel lekker dat het morgen weekend is ;-)
Het huisgenootje heft ons wel gewaarschuwd:tot nu toe ging de eerste week bij alle stagiaires van een leien dakje, maar na twee, drie weken krijgt iedereen een dipmoment. Je wordt ziek of verdrietig, of nog minder, een combinatie hiervan.
We realiseren ons dus best dat het nu allemaal helemaal geweldig lijkt maar dat wanneer alles wat meer routinematig gaat, we best een klap kunnen krijgen.
De stagebegeleid(st)er van Kim houdt van winkelen; we gingen gisteren op bezoek bij de ijzerhandel, meubelzaak en elektronicazaak (allemaal in één straat en allemaal van Fernandes) en ondertussen boetiekjes in, haha, dat was natuurlijk niet verkeerd.
Ook nog meegeweest naar een interieurzaak; zij hadden een voorstel voor de nieuwe inrichting van het hoofdkantoor. Wij kregen gelijk een schaal vol vers fruit voorgeschoteld en gingen daarna nog een kijkje nemen in het appartement van de eigenaar van de zaak. Vervolgens nog naar de opslagruimte waar zojuist allerlei nieuwe rieten meubels uit Indonesie waren aangekomen, schitterend!
Tussendoor nog twee lekkere Surinaamse broodjes gegeten, jaja, we hebben het zwaar hier.
Richard moet een spijkerbroek met lichtblauwe blouse aan; grappig, alle scholieren dragen precies dezelfde outfit!
Kim gaat ook maar een blousje kopen; op zich ben ik redelijk vrij in de kledingkeuze, maar iedereen draagt hier een blouse en een broek, dus pas ik me liever aan.
De geliefde zwembadpas is er nog niet, helaas. We kwamen aan en de receptioniste zei dat we door moesten lopen naar het zwembad, Daar zei de vrouw dat we alleen een pas voor een jaar konden kopen, dit was een tegenvaller.
Nu hebben we een online-formulier ingevuld waarop je nog wel aan kon geven of je een half jaar-abonnement wilde, dus gaan we dat maar proberen!
Iedereen zegt dat we maar lekker bruin moeten worden, maar het grootste deel van de dag is het hier hartstikke bewolkt! We kunnen dus niets beloven…..
Gisterenavond gegeten bij het Pannekoek & Poffertjes huis, haha, we verloochenen onze afkomst niet hoor!
Oja, foto’s volgen echt, maar we hebben nog geen kans gehad ze te uploaden, we zullen dit zsm doen!!
Nou, tot later en success met de sneeuw (ligt alles nog steeds plat?)
R&K
Kim begon om 7:45 en Rich om... 10:00! Wat een luxe zeg, maar dat is nu over; vanaf vrijdag beginnen we allebei om 7:00.
Helemaal in de veronderstelling dat het om 6:30 al wel licht was.... weer MIS! Is het dus helemaal niet.
Het is ongeveer een half uurtje lopen vanaf onze kamer naar de stage-adressen; die liggen praktisch in dezelfde straat, dus dat is in ieder geval goed geregeld.
Vanaf vandaag of maandag hebben we twee fietsen tot onze beschikking, dat scheelt weer een kwartiertje slaap.
Gisteren al een hele dag gehad: zoveel mensen ontmoetEn zoveel nieuwe indrukken gekregen. Mensen heten ons hier allemaal welkom; Rich is al uitgenodigd voor het gelegenheidsteam (voetbal) van de technische dienst van het ziekenhuis en Kim is al uitgenodigd voor een bezoekje aan White Beach en Nickerie, waar ook een Fernandes-vestiging staat. Het komt dus helemaal goed.
We schamen ons diep, maar vinden het stiekem wel lekker dat het morgen weekend is ;-)
Het huisgenootje heft ons wel gewaarschuwd:tot nu toe ging de eerste week bij alle stagiaires van een leien dakje, maar na twee, drie weken krijgt iedereen een dipmoment. Je wordt ziek of verdrietig, of nog minder, een combinatie hiervan.
We realiseren ons dus best dat het nu allemaal helemaal geweldig lijkt maar dat wanneer alles wat meer routinematig gaat, we best een klap kunnen krijgen.
De stagebegeleid(st)er van Kim houdt van winkelen; we gingen gisteren op bezoek bij de ijzerhandel, meubelzaak en elektronicazaak (allemaal in één straat en allemaal van Fernandes) en ondertussen boetiekjes in, haha, dat was natuurlijk niet verkeerd.
Ook nog meegeweest naar een interieurzaak; zij hadden een voorstel voor de nieuwe inrichting van het hoofdkantoor. Wij kregen gelijk een schaal vol vers fruit voorgeschoteld en gingen daarna nog een kijkje nemen in het appartement van de eigenaar van de zaak. Vervolgens nog naar de opslagruimte waar zojuist allerlei nieuwe rieten meubels uit Indonesie waren aangekomen, schitterend!
Tussendoor nog twee lekkere Surinaamse broodjes gegeten, jaja, we hebben het zwaar hier.
Richard moet een spijkerbroek met lichtblauwe blouse aan; grappig, alle scholieren dragen precies dezelfde outfit!
Kim gaat ook maar een blousje kopen; op zich ben ik redelijk vrij in de kledingkeuze, maar iedereen draagt hier een blouse en een broek, dus pas ik me liever aan.
De geliefde zwembadpas is er nog niet, helaas. We kwamen aan en de receptioniste zei dat we door moesten lopen naar het zwembad, Daar zei de vrouw dat we alleen een pas voor een jaar konden kopen, dit was een tegenvaller.
Nu hebben we een online-formulier ingevuld waarop je nog wel aan kon geven of je een half jaar-abonnement wilde, dus gaan we dat maar proberen!
Iedereen zegt dat we maar lekker bruin moeten worden, maar het grootste deel van de dag is het hier hartstikke bewolkt! We kunnen dus niets beloven…..
Gisterenavond gegeten bij het Pannekoek & Poffertjes huis, haha, we verloochenen onze afkomst niet hoor!
Oja, foto’s volgen echt, maar we hebben nog geen kans gehad ze te uploaden, we zullen dit zsm doen!!
Nou, tot later en success met de sneeuw (ligt alles nog steeds plat?)
R&K
woensdag, maart 02, 2005
Dag 2 & 3
Hallo!
Wat leuk dat we al zoveel reacties hebben gekregen, ook op het e-mailadres.
Ongelofelijk dat het bij jullie zo sneeuwt, we hebben er al veel over gehoord. Hier absoluut geen sprake van; het regent hier zonnestralen!!
De eerste indruk van de stad is supergoed, ook bij daglicht ;-)
Gisteren zijn we allebei naar de stageadressen geweest om kennis te maken.
Morgen beginnen we echt, erg spannend maar komt zeker goed. We kunnen misschien regelen dat we een paar dagen thuis kunnen werken! Top dus.
Gisterenavond met een huisgenootje en een vriendin gaan eten in de stad, een soort Chinese tapasbar, helemaal goed dus.
We hebben een aantal foto's gemaakt. Helaas kunnen we ze zelf nog niet posten, maar zodra ze naar huis zijn gemaild, kunnen ze dat daar helemaal oplossen.
Om alvast even een korte indruk te geven van het uitzicht: het harde werken op de veranda door Richard....
Groetjes vanuit een swingend Paramaribo!!
Wat leuk dat we al zoveel reacties hebben gekregen, ook op het e-mailadres.
Ongelofelijk dat het bij jullie zo sneeuwt, we hebben er al veel over gehoord. Hier absoluut geen sprake van; het regent hier zonnestralen!!
De eerste indruk van de stad is supergoed, ook bij daglicht ;-)
Gisteren zijn we allebei naar de stageadressen geweest om kennis te maken.
Morgen beginnen we echt, erg spannend maar komt zeker goed. We kunnen misschien regelen dat we een paar dagen thuis kunnen werken! Top dus.
Gisterenavond met een huisgenootje en een vriendin gaan eten in de stad, een soort Chinese tapasbar, helemaal goed dus.
We hebben een aantal foto's gemaakt. Helaas kunnen we ze zelf nog niet posten, maar zodra ze naar huis zijn gemaild, kunnen ze dat daar helemaal oplossen.
Om alvast even een korte indruk te geven van het uitzicht: het harde werken op de veranda door Richard....
Groetjes vanuit een swingend Paramaribo!!
dinsdag, maart 01, 2005
Ons emailadres!
Als je ons zou willen mailen, kan dit natuurlijk altijd!
Ons adres:
richardenkim@gmail.com
Groetjes
Ons adres:
richardenkim@gmail.com
Groetjes
De reis en ons verblijf tot nu toe!
Fawaka!
De reis was super, alles is perfect verlopen en viel ons alletwee mee!
Alleen, wie dacht dat vliegen gevaarlijk was, moet maar eens met de eigenaar van ons appartement meerijden!
Het gaat hier met een voet op het gaspedaal en een hand op de toeter.
Ze rijden hier links, iets wat Kim nog niet helemaal doorhad toen ze enthousiast rechts in wilde stappen. Toen de eigenaar mij de sleutels overhandigde, wist ik dat er iets fout ging.
We zitten deze week in een ander appartement. Mensen die zich druk maken dat wij in een ontwikkelingslans zaten?......Ja, ok, stromend water ontbrak even, maar dit werd goed opgelost toen de eigenaar ons naar zijn schoonzus bracht. Schoonzus met eigen zwembad wel te verstaan! Hier hebben we dus even rondgedobberd. Helaas kwam Kim een kever van 10 cm (echt wel!) in de douche tegen, die Rich nooit meer heeft kunnen terugvinden....
Verder is het supermooi, mensen zijn aardig, het is heel erg groen en het regent hier water met een temperatuur van zo'n 30 graden.
Donderdag beginnen we allebei en zijn erg benieuwd!
We hebben vandaag kort kennis gemaakt met de bedrijven, alleen was de begeleider van Kim ziek. Onze eerste indruk is super!! We vrezen alleen een uitbreiding van de garderobe, omdat ze hier op de werkplek toch wel wat eisen hebben, shoppen dus! (gelukkig hoeft de anti-roos niet meer mee terug)
Morgen gaan we verder op ontdekkingsreis, wel heel vreemd hoor, je reist de grote oceaan over en dan nog kan je iedereen verstaan!
Heel veel liefs, foto's volgen nog!
Rich en Kim
De reis was super, alles is perfect verlopen en viel ons alletwee mee!
Alleen, wie dacht dat vliegen gevaarlijk was, moet maar eens met de eigenaar van ons appartement meerijden!
Het gaat hier met een voet op het gaspedaal en een hand op de toeter.
Ze rijden hier links, iets wat Kim nog niet helemaal doorhad toen ze enthousiast rechts in wilde stappen. Toen de eigenaar mij de sleutels overhandigde, wist ik dat er iets fout ging.
We zitten deze week in een ander appartement. Mensen die zich druk maken dat wij in een ontwikkelingslans zaten?......Ja, ok, stromend water ontbrak even, maar dit werd goed opgelost toen de eigenaar ons naar zijn schoonzus bracht. Schoonzus met eigen zwembad wel te verstaan! Hier hebben we dus even rondgedobberd. Helaas kwam Kim een kever van 10 cm (echt wel!) in de douche tegen, die Rich nooit meer heeft kunnen terugvinden....
Verder is het supermooi, mensen zijn aardig, het is heel erg groen en het regent hier water met een temperatuur van zo'n 30 graden.
Donderdag beginnen we allebei en zijn erg benieuwd!
We hebben vandaag kort kennis gemaakt met de bedrijven, alleen was de begeleider van Kim ziek. Onze eerste indruk is super!! We vrezen alleen een uitbreiding van de garderobe, omdat ze hier op de werkplek toch wel wat eisen hebben, shoppen dus! (gelukkig hoeft de anti-roos niet meer mee terug)
Morgen gaan we verder op ontdekkingsreis, wel heel vreemd hoor, je reist de grote oceaan over en dan nog kan je iedereen verstaan!
Heel veel liefs, foto's volgen nog!
Rich en Kim
