Rich en Kim in Paramaribo!!

6 juli

Vandaag met soft en gebak afscheid genomen van het ‘s Lands en Fernandes. Wel gek hoor, om iedereen na vier maanden gedag te zeggen…
Ook op malariapillenjacht geweest. We wilden alleen Malarone omdat we van de vorige (goedkope) pillen een maand lang brak zijn geweest van die troep en een ander middel hallucinaties als bijwerking heeft…Het was even slikken – SRD 540, zo’n 160 euro – maar we komen in ieder geval zo fit mogelijk thuis.

Nog even geïnternet, de laatste dingen geregeld en boodschappen gedaan voor de trip.
We moesten voor een week inslaan, dus veel blikgroenten, hamburgers, knakworstjes, kant en klare pasta en soep.

’s Avonds de tassen gepakt, klaar voor de afsluiting!

7 juli

Om 6:00 opgestaan, de laatste spullen gepakt en met de taxi naar ‘Schiphol’ in de Saramaccastraat gereden. Hier komen alle busjes die naar het binnenland rijden. Voor drie keer niks kun je mee. De chauffeurs van de busjes sleuren je maar al te graag vanuit die taxi om maar te zorgen dat we met hun meerijden.
We hadden al snel een keuze voor een busje gemaakt – waren we ook mooi af van al die opdringerige gasten. Hij zou om 8:30 vertrekken. Dat klonk goed!
Ondertussen werd het busje voller en voller en elke keer dachten we: en NU kan er echt niks meer bij! Wel dus… Erg creatief met ruimte zijn ze hier ;-)

Uiteindelijk zijn we met 13 man vertrokken (viel nog mee) en om 9:05 reden we dan weg. We waren de straat nog niet uit of de chauffeur stopte bij een bandenzaak om de banden te checken – op zich geen verkeerd idee…..
Vervolgens waren we de stad nog niet uit en stopten we bij een of andere houthandel. Ok, we zijn in Suriname en we hebben geen haast, het komt allemaal goed……
Dus wij weer verder op weg. Ja hoor, ook Shell moest nog even met een bezoekje worden vereerd. Tanken dachten we, logisch! Maar dat was nog lang niet alles. Iedereen ging nog even drinken kopen, kletsen, sigaretje roken (kan gewoon bij het tankstation, ze tanken hier ook het liefst met de motor aan, dus het geeft allemaal niks…). Het duurde allemaal zooooooo lang, maar uiteindelijk vertrokken we dan echt, en wel om 10:00. Hij reed als een gek, maar we hadden er op de een of andere manier alle vertrouwen in.

Binnen twee uur kwamen we aan bij de Brownsweg. We waren de enigen die eruit moesten en zouden worden opgehaald door Stinasu, beheerder van de accommodaties op de Brownsberg. Na tien minuutjes te hebben gewacht kwam de bus. Samen met twee andere meisjes vervolgden we onze tocht naar boven. Ook deze chauffeur was niet bepaald bang uitgevallen en nam de meest sneaky haarspeldbochten alsof het niks was.
Na een half uur naar boven gereden te hebben, hadden we de top van de Brownsberg bereikt. De berg is ruim 470 meter hoog en wordt gesierd door een aantal prachtige watervallen en het Brokopondomeer. We werden naar ons huis gebracht. Even stokte onze adem……wat een uitzicht! Onvoorstelbaar mooi!


Brokopondomeer
Voor ons lag het Brokopondomeer, een en al Brokopondomeer. Wat een plek! Jammer dat het aangelegd is (stuk minder romantisch) maar ondanks dat, wow!!
Suralco, de Surinaamse Aluminium Company, heeft het gebied onder water laten lopen zodat er stroom kon worden gewonnen uit de stuwdam.

We vroegen de beheerder om hoe laat we de zonsopkomst konden bewonderen. Rond 6:15 op de Mazaronitop, ongeveer 15 minuten lopen van ons huisje vandaan.

Onze spullen in het huis gezet – we waren de enigen dus hadden we alles, inclusief terras en het uitzicht voor onszelf – omgekleed en vertrokken richting de eerste val.
We wilden de Leoval en de Irenevallen gaan bekijken.


Rich en Kim onderweg naar vallen

Na ongeveer drie kwartier lopen kwamen we bij de Leoval, een echte waterval! Supermooi! Na wat mooie plaatjes te hebben geschoten en te hebben genoten van de natuur en het kletterende geluid van het water, de trap weer opgeklommen om verder te lopen richting de Irenevallen. We zijn net onderweg als we in de verte horen roepen: ‘Piposchoenen!’. We dachten in ieder geval dat dat het was. Komen we daar in the middle of nowhere Mark en Marijke tegen! We hadden wel gehoord dat ze er zouden zijn, maar dat je elkaar daar dan precies tegenkomt……..

Nog even staan kletsen en daarna verder gelopen richting plaats van bestemming.
We zagen met al die afdalingen de terugreis niet echt zitten, maar eenmaal bij de vallen aangekomen maakten we ons nergens meer druk om…. Deze was nog mooier dan de eerste!
Groot, hoog en veel rotsen waardoor het water alle kanten op werd gestuurd.



Irenevallen

Na een korte snack- en drinkbreak weer ‘klaar’ om naar boven te klimmen. Pfffff, wat een tocht! Al dat geklim ging ons niet in de allesbehalve koude kleren zitten, zeker niet na de enerverende reis naar de Brownsberg toe.
Toen we terug waren bij het huis hebben we de spullen afgegooid en zijn we verder gelopen naar de Mazaroni-top. Dit bleek ook meer dan de moeite waard! Een schitterend uitzicht op het meer en heerlijk genieten in het nazonnetje. Terug bij het huis heerlijk gedoucht en schone kleren aangedaan. We zouden om 18:30 gaan eten en waren mooi op tijd. Richard had nog gezegd: ‘ik hoop niet dat we rijst net kip krijgen (behoorlijk standaard hier). Natuurlijk kregen we dit wel, maar het was heerlijk na de lange dag. Nog even blijven hangen en gesproken met de kok, Rocky. Hij bleek een broer te zijn van een collega van Richard bij het ‘s Lands. Sta je bovenop een berg, ver van de stad en dan nog zie je hoe klein de wereld is.

Eenmaal thuis vinden we het een bijzonder goed plan om de fles wijn open te maken; het uitzicht vroeg er gewoon om!

Vrijdag 8 juli
De wekker… Het was 5:45. Wat gingen we doen? Het voelde te vroeg maar we wilden toch de zon op zien komen, uitslapen kon altijd nog.
Hmmmm, eerst maar eens kijken of we het vanaf ons terras goed kunnen zien. Niet echt helaas, dus ons toch maar omgekleed en met zaklamp in de aanslag richting de Mazaroni-top gelopen. Dit bleek geen verkeerde beslissing. De zon ging harder omhoog dan we hadden verwacht (misschien ook door de wijn en het tijdstip?).
Wat een prachtig gezicht! Geprobeerd het zo goed mogelijk vast te leggen, het resultaat is hieronder te zien.



Na een kwartiertje zijn we weer teruggelopen en kamen we nog in gesprek met een Amerikaanse apenobserveerder. Ze onderzocht het eetpatroon van zeven van de acht apen die op de Brownsberg voorkomen. Met haar ook nog wat gediscussieerd over Suriname. Blijkt dat het WWF geld geeft om stukken oerwoud te kappen zodat de toeristen een beter uitzicht hebben op het meer……. Ongelofelijk dat zo’n organisatie zich zo profileert!

‘Thuis’ een warme kop thee gemaakt, crackers met pindakaas mee naar het uitzichtbankje genomen en ontbijten/genieten maar!
Wat een heerlijkheid om zo wakker te kunnen worden. Helaas werd het al snel tijd om de tassen weer in te pakken en richting de receptie te gaan.
Rond 10:00 gingen we met de bus naar beneden en rond 10:30 stonden we weer aan de Brownsweg.
Om 11:15 kwam er een busje richting Atjoni aan. We hadden even in de bus gekeken – 12 volwassenen en vier kinderen – en vreesden dat de chauffeur ons teleur ging stellen. Maar hij rook geld en zei dat ie wel plek voor ons had. Jaja, het zal wel! Wij onze spullen gepakt en bij het busje aangekomen was er een hele volksverhuizing aan de gang! Er was al besloten dat Kim voorin mocht – met z’n drieën op de voorbank, die mooiste plek in de bus – en Rich, die moest op een zak rijst gaan zitten :S
Het is niet te geloven: de mensen gaan zonder gezeur ergens anders zitten, zelfs de kindjes vinden het allemaal prima.

Rond 13:15 kwamen we aan in Atjoni. Richard was helemaal gaar want hij was halverwege de rit verhuisd naar een stoeltje waar hij niet met zijn volle gewicht op kon zitten, omdat anders de vrouw achter hem klem zat.

Wally – toeristisch beheerder van Gunsi – had ons al snel gevonden en we konden de bagage al in zijn boot zetten. Er waren nog twee andere meisjes die mee zouden gaan en we wachtten nog op een andere groep.
Bij de Chinees (ze zijn echt overal!) nog wat water ingeslagen. Wally vertelde dat er een overlijdensgeval op Gunsi was en dat het dus groot feest was in het dorp (!). we waren van harte welkom en een fles drank als presentje zou het altijd goed doen. Dus ook nog een fles Borgoe en twee djogo’s meegenomen.

Om 14:30 vertrokken we dan, zonder de verwachte groep maar wel met hun bagage. Het was nog ruim een uur varen naar Gunsi. Helemaal geen straf, heerlijk uitwaaien met een schitterende omgeving! Helaas ging het regenen en voelden we ons bijzonder dom toen we er achter kwamen dat de handige poncho’s die mama Bea had gestuurd bij de bagage onder een zeil in de boot lagen. Het duurde gelukkig niet lang en de teruggekeerde zon deed haar werk; bij aankomst waren onze kleren al bijna droog.
Eenmaal aangekomen moest de bagage via een behoorlijk hoge ‘trap’ naar boven worden gebracht. Held dat hij is, heeft Richard het meeste gesjouwd.
We werden naar ons hutje geleid; een primitief houten huisje met twee bedden + klamboes en een balkonnetje. Meer hebben we niet nodig de komende dagen!

Neergeploft op het balkon en alle indrukken op ons in laten werken. het huisje heeft uitzicht op de rivier en de sula’s (stroomversnellingen), prachtig!







Gunsi

Qua landschap doet het aan de Raleighvallen denken.
Komen we langs de keuken, zien we daar Elton, een van de gidsen van de Raleighvallen. Hij werkte nu hier als gids en vond Gunsi vooral mooi vanwege de combinatie van natuur en cultuur. Toevallig dus dat we hem tegenkwamen.

We waren duf, dus hebben we onze ogen nog even dichtgedaan. Zin om te koken hadden we niet, dus werd het koude knakworst op crackertjes. Rond 21:00 zijn we richting het feest gegaan. Het was nog vrij rustig; Wally zei dat het later drukker werd en dat ze tot zonsopkomst door zouden feesten.
Het was een bijzondere ervaring voor ons, maar het voelde heel dubbel. We voelden ons pottenkijkers en konden de combinatie van overlijden en een groot feest moeilijk een plek geven. Er werd gedanst, gezongen, muziek gemaakt en er werd een vuur gemaakt naast de lijkkist.
We zijn tot een uur of twaalf gebleven en toen weer teruggekeerd naar ons hutje. Hier nog Borgoe met Fiësta gedronken, gepraat over alle indrukken en tot de conclusie gekomen dat dit nu al een geslaagde trip is!

Zaterdag 9 juli

De wekker ging om 8:30. We konden misschien met een andere groep mee om wat dorpjes te gaan bekijken. Heel rustig aan ontbeten en gebaad in de rivier. Dit was heel apart. We hadden nog even stille hoop op een douche, maar de rivier was de enige echte optie. Frisser dan daarvoor kwamen we er weer uit en weer boven hebben we (lees: Rich) een poging gedaan de hangmatten op het balkon te hangen. Helaas, ze waren veel te groot! Eentje schuin dan misschien? Nee, ook dit werkte niet, jammer!

We hadden in die korte tijd al vele vieze kleren verzameld, dus op naar de rivier!
Gewapend met Sanex en ons oerinstinct gingen we aan de slag.


Rich als klerenwasser

De bauxiet die we op de heenreis hadden verzameld, bleef grotendeels zitten waar het zat, maar toch zijn de kleren wat schoner geworden. ’s Middags zijn we met een bootje naar de overkant gegaan waar we nog wat drinken konden kopen. Het dorpje daar heet Kalupa. Het bootje maakte flink water dus heen heeft Richard geschept en terug Kim. We wilde de laatste kleren wassen maar halverwege de poging begon het te regenen. Boven kwam Rich op het idee om tomatensoep te maken, lekker! In de gezamenlijke keuken de soep warm gemaakt en al kijkend naar de regen heerlijk gegeten.

Toen het droog was weer richting rivier gegaan om de vaat te wassen en de laatste kleren te schrobben.
’s Middags ge-Yahtzeet en rond 19:00 eten gemaakt: hamburgers met rode bieten. De hamburgers waren helemaal top, echt smullen!
Toen het te donker was om verder te Yahtzeeën, de olielamp tussen ons ingezet, vier blikken van gelijke hoogte gepakt, de Voetbal International erop en verder spelen maar!
Helaas waren de rondvliegende beesten erg ADHD en waren we het op een gegeven moment zat om de vliegende vervelia’s uit mond, oren, neus en van andere ledematen af te slaan. Op tijd gaan slapen dus en voor het eerst sinds een tijdje geen wekker gezet.

Zondag 10 juli

Om 11:30 wakker, klokje rond geslapen dus. Heerlijk gevoel. De crackers met pindakaas wachtten alweer op ons.


Kim op balkon

Op het balkon nog even gelezen en daarna het zonnetje opgezocht op de trap aan de rivier. Hier waren de vrouwelijke bewoners van Gunsi bezig kleren te wassen en de mannen hielden zich bezig met het jagen op vis. Toen we aankwamen lag de eerste piranha al op het droge en niet lang daarna volgde nummer 2.
De mannen hebben geen hengels en gebruiken een lange draad met kip als aas. Deze draad lasso-en ze dan het water in. We stonden versteld van het formaat van de piranha’s! Toen de vrouwen klaar waren zijn we gaan baden, jammer was alleen dat alles naar vis stonk ;-)
Twee meisjes die ook stage bij het ’s Lands Hospitaal hadden gelopen, zouden een wandeling gaan maken naar Nieuw Aurora met Bert, de broer van Wally.
Nieuw Aurora is een dorp niet ver van Gunsi vandaan.
Rond 15:00 zijn we vertrokken. De omgeving was prachtig! Eenmaal aangekomen bij het dorp waren we verbaasd over de middelen die ze hebben; televisies, DVD-spelers, noem maar op. Dit is mogelijk dankzij de zonnepanelen die de bewoners zelf hebben aangeschaft.


Leven op Nieuw Aurora

Het dorp is ontzettend groot en aan alle kleine kindjes te zien die er rondlopen, is het over een aantal jaar vrijwel vol. De kindjes zijn stuk voor stuk droppies en ze zwaaien maar al te graag naar die rare witte mensen. Droppies tot een bepaalde leeftijd dan, want het ventje dat met ons meeliep, ± 10 jaar, vroeg Kim gewoon doodleuk haar telefoonnummer! Een vreemde gewaarwording…
We stopten nog bij een winkeltje waar we water, TUC’s en chocospritsen hebben gekocht. Op de terugtocht pakten donkere wolken zich samen… Nee toch!? Jawel dus, en hoe! We hebben gelopen tot het winkeltje en konden hier schuilen.
Het zag er niet naar uit dat het ging stoppen dus wat TUC rondgedeeld en twee flessen Parbo gekocht waarvan er een is rondgegaan.

Uiteindelijk kwam Wally ons met een boot halen. Hij wees ons op een bakkerij; om deze te vinden hoefden we alleen de geur maar te volgen, heerlijk! We hebben vier verse broodjes besteld en gingen daarna de boot in, op naar Gunsi.
Hier aangekomen droge kleren aangetrokken en eten gemaakt. De kant en klare pasta was aan de beurt. Ondanks dat er een halve liter water in was gegaan in plaats van 150 ml, was ie nog best te eten.
We aten in de centrale ‘hut’ waar ook de twee andere meisjes aan het eten waren. Ze wilden gaan kaarten maar wisten niet welk spel. Een van de meisjes kon klaverjassen en wilde het de ander wel uitleggen.We keken elkaar aan en twijfelden geen moment: wij willen wel meedoen! Zo gezegd zo gedaan, en ze pakte het snel op! Was een gezellige pot die wij wonnen.
Nog even blijven kletsen met enkele tussenpozen waarin de meest vreemde beestjes van elkaars rug moesten worden geslagen.
Samen nog wat gedronken op het balkon en de dag was weer voorbij.

Maandag 11 juli

Vandaag weer lang blijven liggen. Was ook wel nodig, want het dorp had weer flink doorgefeest. Dit hoorde nog bij het overlijdensritueel.
We hadden vandaag ingepland als ‘bakdag’, zo bruin zijn we nog niet, dus een kleurtje voor vertrek was welkom. Eerst de nog verse broodjes met tonijn gegeten, bikini en zwembroek aan en we waren ready to tan!
Pffffff bijna niet uit te houden zo heet! Toch nog even doorbijten! Helaas waren overal rode mieren die ons maar al te graag een bezoekje brachten… Ook lag er een hele zwerm rood-zwarte sprinkhanen op de loer, dus we voelden ons niet echt op ons gemak. Vervolgens wilden we gaan baden. Eenmaal beneden aangekomen, bleek dat de hele trap was ondergelopen vanwege de regen die de afgelopen dagen was gevallen. Gevolg was dat het water er veel smeriger uitzag en er allerlei vieze dingen in ronddobberden. Ook waren er overal vissen te zien dus echt veel zin om te gaan baden hadden we niet. Eigenlijk waren we het zat om geen schoon stromend water te hebben en moesten we aan elkaar toegeven dat we niet voor dit leven gemaakt zijn.
Richard opperde om dinsdag al weg te gaan – we hadden al besloten woensdag terug te gaan in plaats van donderdag vanwege alle dingen die we nog moeten regelen in de stad.
Eenmaal terug in onze hut erover gepraat en we konden er allebei wel mee leven om op dinsdag te vertrekken. We wilden eerst aan Wally vragen wat de mogelijkheden voor een trip zouden zijn en daarna zouden we een keuze maken.
Na even met Wally te hebben gepraat over zijn ambities voor Gunsi en de tripmogelijkheden, besloten we dinsdag te vertrekken.
Op de een of andere manier hadden we het ‘niets doen’ wel gezien en wilden we rustig alles voorbereiden voor ons vertrek. De tripjes zouden ongeveer hetzelfde zijn als de wandeling naar Nieuw Aurora en dat hoefde voor ons niet nog een keer.

Op het balkon nog even lekker gelezen en alvast wat dingen ingepakt.
Groentensoep en rookworst op nog verse broodjes gegeten, was weer top.
We vroegen Wally om een kruidenbad. Lieke had ons hier op gewezen en op haar aanraden wilden wij dit ook wel eens meemaken. Rond 19:30 kwam hij met een grote emmer. Deze hebben we verplaatst naar het balkon. Toen we de deksel eruit haalden, rook het heerlijk naar heet water met anijsbladeren. Er zal een kalebas bij waarmee we het hete water over ons heen konden gooien. Dit was wel beter dan de rivier!
Super zeg, heel raar om heet water te voelen als je een koude douche gewend bent. We voelden ons superschoon!
Eenmaal aangekleed gingen we op zoek naar de radiostudio op het eiland. Wally zou hier de nieuwsuitzending verzorgen. Tot 30 kilometer in de omtrek zijn de uitzendingen vanaf Gunsi te horen. Leuk om te zien hoe dat gaat. Hij las het nieuws voor wat in de krant stond en draaide aan het einde wat leuke plaatjes.
Nog even met hem gepraat en afgesproken dat hij ons de volgende ochtend naar Isadow zou brengen voordat we bij Atjoni op een bus naar de stad zouden stappen.

Dinsdag 12 juli

Om 7:30 de wekker gezet en de laatste dingen ingepakt. Ontbeten op het balkon en nog genoten van het prachtige uitzicht.
Nog een souvenir gekocht, – een kalebas voor het kruidenbad, kunnen we het thuis nog eens herhalen ;-) – het gastenboek getekend en rond 9:30 de boot in gegaan.

Op Isadow waren we snel uitgekeken. Het is een eiland tegenover Jaw Jaw, maar alleen gericht op toeristen. Er wonen geen oorspronkelijke bewoners. We hebben hier even rondgelopen maar kwamen al snel tot de conclusie dat we blij waren dat we hier geen hele dagtrip van hebben gemaakt.


Isadow

Na een kwartiertje dus alweer in de boot gestapt richting Atjoni. Hier aangekomen stond de eerste man zijn bus al te promoten. Hij vroeg minder dan we hadden verwacht, dus gingen we met hem mee.
Hij zei dat ie binnen een kwartier zou vertrekken, maar aangezien wij nog de enigen waren leek dat al een sterk verhaal.
Richard, Wally en de bootsman hebben nog een djogo gedeeld en de financiën geregeld.
Rond 12:15 was het dan zover, we waren klaar voor vertrek. Adressen uitgewisseld met Wally en afscheid genomen.
We zaten erg luxe waardoor de rit erg meeviel.
Eenmaal in de stad ging de chauffeur iedereen afzetten, dit nam bijna de meeste tijd in beslag! Terug in de Saramaccastraat stonden de straten blank van de regen. Eerst waren we uitgestapt en toen vroeg hij waar we heen moeten. Richard had het al vanaf het begin van de rit over Kentucky Fried Chicken – vond Kim natuurlijk ook geen slecht idee – dus dat was onze bestemming. Hij heeft ons er afgezet en na lekker te hebben gegeten hebben we een taxi gebeld die ons thuis afzette.

Mevrouw Vasilda stond wel even raar te kijken omdat we alweer terug waren. We konden gelijk even bijpraten over de aanslagen in Londen – waar we alleen van hadden meegekregen dat er aanslagen waren geweest – en ander nieuws.
De rest van de avond rustig aan gedaan.

Woensdag 13 juli

We hadden de wekker om 11:00 gezet maar om 8:45 waren we allebei al wakker. Rustig opgestaan en een begin gemaakt met een koffer pakken. Het grootste probleem vormde het tafeltje dat we hier hebben gekocht, maar gewikkeld in een hangmat past het redelijk. Verder lijkt het allemaal redelijk te gaan lukken, dus verschepen is hopelijk niet nodig.
Nog even naar de Tour gekeken en verder opgeruimd.
Richting stad gegaan waar Richard zijn verslag heeft uitgedraaid zodat hij zijn presentatie kan voorbereiden en Kim nog even heeft geïnternet.
Nog even de stad in geweest om wat laatste dingetjes te kopen.
De komende dagen de puntjes op de ‘i’: de presentatie van Rich – waar het ’s Lands zowaar een beamer voor heeft geregeld – langs bij zuster Lidewijde om gedag te zeggen, langs Fernandes omdat de collega’s van Kim nog iets wilden geven, uit eten met Tania, de begeleider van Kim, morgen samen uit eten en zaterdag een afscheidsetentje, naar de kapper (Rich) en manicure (Kim) en de laatste kleertjes shoppen. Pfffff vervelend allemaal! ;-) Nee hoor, een heerlijke afsluiting van een geweldige tijd!
En dan zondag weer richting huis…. We vertrekken om 18:50 lokale tijd (23:50 Nederlandse tijd) en landen rond 9:00 (Nederlandse tijd) op maandagochtend. Er schijnt een 100% controle van kracht te zijn op Schiphol, dus waarschijnlijk komen we later dan verwacht door de aankomsthal.

Laatste verslag
Dit is het laatste verslag vanuit Suriname, als we weer terug zijn, zal er nog een update volgen.

We willen iedereen ontzettend bedanken voor de geweldige reacties en het lieve medeleven. Jullie hebben onze trip extra bijzonder gemaakt dankzij alle aandacht via website, e-mail en de ouderwetse post.

Lieve familie en vrienden, bedankt en tot heel snel in Nederland!