dinsdag, juli 12, 2005
Paramaribo, olé,olé,olé,
Paramaribo is echt een stad om een haat-liefde verhouding mee aan te gaan. Hij is zo mooi oud, lief schattig met de zon er op en mensen die aardig zijn. Op de markt aan de waterkant en in de bussen waan je je in een wereld ver weg van huis, het lijkt wel 7000 kilometer ver.
Op de ene hoek staat iemand te bedelen of wijst je op het feit dat je blank bent en dus anders ( bacra ). Op de andere hoek staat altijd wel iemand die het goed maakt door een grote glimlach op te zetten, je te groeten of wat leuks vertelt dan wel vraagt.
De palmentuin die je rust en schoonheid brengt en de zwervers die er drugs gebruiken en met messen rondlopen ( echter niks doen ).
De rust bij de mensen, dat het lijkt of alles mag en kan en dan het ongelooflijke ongeduld als men in de winkel 5 tellen moet wachten of als er in het verkeer even iets fout gaat.
De schitterende waterkant bij Fort Zeelandia , waar Juliana’s standbeeld nog in ere gehouden wordt, waar de dolfijnen op sommige dagen in het water zwemmen. De zon komt je daar tegemoet en een fenominaal uitzicht op de overkant maakt het helemaal af.
Is het echter niet dat Fort geweest in december waar de rechters zich tot vandaag aan toe zich nog over uit moeten spreken?
Aan de ene kant die sierlijkheid en de elegantie die de stad uitstraalt. Een plek waar uit elk knus cafeetje swingende klanken komen. Aan de andere kant is de stad echt foeilelijk, vervallen met veel zwerfvuil, zwervers op straat en om de 5 meter altijd wel een schizofreen, die zijn gedachten onverstaanbaar en heel luid met je wil delen!
Een stad waar een wildvreemde je moeiteloos helpt en je kosteloos van alles voorziet, zelfs boos wordt als je het over betalen hebt en waar een ander bij die melkflessen ( wij dus ) uit de korte broek meteen de euro’s hoort rinkelen.
Mensen kunnen alles verbouwen in hun tuin en dat dan in de stad verkopen. De mensen die dat doen komen vaak al in de nacht voordat de markt begint hun kraampje opzetten en brengen dan de nacht daar door. Deze mensen werken zo ongelooflijk hard dat je je afvraagt waneer ze van het uitgeven van hun verdiende geld kunnen genieten.
Paramaribo, de plek waar alle culturen naast elkaar kunnen leven en de moskee en synagoge naast elkaar staan. Echter ook de plek waar deze culturen elkaar hun eigen gang laten gaan, maar niet met elkaar omgaan. Waar je dus vaak aan je eigen cultuur gebonden blijft.
Een stad vol inspiratie, waar grote dromen geboren worden, maar waar die dromen door bureaucratie en corruptie hard teneer worden geslagen.
Een stad waar je regenwater kunt drinken en je voor weinig geld goed en heerlijk kunt eten. Stroom is er redelijk goedkoop en leidingwater is ook betaalbaar. Woon je echter niet in de betere buurten, dan moet je het nog steeds met regenwater en een olielamp doen, omdat je geen prioriteit bent.
Een stad waar iedereen betrokken is bij de politiek en de toekomst van trots Suriname. Ben je betrokken bij de verkeerde vakbond of partij ,wordt je bedrijf kapot gemaakt, krijg je gen baan, wordt je op non-actief gezet of raak je je bestaande baan kwijt.
Een stad met grote gezinnen en waar elke vruchtbare vrouw met een koter of met een toeter loopt. De tegenhanger is dat Aids een steeds groter probleem wordt en het zelfmoordcijfer het hoogst in de wereld is.
Het mooie is dat het land potentie heeft als het 17de rijkste land qua grondstoffen en toerisme en kan uitgroeien tot een Wereld-trekpleister. Maar dat door de problemen rond Aids en zelfmoord de bevolking en vooral de jongeren zo dun gezaaid is dat niemand zoiets op kan zetten. Dan komt er waarschijnlijk weer een groter buitenlands bedrijf die het opslokt en het geld naar het buitenland sluist. Er is hier steeds nooit anders gebeurd.
Het is een stad waar het leven vanzelf lijkt te gaan. Waar je na een dag hard werken meteen je rust kunt vinden. De stad, die zoveel rustpunten en groen bezit om er direct helemaal “uit “ te kunnen zijn. Maar als je niet in die luxe positie verkeert is het leven keihard en zijn er ook mensen die van 7.00u tot 15.00u werken en daarna weer ander werk oppakken. Alleen om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.
Ik weet niet goed of ik deze stad haat of er heel veel van ben gaan houden. Het feit is echter dat Paramaribo een plekje in mijn hart heeft gekregen en de aantrekkingskracht om terug te keren altijd zal blijven, denk ik.
Paramaribo, het ga je goed!!!
Richard
Op de ene hoek staat iemand te bedelen of wijst je op het feit dat je blank bent en dus anders ( bacra ). Op de andere hoek staat altijd wel iemand die het goed maakt door een grote glimlach op te zetten, je te groeten of wat leuks vertelt dan wel vraagt.
De palmentuin die je rust en schoonheid brengt en de zwervers die er drugs gebruiken en met messen rondlopen ( echter niks doen ).
De rust bij de mensen, dat het lijkt of alles mag en kan en dan het ongelooflijke ongeduld als men in de winkel 5 tellen moet wachten of als er in het verkeer even iets fout gaat.
De schitterende waterkant bij Fort Zeelandia , waar Juliana’s standbeeld nog in ere gehouden wordt, waar de dolfijnen op sommige dagen in het water zwemmen. De zon komt je daar tegemoet en een fenominaal uitzicht op de overkant maakt het helemaal af.
Is het echter niet dat Fort geweest in december waar de rechters zich tot vandaag aan toe zich nog over uit moeten spreken?
Aan de ene kant die sierlijkheid en de elegantie die de stad uitstraalt. Een plek waar uit elk knus cafeetje swingende klanken komen. Aan de andere kant is de stad echt foeilelijk, vervallen met veel zwerfvuil, zwervers op straat en om de 5 meter altijd wel een schizofreen, die zijn gedachten onverstaanbaar en heel luid met je wil delen!
Een stad waar een wildvreemde je moeiteloos helpt en je kosteloos van alles voorziet, zelfs boos wordt als je het over betalen hebt en waar een ander bij die melkflessen ( wij dus ) uit de korte broek meteen de euro’s hoort rinkelen.
Mensen kunnen alles verbouwen in hun tuin en dat dan in de stad verkopen. De mensen die dat doen komen vaak al in de nacht voordat de markt begint hun kraampje opzetten en brengen dan de nacht daar door. Deze mensen werken zo ongelooflijk hard dat je je afvraagt waneer ze van het uitgeven van hun verdiende geld kunnen genieten.
Paramaribo, de plek waar alle culturen naast elkaar kunnen leven en de moskee en synagoge naast elkaar staan. Echter ook de plek waar deze culturen elkaar hun eigen gang laten gaan, maar niet met elkaar omgaan. Waar je dus vaak aan je eigen cultuur gebonden blijft.
Een stad vol inspiratie, waar grote dromen geboren worden, maar waar die dromen door bureaucratie en corruptie hard teneer worden geslagen.
Een stad waar je regenwater kunt drinken en je voor weinig geld goed en heerlijk kunt eten. Stroom is er redelijk goedkoop en leidingwater is ook betaalbaar. Woon je echter niet in de betere buurten, dan moet je het nog steeds met regenwater en een olielamp doen, omdat je geen prioriteit bent.
Een stad waar iedereen betrokken is bij de politiek en de toekomst van trots Suriname. Ben je betrokken bij de verkeerde vakbond of partij ,wordt je bedrijf kapot gemaakt, krijg je gen baan, wordt je op non-actief gezet of raak je je bestaande baan kwijt.
Een stad met grote gezinnen en waar elke vruchtbare vrouw met een koter of met een toeter loopt. De tegenhanger is dat Aids een steeds groter probleem wordt en het zelfmoordcijfer het hoogst in de wereld is.
Het mooie is dat het land potentie heeft als het 17de rijkste land qua grondstoffen en toerisme en kan uitgroeien tot een Wereld-trekpleister. Maar dat door de problemen rond Aids en zelfmoord de bevolking en vooral de jongeren zo dun gezaaid is dat niemand zoiets op kan zetten. Dan komt er waarschijnlijk weer een groter buitenlands bedrijf die het opslokt en het geld naar het buitenland sluist. Er is hier steeds nooit anders gebeurd.
Het is een stad waar het leven vanzelf lijkt te gaan. Waar je na een dag hard werken meteen je rust kunt vinden. De stad, die zoveel rustpunten en groen bezit om er direct helemaal “uit “ te kunnen zijn. Maar als je niet in die luxe positie verkeert is het leven keihard en zijn er ook mensen die van 7.00u tot 15.00u werken en daarna weer ander werk oppakken. Alleen om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.
Ik weet niet goed of ik deze stad haat of er heel veel van ben gaan houden. Het feit is echter dat Paramaribo een plekje in mijn hart heeft gekregen en de aantrekkingskracht om terug te keren altijd zal blijven, denk ik.
Paramaribo, het ga je goed!!!
Richard
# geplaatst door Richard en Kim @ 07:19 
Reacties:
<< Home
Wat een geweldig verhaal, kan zo gepubliceerd worden. Ik kan me voorstellen dat jullie met weemoed afscheid nemen, aan één kant blij iedereen straks weer te zien, en aan de andere kant, weg te gaan waar jullie zo'n geweldige tijd hebben gehad.
Tot heel gauw
Een reactie plaatsen
Tot heel gauw
<< Home
