Rich en Kim in Paramaribo!!

Het weekend begon heerlijk met een zwempartij in Krasnapolsky met Zaïre. Deze was weer in de stad en deze keer echt voor het laatst. De dag erop ging ze weg met het vliegtuig naar Nederland, ons alvast vooruit want het zijn nog maar 20 dagen hier voor ons. Het was weer ouderwets gezellig; veel verhalen uit het binnenland en even bijlullen over de afgelopen 5 weken. Nadat de regen was gestopt gingen we ook inderdaad zwemmen, het was namelijk de hele dag mooi weer geweest en om half drie kwam het met bakken uit de hemel, alsof ze wisten dat we vrij waren. Met een wijntje en een hapje langs het zwembad, kan je weekend nog beter beginnen??!! Daarna thuis nog even bijgekomen van de werkweek en de volgende dag wilden we naar Colakreek gaan. Nou, dat was de bedoeling, want we gingen eerst naar Zaïre om gedag te zeggen en de weegschaal voor de koffers langs te brengen. Na even gelachen te hebben om de 4 kilo overbagage en hoe dit zou gaan aflopen, het Kodak-momentje (foto volgt snel) en het afscheid (niet voor lang want de plannen thuis zijn al gemaakt). En door gingen we, met rugtas, handtas en weegschaal op weg naar de stad. Eenmaal in de stad even iets gegeten. Was supervet, precies waar we zaten begon er een brass-band te spelen; veel geluid en gedans om vrolijk van te worden. Vervolgens op jacht gegaan naar hangmatten, want in Suriname kan je bijna niet zonder en al kon dat wel dan deden we dat toch niet. Dus we hebben nu alle twee een supervette 2-persoons hangmat want je moet natuurlijk wel de ruimte hebben bij het relaxen, toch?
Dus wij verder op weg met de rugtas, de weegschaal, hangmatten, touwen en handtas. Na wat ge-emmer er toch uit gekomen dat Colakreek hem niet meer werd om 13:00. Dus weer naar Krasnapolsky met onze bepakking. Hier zijn we zeker 6 keer verhuisd van plek omdat tussen de hete zonnenstralen de regen behoorlijk zijn best deed. Na lekker gedobberd te hebben zijn we even naar zuster Lidewijde gegaan (foto volgt) – hier zijn we in het begin ook al eens langsgeweest. We gingen nu om 18:00 om de vrouw niet weer te wekken zoals de vorige, keer maar niks was minder waar, ze lag weer te slapen. Eenmaal binnen even lekker bijgepraat en tussendoor werden we volgepropt met ijs, drinken en Sultana’s, dus omkomen deden we niet. De vrouw is echt een schat, ze was de week ervoor 76 geworden maar ging ons nog wel toevoegen aan haar MSN en ze wist ook zeker dat er een wep-kan (zoals ze dat zo mooi uitsprak) moest komen. Supermooi:
de digitale cyber-non op leeftijd. We werden ook uitgenodigd om volgende morgen op de koffie mee te gaan bij een van de andere nonnen, zuster Jeanine, van 86 jaar oud. Nee zeggen kon niet en wilden we ook niet dus de afspraak stond. Wij weer met volle bepakking door. Uit eten geweest, was weer gezellig alleen de bediening viel zelfs voor Surinaamse maatstaven wat tegen.

De volgende ochtend naar het St. Vincentius ziekenhuis gegaan waar de nonnen hun kerk hebben; de dienst was net voorbij. Hier kregen we lekkere koffie met gekookte melk, ja al 54 jaar hier maar de goede dingen van Holland nooit vergeten.

In de tijd van een half uur 86 jaar kort samengevat beluisterd. Wat een verhalen, leuk om te horen. Daarna een rondleiding gehad door de mooie tuin die de vrouw op deze leeftijd nog steeds zelf onderhoudt. Twee superlieve vrouwen; de heer mag gezegend zijn met twee van deze engeltjes. ‘s Middags gewassen en andere niet veel boeiende dingen gedaan met als hoogtepunt het eten van Kim; een Italiaanse schotel was heerlijk.....!!!