donderdag, juli 14, 2005
Brownsberg en Gunsi
6 juli
Vandaag met soft en gebak afscheid genomen van het ‘s Lands en Fernandes. Wel gek hoor, om iedereen na vier maanden gedag te zeggen…
Ook op malariapillenjacht geweest. We wilden alleen Malarone omdat we van de vorige (goedkope) pillen een maand lang brak zijn geweest van die troep en een ander middel hallucinaties als bijwerking heeft…Het was even slikken – SRD 540, zo’n 160 euro – maar we komen in ieder geval zo fit mogelijk thuis.
Nog even geïnternet, de laatste dingen geregeld en boodschappen gedaan voor de trip.
We moesten voor een week inslaan, dus veel blikgroenten, hamburgers, knakworstjes, kant en klare pasta en soep.
’s Avonds de tassen gepakt, klaar voor de afsluiting!
7 juli
Om 6:00 opgestaan, de laatste spullen gepakt en met de taxi naar ‘Schiphol’ in de Saramaccastraat gereden. Hier komen alle busjes die naar het binnenland rijden. Voor drie keer niks kun je mee. De chauffeurs van de busjes sleuren je maar al te graag vanuit die taxi om maar te zorgen dat we met hun meerijden.
We hadden al snel een keuze voor een busje gemaakt – waren we ook mooi af van al die opdringerige gasten. Hij zou om 8:30 vertrekken. Dat klonk goed!
Ondertussen werd het busje voller en voller en elke keer dachten we: en NU kan er echt niks meer bij! Wel dus… Erg creatief met ruimte zijn ze hier ;-)
Uiteindelijk zijn we met 13 man vertrokken (viel nog mee) en om 9:05 reden we dan weg. We waren de straat nog niet uit of de chauffeur stopte bij een bandenzaak om de banden te checken – op zich geen verkeerd idee…..
Vervolgens waren we de stad nog niet uit en stopten we bij een of andere houthandel. Ok, we zijn in Suriname en we hebben geen haast, het komt allemaal goed……
Dus wij weer verder op weg. Ja hoor, ook Shell moest nog even met een bezoekje worden vereerd. Tanken dachten we, logisch! Maar dat was nog lang niet alles. Iedereen ging nog even drinken kopen, kletsen, sigaretje roken (kan gewoon bij het tankstation, ze tanken hier ook het liefst met de motor aan, dus het geeft allemaal niks…). Het duurde allemaal zooooooo lang, maar uiteindelijk vertrokken we dan echt, en wel om 10:00. Hij reed als een gek, maar we hadden er op de een of andere manier alle vertrouwen in.
Binnen twee uur kwamen we aan bij de Brownsweg. We waren de enigen die eruit moesten en zouden worden opgehaald door Stinasu, beheerder van de accommodaties op de Brownsberg. Na tien minuutjes te hebben gewacht kwam de bus. Samen met twee andere meisjes vervolgden we onze tocht naar boven. Ook deze chauffeur was niet bepaald bang uitgevallen en nam de meest sneaky haarspeldbochten alsof het niks was.
Na een half uur naar boven gereden te hebben, hadden we de top van de Brownsberg bereikt. De berg is ruim 470 meter hoog en wordt gesierd door een aantal prachtige watervallen en het Brokopondomeer. We werden naar ons huis gebracht. Even stokte onze adem……wat een uitzicht! Onvoorstelbaar mooi!
Brokopondomeer
Voor ons lag het Brokopondomeer, een en al Brokopondomeer. Wat een plek! Jammer dat het aangelegd is (stuk minder romantisch) maar ondanks dat, wow!!
Suralco, de Surinaamse Aluminium Company, heeft het gebied onder water laten lopen zodat er stroom kon worden gewonnen uit de stuwdam.
We vroegen de beheerder om hoe laat we de zonsopkomst konden bewonderen. Rond 6:15 op de Mazaronitop, ongeveer 15 minuten lopen van ons huisje vandaan.
Onze spullen in het huis gezet – we waren de enigen dus hadden we alles, inclusief terras en het uitzicht voor onszelf – omgekleed en vertrokken richting de eerste val.
We wilden de Leoval en de Irenevallen gaan bekijken.
Rich en Kim onderweg naar vallen
Na ongeveer drie kwartier lopen kwamen we bij de Leoval, een echte waterval! Supermooi! Na wat mooie plaatjes te hebben geschoten en te hebben genoten van de natuur en het kletterende geluid van het water, de trap weer opgeklommen om verder te lopen richting de Irenevallen. We zijn net onderweg als we in de verte horen roepen: ‘Piposchoenen!’. We dachten in ieder geval dat dat het was. Komen we daar in the middle of nowhere Mark en Marijke tegen! We hadden wel gehoord dat ze er zouden zijn, maar dat je elkaar daar dan precies tegenkomt……..
Nog even staan kletsen en daarna verder gelopen richting plaats van bestemming.
We zagen met al die afdalingen de terugreis niet echt zitten, maar eenmaal bij de vallen aangekomen maakten we ons nergens meer druk om…. Deze was nog mooier dan de eerste!
Groot, hoog en veel rotsen waardoor het water alle kanten op werd gestuurd.
Irenevallen
Na een korte snack- en drinkbreak weer ‘klaar’ om naar boven te klimmen. Pfffff, wat een tocht! Al dat geklim ging ons niet in de allesbehalve koude kleren zitten, zeker niet na de enerverende reis naar de Brownsberg toe.
Toen we terug waren bij het huis hebben we de spullen afgegooid en zijn we verder gelopen naar de Mazaroni-top. Dit bleek ook meer dan de moeite waard! Een schitterend uitzicht op het meer en heerlijk genieten in het nazonnetje. Terug bij het huis heerlijk gedoucht en schone kleren aangedaan. We zouden om 18:30 gaan eten en waren mooi op tijd. Richard had nog gezegd: ‘ik hoop niet dat we rijst net kip krijgen (behoorlijk standaard hier). Natuurlijk kregen we dit wel, maar het was heerlijk na de lange dag. Nog even blijven hangen en gesproken met de kok, Rocky. Hij bleek een broer te zijn van een collega van Richard bij het ‘s Lands. Sta je bovenop een berg, ver van de stad en dan nog zie je hoe klein de wereld is.
Eenmaal thuis vinden we het een bijzonder goed plan om de fles wijn open te maken; het uitzicht vroeg er gewoon om!
Vrijdag 8 juli
De wekker… Het was 5:45. Wat gingen we doen? Het voelde te vroeg maar we wilden toch de zon op zien komen, uitslapen kon altijd nog.
Hmmmm, eerst maar eens kijken of we het vanaf ons terras goed kunnen zien. Niet echt helaas, dus ons toch maar omgekleed en met zaklamp in de aanslag richting de Mazaroni-top gelopen. Dit bleek geen verkeerde beslissing. De zon ging harder omhoog dan we hadden verwacht (misschien ook door de wijn en het tijdstip?).
Wat een prachtig gezicht! Geprobeerd het zo goed mogelijk vast te leggen, het resultaat is hieronder te zien.
Na een kwartiertje zijn we weer teruggelopen en kamen we nog in gesprek met een Amerikaanse apenobserveerder. Ze onderzocht het eetpatroon van zeven van de acht apen die op de Brownsberg voorkomen. Met haar ook nog wat gediscussieerd over Suriname. Blijkt dat het WWF geld geeft om stukken oerwoud te kappen zodat de toeristen een beter uitzicht hebben op het meer……. Ongelofelijk dat zo’n organisatie zich zo profileert!
‘Thuis’ een warme kop thee gemaakt, crackers met pindakaas mee naar het uitzichtbankje genomen en ontbijten/genieten maar!
Wat een heerlijkheid om zo wakker te kunnen worden. Helaas werd het al snel tijd om de tassen weer in te pakken en richting de receptie te gaan.
Rond 10:00 gingen we met de bus naar beneden en rond 10:30 stonden we weer aan de Brownsweg.
Om 11:15 kwam er een busje richting Atjoni aan. We hadden even in de bus gekeken – 12 volwassenen en vier kinderen – en vreesden dat de chauffeur ons teleur ging stellen. Maar hij rook geld en zei dat ie wel plek voor ons had. Jaja, het zal wel! Wij onze spullen gepakt en bij het busje aangekomen was er een hele volksverhuizing aan de gang! Er was al besloten dat Kim voorin mocht – met z’n drieën op de voorbank, die mooiste plek in de bus – en Rich, die moest op een zak rijst gaan zitten :S
Het is niet te geloven: de mensen gaan zonder gezeur ergens anders zitten, zelfs de kindjes vinden het allemaal prima.
Rond 13:15 kwamen we aan in Atjoni. Richard was helemaal gaar want hij was halverwege de rit verhuisd naar een stoeltje waar hij niet met zijn volle gewicht op kon zitten, omdat anders de vrouw achter hem klem zat.
Wally – toeristisch beheerder van Gunsi – had ons al snel gevonden en we konden de bagage al in zijn boot zetten. Er waren nog twee andere meisjes die mee zouden gaan en we wachtten nog op een andere groep.
Bij de Chinees (ze zijn echt overal!) nog wat water ingeslagen. Wally vertelde dat er een overlijdensgeval op Gunsi was en dat het dus groot feest was in het dorp (!). we waren van harte welkom en een fles drank als presentje zou het altijd goed doen. Dus ook nog een fles Borgoe en twee djogo’s meegenomen.
Om 14:30 vertrokken we dan, zonder de verwachte groep maar wel met hun bagage. Het was nog ruim een uur varen naar Gunsi. Helemaal geen straf, heerlijk uitwaaien met een schitterende omgeving! Helaas ging het regenen en voelden we ons bijzonder dom toen we er achter kwamen dat de handige poncho’s die mama Bea had gestuurd bij de bagage onder een zeil in de boot lagen. Het duurde gelukkig niet lang en de teruggekeerde zon deed haar werk; bij aankomst waren onze kleren al bijna droog.
Eenmaal aangekomen moest de bagage via een behoorlijk hoge ‘trap’ naar boven worden gebracht. Held dat hij is, heeft Richard het meeste gesjouwd.
We werden naar ons hutje geleid; een primitief houten huisje met twee bedden + klamboes en een balkonnetje. Meer hebben we niet nodig de komende dagen!
Neergeploft op het balkon en alle indrukken op ons in laten werken. het huisje heeft uitzicht op de rivier en de sula’s (stroomversnellingen), prachtig!
Gunsi
Qua landschap doet het aan de Raleighvallen denken.
Komen we langs de keuken, zien we daar Elton, een van de gidsen van de Raleighvallen. Hij werkte nu hier als gids en vond Gunsi vooral mooi vanwege de combinatie van natuur en cultuur. Toevallig dus dat we hem tegenkwamen.
We waren duf, dus hebben we onze ogen nog even dichtgedaan. Zin om te koken hadden we niet, dus werd het koude knakworst op crackertjes. Rond 21:00 zijn we richting het feest gegaan. Het was nog vrij rustig; Wally zei dat het later drukker werd en dat ze tot zonsopkomst door zouden feesten.
Het was een bijzondere ervaring voor ons, maar het voelde heel dubbel. We voelden ons pottenkijkers en konden de combinatie van overlijden en een groot feest moeilijk een plek geven. Er werd gedanst, gezongen, muziek gemaakt en er werd een vuur gemaakt naast de lijkkist.
We zijn tot een uur of twaalf gebleven en toen weer teruggekeerd naar ons hutje. Hier nog Borgoe met Fiësta gedronken, gepraat over alle indrukken en tot de conclusie gekomen dat dit nu al een geslaagde trip is!
Zaterdag 9 juli
De wekker ging om 8:30. We konden misschien met een andere groep mee om wat dorpjes te gaan bekijken. Heel rustig aan ontbeten en gebaad in de rivier. Dit was heel apart. We hadden nog even stille hoop op een douche, maar de rivier was de enige echte optie. Frisser dan daarvoor kwamen we er weer uit en weer boven hebben we (lees: Rich) een poging gedaan de hangmatten op het balkon te hangen. Helaas, ze waren veel te groot! Eentje schuin dan misschien? Nee, ook dit werkte niet, jammer!
We hadden in die korte tijd al vele vieze kleren verzameld, dus op naar de rivier!
Gewapend met Sanex en ons oerinstinct gingen we aan de slag.
Rich als klerenwasser
De bauxiet die we op de heenreis hadden verzameld, bleef grotendeels zitten waar het zat, maar toch zijn de kleren wat schoner geworden. ’s Middags zijn we met een bootje naar de overkant gegaan waar we nog wat drinken konden kopen. Het dorpje daar heet Kalupa. Het bootje maakte flink water dus heen heeft Richard geschept en terug Kim. We wilde de laatste kleren wassen maar halverwege de poging begon het te regenen. Boven kwam Rich op het idee om tomatensoep te maken, lekker! In de gezamenlijke keuken de soep warm gemaakt en al kijkend naar de regen heerlijk gegeten.
Toen het droog was weer richting rivier gegaan om de vaat te wassen en de laatste kleren te schrobben.
’s Middags ge-Yahtzeet en rond 19:00 eten gemaakt: hamburgers met rode bieten. De hamburgers waren helemaal top, echt smullen!
Toen het te donker was om verder te Yahtzeeën, de olielamp tussen ons ingezet, vier blikken van gelijke hoogte gepakt, de Voetbal International erop en verder spelen maar!
Helaas waren de rondvliegende beesten erg ADHD en waren we het op een gegeven moment zat om de vliegende vervelia’s uit mond, oren, neus en van andere ledematen af te slaan. Op tijd gaan slapen dus en voor het eerst sinds een tijdje geen wekker gezet.
Zondag 10 juli
Om 11:30 wakker, klokje rond geslapen dus. Heerlijk gevoel. De crackers met pindakaas wachtten alweer op ons.
Kim op balkon
Op het balkon nog even gelezen en daarna het zonnetje opgezocht op de trap aan de rivier. Hier waren de vrouwelijke bewoners van Gunsi bezig kleren te wassen en de mannen hielden zich bezig met het jagen op vis. Toen we aankwamen lag de eerste piranha al op het droge en niet lang daarna volgde nummer 2.
De mannen hebben geen hengels en gebruiken een lange draad met kip als aas. Deze draad lasso-en ze dan het water in. We stonden versteld van het formaat van de piranha’s! Toen de vrouwen klaar waren zijn we gaan baden, jammer was alleen dat alles naar vis stonk ;-)
Twee meisjes die ook stage bij het ’s Lands Hospitaal hadden gelopen, zouden een wandeling gaan maken naar Nieuw Aurora met Bert, de broer van Wally.
Nieuw Aurora is een dorp niet ver van Gunsi vandaan.
Rond 15:00 zijn we vertrokken. De omgeving was prachtig! Eenmaal aangekomen bij het dorp waren we verbaasd over de middelen die ze hebben; televisies, DVD-spelers, noem maar op. Dit is mogelijk dankzij de zonnepanelen die de bewoners zelf hebben aangeschaft.
Leven op Nieuw Aurora
Het dorp is ontzettend groot en aan alle kleine kindjes te zien die er rondlopen, is het over een aantal jaar vrijwel vol. De kindjes zijn stuk voor stuk droppies en ze zwaaien maar al te graag naar die rare witte mensen. Droppies tot een bepaalde leeftijd dan, want het ventje dat met ons meeliep, ± 10 jaar, vroeg Kim gewoon doodleuk haar telefoonnummer! Een vreemde gewaarwording…
We stopten nog bij een winkeltje waar we water, TUC’s en chocospritsen hebben gekocht. Op de terugtocht pakten donkere wolken zich samen… Nee toch!? Jawel dus, en hoe! We hebben gelopen tot het winkeltje en konden hier schuilen.
Het zag er niet naar uit dat het ging stoppen dus wat TUC rondgedeeld en twee flessen Parbo gekocht waarvan er een is rondgegaan.
Uiteindelijk kwam Wally ons met een boot halen. Hij wees ons op een bakkerij; om deze te vinden hoefden we alleen de geur maar te volgen, heerlijk! We hebben vier verse broodjes besteld en gingen daarna de boot in, op naar Gunsi.
Hier aangekomen droge kleren aangetrokken en eten gemaakt. De kant en klare pasta was aan de beurt. Ondanks dat er een halve liter water in was gegaan in plaats van 150 ml, was ie nog best te eten.
We aten in de centrale ‘hut’ waar ook de twee andere meisjes aan het eten waren. Ze wilden gaan kaarten maar wisten niet welk spel. Een van de meisjes kon klaverjassen en wilde het de ander wel uitleggen.We keken elkaar aan en twijfelden geen moment: wij willen wel meedoen! Zo gezegd zo gedaan, en ze pakte het snel op! Was een gezellige pot die wij wonnen.
Nog even blijven kletsen met enkele tussenpozen waarin de meest vreemde beestjes van elkaars rug moesten worden geslagen.
Samen nog wat gedronken op het balkon en de dag was weer voorbij.
Maandag 11 juli
Vandaag weer lang blijven liggen. Was ook wel nodig, want het dorp had weer flink doorgefeest. Dit hoorde nog bij het overlijdensritueel.
We hadden vandaag ingepland als ‘bakdag’, zo bruin zijn we nog niet, dus een kleurtje voor vertrek was welkom. Eerst de nog verse broodjes met tonijn gegeten, bikini en zwembroek aan en we waren ready to tan!
Pffffff bijna niet uit te houden zo heet! Toch nog even doorbijten! Helaas waren overal rode mieren die ons maar al te graag een bezoekje brachten… Ook lag er een hele zwerm rood-zwarte sprinkhanen op de loer, dus we voelden ons niet echt op ons gemak. Vervolgens wilden we gaan baden. Eenmaal beneden aangekomen, bleek dat de hele trap was ondergelopen vanwege de regen die de afgelopen dagen was gevallen. Gevolg was dat het water er veel smeriger uitzag en er allerlei vieze dingen in ronddobberden. Ook waren er overal vissen te zien dus echt veel zin om te gaan baden hadden we niet. Eigenlijk waren we het zat om geen schoon stromend water te hebben en moesten we aan elkaar toegeven dat we niet voor dit leven gemaakt zijn.
Richard opperde om dinsdag al weg te gaan – we hadden al besloten woensdag terug te gaan in plaats van donderdag vanwege alle dingen die we nog moeten regelen in de stad.
Eenmaal terug in onze hut erover gepraat en we konden er allebei wel mee leven om op dinsdag te vertrekken. We wilden eerst aan Wally vragen wat de mogelijkheden voor een trip zouden zijn en daarna zouden we een keuze maken.
Na even met Wally te hebben gepraat over zijn ambities voor Gunsi en de tripmogelijkheden, besloten we dinsdag te vertrekken.
Op de een of andere manier hadden we het ‘niets doen’ wel gezien en wilden we rustig alles voorbereiden voor ons vertrek. De tripjes zouden ongeveer hetzelfde zijn als de wandeling naar Nieuw Aurora en dat hoefde voor ons niet nog een keer.
Op het balkon nog even lekker gelezen en alvast wat dingen ingepakt.
Groentensoep en rookworst op nog verse broodjes gegeten, was weer top.
We vroegen Wally om een kruidenbad. Lieke had ons hier op gewezen en op haar aanraden wilden wij dit ook wel eens meemaken. Rond 19:30 kwam hij met een grote emmer. Deze hebben we verplaatst naar het balkon. Toen we de deksel eruit haalden, rook het heerlijk naar heet water met anijsbladeren. Er zal een kalebas bij waarmee we het hete water over ons heen konden gooien. Dit was wel beter dan de rivier!
Super zeg, heel raar om heet water te voelen als je een koude douche gewend bent. We voelden ons superschoon!
Eenmaal aangekleed gingen we op zoek naar de radiostudio op het eiland. Wally zou hier de nieuwsuitzending verzorgen. Tot 30 kilometer in de omtrek zijn de uitzendingen vanaf Gunsi te horen. Leuk om te zien hoe dat gaat. Hij las het nieuws voor wat in de krant stond en draaide aan het einde wat leuke plaatjes.
Nog even met hem gepraat en afgesproken dat hij ons de volgende ochtend naar Isadow zou brengen voordat we bij Atjoni op een bus naar de stad zouden stappen.
Dinsdag 12 juli
Om 7:30 de wekker gezet en de laatste dingen ingepakt. Ontbeten op het balkon en nog genoten van het prachtige uitzicht.
Nog een souvenir gekocht, – een kalebas voor het kruidenbad, kunnen we het thuis nog eens herhalen ;-) – het gastenboek getekend en rond 9:30 de boot in gegaan.
Op Isadow waren we snel uitgekeken. Het is een eiland tegenover Jaw Jaw, maar alleen gericht op toeristen. Er wonen geen oorspronkelijke bewoners. We hebben hier even rondgelopen maar kwamen al snel tot de conclusie dat we blij waren dat we hier geen hele dagtrip van hebben gemaakt.
Isadow
Na een kwartiertje dus alweer in de boot gestapt richting Atjoni. Hier aangekomen stond de eerste man zijn bus al te promoten. Hij vroeg minder dan we hadden verwacht, dus gingen we met hem mee.
Hij zei dat ie binnen een kwartier zou vertrekken, maar aangezien wij nog de enigen waren leek dat al een sterk verhaal.
Richard, Wally en de bootsman hebben nog een djogo gedeeld en de financiën geregeld.
Rond 12:15 was het dan zover, we waren klaar voor vertrek. Adressen uitgewisseld met Wally en afscheid genomen.
We zaten erg luxe waardoor de rit erg meeviel.
Eenmaal in de stad ging de chauffeur iedereen afzetten, dit nam bijna de meeste tijd in beslag! Terug in de Saramaccastraat stonden de straten blank van de regen. Eerst waren we uitgestapt en toen vroeg hij waar we heen moeten. Richard had het al vanaf het begin van de rit over Kentucky Fried Chicken – vond Kim natuurlijk ook geen slecht idee – dus dat was onze bestemming. Hij heeft ons er afgezet en na lekker te hebben gegeten hebben we een taxi gebeld die ons thuis afzette.
Mevrouw Vasilda stond wel even raar te kijken omdat we alweer terug waren. We konden gelijk even bijpraten over de aanslagen in Londen – waar we alleen van hadden meegekregen dat er aanslagen waren geweest – en ander nieuws.
De rest van de avond rustig aan gedaan.
Woensdag 13 juli
We hadden de wekker om 11:00 gezet maar om 8:45 waren we allebei al wakker. Rustig opgestaan en een begin gemaakt met een koffer pakken. Het grootste probleem vormde het tafeltje dat we hier hebben gekocht, maar gewikkeld in een hangmat past het redelijk. Verder lijkt het allemaal redelijk te gaan lukken, dus verschepen is hopelijk niet nodig.
Nog even naar de Tour gekeken en verder opgeruimd.
Richting stad gegaan waar Richard zijn verslag heeft uitgedraaid zodat hij zijn presentatie kan voorbereiden en Kim nog even heeft geïnternet.
Nog even de stad in geweest om wat laatste dingetjes te kopen.
De komende dagen de puntjes op de ‘i’: de presentatie van Rich – waar het ’s Lands zowaar een beamer voor heeft geregeld – langs bij zuster Lidewijde om gedag te zeggen, langs Fernandes omdat de collega’s van Kim nog iets wilden geven, uit eten met Tania, de begeleider van Kim, morgen samen uit eten en zaterdag een afscheidsetentje, naar de kapper (Rich) en manicure (Kim) en de laatste kleertjes shoppen. Pfffff vervelend allemaal! ;-) Nee hoor, een heerlijke afsluiting van een geweldige tijd!
En dan zondag weer richting huis…. We vertrekken om 18:50 lokale tijd (23:50 Nederlandse tijd) en landen rond 9:00 (Nederlandse tijd) op maandagochtend. Er schijnt een 100% controle van kracht te zijn op Schiphol, dus waarschijnlijk komen we later dan verwacht door de aankomsthal.
Laatste verslag
Dit is het laatste verslag vanuit Suriname, als we weer terug zijn, zal er nog een update volgen.
We willen iedereen ontzettend bedanken voor de geweldige reacties en het lieve medeleven. Jullie hebben onze trip extra bijzonder gemaakt dankzij alle aandacht via website, e-mail en de ouderwetse post.
Lieve familie en vrienden, bedankt en tot heel snel in Nederland!
Vandaag met soft en gebak afscheid genomen van het ‘s Lands en Fernandes. Wel gek hoor, om iedereen na vier maanden gedag te zeggen…
Ook op malariapillenjacht geweest. We wilden alleen Malarone omdat we van de vorige (goedkope) pillen een maand lang brak zijn geweest van die troep en een ander middel hallucinaties als bijwerking heeft…Het was even slikken – SRD 540, zo’n 160 euro – maar we komen in ieder geval zo fit mogelijk thuis.
Nog even geïnternet, de laatste dingen geregeld en boodschappen gedaan voor de trip.
We moesten voor een week inslaan, dus veel blikgroenten, hamburgers, knakworstjes, kant en klare pasta en soep.
’s Avonds de tassen gepakt, klaar voor de afsluiting!
7 juli
Om 6:00 opgestaan, de laatste spullen gepakt en met de taxi naar ‘Schiphol’ in de Saramaccastraat gereden. Hier komen alle busjes die naar het binnenland rijden. Voor drie keer niks kun je mee. De chauffeurs van de busjes sleuren je maar al te graag vanuit die taxi om maar te zorgen dat we met hun meerijden.
We hadden al snel een keuze voor een busje gemaakt – waren we ook mooi af van al die opdringerige gasten. Hij zou om 8:30 vertrekken. Dat klonk goed!
Ondertussen werd het busje voller en voller en elke keer dachten we: en NU kan er echt niks meer bij! Wel dus… Erg creatief met ruimte zijn ze hier ;-)
Uiteindelijk zijn we met 13 man vertrokken (viel nog mee) en om 9:05 reden we dan weg. We waren de straat nog niet uit of de chauffeur stopte bij een bandenzaak om de banden te checken – op zich geen verkeerd idee…..
Vervolgens waren we de stad nog niet uit en stopten we bij een of andere houthandel. Ok, we zijn in Suriname en we hebben geen haast, het komt allemaal goed……
Dus wij weer verder op weg. Ja hoor, ook Shell moest nog even met een bezoekje worden vereerd. Tanken dachten we, logisch! Maar dat was nog lang niet alles. Iedereen ging nog even drinken kopen, kletsen, sigaretje roken (kan gewoon bij het tankstation, ze tanken hier ook het liefst met de motor aan, dus het geeft allemaal niks…). Het duurde allemaal zooooooo lang, maar uiteindelijk vertrokken we dan echt, en wel om 10:00. Hij reed als een gek, maar we hadden er op de een of andere manier alle vertrouwen in.
Binnen twee uur kwamen we aan bij de Brownsweg. We waren de enigen die eruit moesten en zouden worden opgehaald door Stinasu, beheerder van de accommodaties op de Brownsberg. Na tien minuutjes te hebben gewacht kwam de bus. Samen met twee andere meisjes vervolgden we onze tocht naar boven. Ook deze chauffeur was niet bepaald bang uitgevallen en nam de meest sneaky haarspeldbochten alsof het niks was.
Na een half uur naar boven gereden te hebben, hadden we de top van de Brownsberg bereikt. De berg is ruim 470 meter hoog en wordt gesierd door een aantal prachtige watervallen en het Brokopondomeer. We werden naar ons huis gebracht. Even stokte onze adem……wat een uitzicht! Onvoorstelbaar mooi!
Brokopondomeer
Voor ons lag het Brokopondomeer, een en al Brokopondomeer. Wat een plek! Jammer dat het aangelegd is (stuk minder romantisch) maar ondanks dat, wow!!
Suralco, de Surinaamse Aluminium Company, heeft het gebied onder water laten lopen zodat er stroom kon worden gewonnen uit de stuwdam.
We vroegen de beheerder om hoe laat we de zonsopkomst konden bewonderen. Rond 6:15 op de Mazaronitop, ongeveer 15 minuten lopen van ons huisje vandaan.
Onze spullen in het huis gezet – we waren de enigen dus hadden we alles, inclusief terras en het uitzicht voor onszelf – omgekleed en vertrokken richting de eerste val.
We wilden de Leoval en de Irenevallen gaan bekijken.
Rich en Kim onderweg naar vallen
Na ongeveer drie kwartier lopen kwamen we bij de Leoval, een echte waterval! Supermooi! Na wat mooie plaatjes te hebben geschoten en te hebben genoten van de natuur en het kletterende geluid van het water, de trap weer opgeklommen om verder te lopen richting de Irenevallen. We zijn net onderweg als we in de verte horen roepen: ‘Piposchoenen!’. We dachten in ieder geval dat dat het was. Komen we daar in the middle of nowhere Mark en Marijke tegen! We hadden wel gehoord dat ze er zouden zijn, maar dat je elkaar daar dan precies tegenkomt……..
Nog even staan kletsen en daarna verder gelopen richting plaats van bestemming.
We zagen met al die afdalingen de terugreis niet echt zitten, maar eenmaal bij de vallen aangekomen maakten we ons nergens meer druk om…. Deze was nog mooier dan de eerste!
Groot, hoog en veel rotsen waardoor het water alle kanten op werd gestuurd.
Irenevallen
Na een korte snack- en drinkbreak weer ‘klaar’ om naar boven te klimmen. Pfffff, wat een tocht! Al dat geklim ging ons niet in de allesbehalve koude kleren zitten, zeker niet na de enerverende reis naar de Brownsberg toe.
Toen we terug waren bij het huis hebben we de spullen afgegooid en zijn we verder gelopen naar de Mazaroni-top. Dit bleek ook meer dan de moeite waard! Een schitterend uitzicht op het meer en heerlijk genieten in het nazonnetje. Terug bij het huis heerlijk gedoucht en schone kleren aangedaan. We zouden om 18:30 gaan eten en waren mooi op tijd. Richard had nog gezegd: ‘ik hoop niet dat we rijst net kip krijgen (behoorlijk standaard hier). Natuurlijk kregen we dit wel, maar het was heerlijk na de lange dag. Nog even blijven hangen en gesproken met de kok, Rocky. Hij bleek een broer te zijn van een collega van Richard bij het ‘s Lands. Sta je bovenop een berg, ver van de stad en dan nog zie je hoe klein de wereld is.
Eenmaal thuis vinden we het een bijzonder goed plan om de fles wijn open te maken; het uitzicht vroeg er gewoon om!
Vrijdag 8 juli
De wekker… Het was 5:45. Wat gingen we doen? Het voelde te vroeg maar we wilden toch de zon op zien komen, uitslapen kon altijd nog.
Hmmmm, eerst maar eens kijken of we het vanaf ons terras goed kunnen zien. Niet echt helaas, dus ons toch maar omgekleed en met zaklamp in de aanslag richting de Mazaroni-top gelopen. Dit bleek geen verkeerde beslissing. De zon ging harder omhoog dan we hadden verwacht (misschien ook door de wijn en het tijdstip?).
Wat een prachtig gezicht! Geprobeerd het zo goed mogelijk vast te leggen, het resultaat is hieronder te zien.
Na een kwartiertje zijn we weer teruggelopen en kamen we nog in gesprek met een Amerikaanse apenobserveerder. Ze onderzocht het eetpatroon van zeven van de acht apen die op de Brownsberg voorkomen. Met haar ook nog wat gediscussieerd over Suriname. Blijkt dat het WWF geld geeft om stukken oerwoud te kappen zodat de toeristen een beter uitzicht hebben op het meer……. Ongelofelijk dat zo’n organisatie zich zo profileert!
‘Thuis’ een warme kop thee gemaakt, crackers met pindakaas mee naar het uitzichtbankje genomen en ontbijten/genieten maar!
Wat een heerlijkheid om zo wakker te kunnen worden. Helaas werd het al snel tijd om de tassen weer in te pakken en richting de receptie te gaan.
Rond 10:00 gingen we met de bus naar beneden en rond 10:30 stonden we weer aan de Brownsweg.
Om 11:15 kwam er een busje richting Atjoni aan. We hadden even in de bus gekeken – 12 volwassenen en vier kinderen – en vreesden dat de chauffeur ons teleur ging stellen. Maar hij rook geld en zei dat ie wel plek voor ons had. Jaja, het zal wel! Wij onze spullen gepakt en bij het busje aangekomen was er een hele volksverhuizing aan de gang! Er was al besloten dat Kim voorin mocht – met z’n drieën op de voorbank, die mooiste plek in de bus – en Rich, die moest op een zak rijst gaan zitten :S
Het is niet te geloven: de mensen gaan zonder gezeur ergens anders zitten, zelfs de kindjes vinden het allemaal prima.
Rond 13:15 kwamen we aan in Atjoni. Richard was helemaal gaar want hij was halverwege de rit verhuisd naar een stoeltje waar hij niet met zijn volle gewicht op kon zitten, omdat anders de vrouw achter hem klem zat.
Wally – toeristisch beheerder van Gunsi – had ons al snel gevonden en we konden de bagage al in zijn boot zetten. Er waren nog twee andere meisjes die mee zouden gaan en we wachtten nog op een andere groep.
Bij de Chinees (ze zijn echt overal!) nog wat water ingeslagen. Wally vertelde dat er een overlijdensgeval op Gunsi was en dat het dus groot feest was in het dorp (!). we waren van harte welkom en een fles drank als presentje zou het altijd goed doen. Dus ook nog een fles Borgoe en twee djogo’s meegenomen.
Om 14:30 vertrokken we dan, zonder de verwachte groep maar wel met hun bagage. Het was nog ruim een uur varen naar Gunsi. Helemaal geen straf, heerlijk uitwaaien met een schitterende omgeving! Helaas ging het regenen en voelden we ons bijzonder dom toen we er achter kwamen dat de handige poncho’s die mama Bea had gestuurd bij de bagage onder een zeil in de boot lagen. Het duurde gelukkig niet lang en de teruggekeerde zon deed haar werk; bij aankomst waren onze kleren al bijna droog.
Eenmaal aangekomen moest de bagage via een behoorlijk hoge ‘trap’ naar boven worden gebracht. Held dat hij is, heeft Richard het meeste gesjouwd.
We werden naar ons hutje geleid; een primitief houten huisje met twee bedden + klamboes en een balkonnetje. Meer hebben we niet nodig de komende dagen!
Neergeploft op het balkon en alle indrukken op ons in laten werken. het huisje heeft uitzicht op de rivier en de sula’s (stroomversnellingen), prachtig!
Gunsi
Qua landschap doet het aan de Raleighvallen denken.
Komen we langs de keuken, zien we daar Elton, een van de gidsen van de Raleighvallen. Hij werkte nu hier als gids en vond Gunsi vooral mooi vanwege de combinatie van natuur en cultuur. Toevallig dus dat we hem tegenkwamen.
We waren duf, dus hebben we onze ogen nog even dichtgedaan. Zin om te koken hadden we niet, dus werd het koude knakworst op crackertjes. Rond 21:00 zijn we richting het feest gegaan. Het was nog vrij rustig; Wally zei dat het later drukker werd en dat ze tot zonsopkomst door zouden feesten.
Het was een bijzondere ervaring voor ons, maar het voelde heel dubbel. We voelden ons pottenkijkers en konden de combinatie van overlijden en een groot feest moeilijk een plek geven. Er werd gedanst, gezongen, muziek gemaakt en er werd een vuur gemaakt naast de lijkkist.
We zijn tot een uur of twaalf gebleven en toen weer teruggekeerd naar ons hutje. Hier nog Borgoe met Fiësta gedronken, gepraat over alle indrukken en tot de conclusie gekomen dat dit nu al een geslaagde trip is!
Zaterdag 9 juli
De wekker ging om 8:30. We konden misschien met een andere groep mee om wat dorpjes te gaan bekijken. Heel rustig aan ontbeten en gebaad in de rivier. Dit was heel apart. We hadden nog even stille hoop op een douche, maar de rivier was de enige echte optie. Frisser dan daarvoor kwamen we er weer uit en weer boven hebben we (lees: Rich) een poging gedaan de hangmatten op het balkon te hangen. Helaas, ze waren veel te groot! Eentje schuin dan misschien? Nee, ook dit werkte niet, jammer!
We hadden in die korte tijd al vele vieze kleren verzameld, dus op naar de rivier!
Gewapend met Sanex en ons oerinstinct gingen we aan de slag.
Rich als klerenwasser
De bauxiet die we op de heenreis hadden verzameld, bleef grotendeels zitten waar het zat, maar toch zijn de kleren wat schoner geworden. ’s Middags zijn we met een bootje naar de overkant gegaan waar we nog wat drinken konden kopen. Het dorpje daar heet Kalupa. Het bootje maakte flink water dus heen heeft Richard geschept en terug Kim. We wilde de laatste kleren wassen maar halverwege de poging begon het te regenen. Boven kwam Rich op het idee om tomatensoep te maken, lekker! In de gezamenlijke keuken de soep warm gemaakt en al kijkend naar de regen heerlijk gegeten.
Toen het droog was weer richting rivier gegaan om de vaat te wassen en de laatste kleren te schrobben.
’s Middags ge-Yahtzeet en rond 19:00 eten gemaakt: hamburgers met rode bieten. De hamburgers waren helemaal top, echt smullen!
Toen het te donker was om verder te Yahtzeeën, de olielamp tussen ons ingezet, vier blikken van gelijke hoogte gepakt, de Voetbal International erop en verder spelen maar!
Helaas waren de rondvliegende beesten erg ADHD en waren we het op een gegeven moment zat om de vliegende vervelia’s uit mond, oren, neus en van andere ledematen af te slaan. Op tijd gaan slapen dus en voor het eerst sinds een tijdje geen wekker gezet.
Zondag 10 juli
Om 11:30 wakker, klokje rond geslapen dus. Heerlijk gevoel. De crackers met pindakaas wachtten alweer op ons.
Kim op balkon
Op het balkon nog even gelezen en daarna het zonnetje opgezocht op de trap aan de rivier. Hier waren de vrouwelijke bewoners van Gunsi bezig kleren te wassen en de mannen hielden zich bezig met het jagen op vis. Toen we aankwamen lag de eerste piranha al op het droge en niet lang daarna volgde nummer 2.
De mannen hebben geen hengels en gebruiken een lange draad met kip als aas. Deze draad lasso-en ze dan het water in. We stonden versteld van het formaat van de piranha’s! Toen de vrouwen klaar waren zijn we gaan baden, jammer was alleen dat alles naar vis stonk ;-)
Twee meisjes die ook stage bij het ’s Lands Hospitaal hadden gelopen, zouden een wandeling gaan maken naar Nieuw Aurora met Bert, de broer van Wally.
Nieuw Aurora is een dorp niet ver van Gunsi vandaan.
Rond 15:00 zijn we vertrokken. De omgeving was prachtig! Eenmaal aangekomen bij het dorp waren we verbaasd over de middelen die ze hebben; televisies, DVD-spelers, noem maar op. Dit is mogelijk dankzij de zonnepanelen die de bewoners zelf hebben aangeschaft.
Leven op Nieuw Aurora
Het dorp is ontzettend groot en aan alle kleine kindjes te zien die er rondlopen, is het over een aantal jaar vrijwel vol. De kindjes zijn stuk voor stuk droppies en ze zwaaien maar al te graag naar die rare witte mensen. Droppies tot een bepaalde leeftijd dan, want het ventje dat met ons meeliep, ± 10 jaar, vroeg Kim gewoon doodleuk haar telefoonnummer! Een vreemde gewaarwording…
We stopten nog bij een winkeltje waar we water, TUC’s en chocospritsen hebben gekocht. Op de terugtocht pakten donkere wolken zich samen… Nee toch!? Jawel dus, en hoe! We hebben gelopen tot het winkeltje en konden hier schuilen.
Het zag er niet naar uit dat het ging stoppen dus wat TUC rondgedeeld en twee flessen Parbo gekocht waarvan er een is rondgegaan.
Uiteindelijk kwam Wally ons met een boot halen. Hij wees ons op een bakkerij; om deze te vinden hoefden we alleen de geur maar te volgen, heerlijk! We hebben vier verse broodjes besteld en gingen daarna de boot in, op naar Gunsi.
Hier aangekomen droge kleren aangetrokken en eten gemaakt. De kant en klare pasta was aan de beurt. Ondanks dat er een halve liter water in was gegaan in plaats van 150 ml, was ie nog best te eten.
We aten in de centrale ‘hut’ waar ook de twee andere meisjes aan het eten waren. Ze wilden gaan kaarten maar wisten niet welk spel. Een van de meisjes kon klaverjassen en wilde het de ander wel uitleggen.We keken elkaar aan en twijfelden geen moment: wij willen wel meedoen! Zo gezegd zo gedaan, en ze pakte het snel op! Was een gezellige pot die wij wonnen.
Nog even blijven kletsen met enkele tussenpozen waarin de meest vreemde beestjes van elkaars rug moesten worden geslagen.
Samen nog wat gedronken op het balkon en de dag was weer voorbij.
Maandag 11 juli
Vandaag weer lang blijven liggen. Was ook wel nodig, want het dorp had weer flink doorgefeest. Dit hoorde nog bij het overlijdensritueel.
We hadden vandaag ingepland als ‘bakdag’, zo bruin zijn we nog niet, dus een kleurtje voor vertrek was welkom. Eerst de nog verse broodjes met tonijn gegeten, bikini en zwembroek aan en we waren ready to tan!
Pffffff bijna niet uit te houden zo heet! Toch nog even doorbijten! Helaas waren overal rode mieren die ons maar al te graag een bezoekje brachten… Ook lag er een hele zwerm rood-zwarte sprinkhanen op de loer, dus we voelden ons niet echt op ons gemak. Vervolgens wilden we gaan baden. Eenmaal beneden aangekomen, bleek dat de hele trap was ondergelopen vanwege de regen die de afgelopen dagen was gevallen. Gevolg was dat het water er veel smeriger uitzag en er allerlei vieze dingen in ronddobberden. Ook waren er overal vissen te zien dus echt veel zin om te gaan baden hadden we niet. Eigenlijk waren we het zat om geen schoon stromend water te hebben en moesten we aan elkaar toegeven dat we niet voor dit leven gemaakt zijn.
Richard opperde om dinsdag al weg te gaan – we hadden al besloten woensdag terug te gaan in plaats van donderdag vanwege alle dingen die we nog moeten regelen in de stad.
Eenmaal terug in onze hut erover gepraat en we konden er allebei wel mee leven om op dinsdag te vertrekken. We wilden eerst aan Wally vragen wat de mogelijkheden voor een trip zouden zijn en daarna zouden we een keuze maken.
Na even met Wally te hebben gepraat over zijn ambities voor Gunsi en de tripmogelijkheden, besloten we dinsdag te vertrekken.
Op de een of andere manier hadden we het ‘niets doen’ wel gezien en wilden we rustig alles voorbereiden voor ons vertrek. De tripjes zouden ongeveer hetzelfde zijn als de wandeling naar Nieuw Aurora en dat hoefde voor ons niet nog een keer.
Op het balkon nog even lekker gelezen en alvast wat dingen ingepakt.
Groentensoep en rookworst op nog verse broodjes gegeten, was weer top.
We vroegen Wally om een kruidenbad. Lieke had ons hier op gewezen en op haar aanraden wilden wij dit ook wel eens meemaken. Rond 19:30 kwam hij met een grote emmer. Deze hebben we verplaatst naar het balkon. Toen we de deksel eruit haalden, rook het heerlijk naar heet water met anijsbladeren. Er zal een kalebas bij waarmee we het hete water over ons heen konden gooien. Dit was wel beter dan de rivier!
Super zeg, heel raar om heet water te voelen als je een koude douche gewend bent. We voelden ons superschoon!
Eenmaal aangekleed gingen we op zoek naar de radiostudio op het eiland. Wally zou hier de nieuwsuitzending verzorgen. Tot 30 kilometer in de omtrek zijn de uitzendingen vanaf Gunsi te horen. Leuk om te zien hoe dat gaat. Hij las het nieuws voor wat in de krant stond en draaide aan het einde wat leuke plaatjes.
Nog even met hem gepraat en afgesproken dat hij ons de volgende ochtend naar Isadow zou brengen voordat we bij Atjoni op een bus naar de stad zouden stappen.
Dinsdag 12 juli
Om 7:30 de wekker gezet en de laatste dingen ingepakt. Ontbeten op het balkon en nog genoten van het prachtige uitzicht.
Nog een souvenir gekocht, – een kalebas voor het kruidenbad, kunnen we het thuis nog eens herhalen ;-) – het gastenboek getekend en rond 9:30 de boot in gegaan.
Op Isadow waren we snel uitgekeken. Het is een eiland tegenover Jaw Jaw, maar alleen gericht op toeristen. Er wonen geen oorspronkelijke bewoners. We hebben hier even rondgelopen maar kwamen al snel tot de conclusie dat we blij waren dat we hier geen hele dagtrip van hebben gemaakt.
Isadow
Na een kwartiertje dus alweer in de boot gestapt richting Atjoni. Hier aangekomen stond de eerste man zijn bus al te promoten. Hij vroeg minder dan we hadden verwacht, dus gingen we met hem mee.
Hij zei dat ie binnen een kwartier zou vertrekken, maar aangezien wij nog de enigen waren leek dat al een sterk verhaal.
Richard, Wally en de bootsman hebben nog een djogo gedeeld en de financiën geregeld.
Rond 12:15 was het dan zover, we waren klaar voor vertrek. Adressen uitgewisseld met Wally en afscheid genomen.
We zaten erg luxe waardoor de rit erg meeviel.
Eenmaal in de stad ging de chauffeur iedereen afzetten, dit nam bijna de meeste tijd in beslag! Terug in de Saramaccastraat stonden de straten blank van de regen. Eerst waren we uitgestapt en toen vroeg hij waar we heen moeten. Richard had het al vanaf het begin van de rit over Kentucky Fried Chicken – vond Kim natuurlijk ook geen slecht idee – dus dat was onze bestemming. Hij heeft ons er afgezet en na lekker te hebben gegeten hebben we een taxi gebeld die ons thuis afzette.
Mevrouw Vasilda stond wel even raar te kijken omdat we alweer terug waren. We konden gelijk even bijpraten over de aanslagen in Londen – waar we alleen van hadden meegekregen dat er aanslagen waren geweest – en ander nieuws.
De rest van de avond rustig aan gedaan.
Woensdag 13 juli
We hadden de wekker om 11:00 gezet maar om 8:45 waren we allebei al wakker. Rustig opgestaan en een begin gemaakt met een koffer pakken. Het grootste probleem vormde het tafeltje dat we hier hebben gekocht, maar gewikkeld in een hangmat past het redelijk. Verder lijkt het allemaal redelijk te gaan lukken, dus verschepen is hopelijk niet nodig.
Nog even naar de Tour gekeken en verder opgeruimd.
Richting stad gegaan waar Richard zijn verslag heeft uitgedraaid zodat hij zijn presentatie kan voorbereiden en Kim nog even heeft geïnternet.
Nog even de stad in geweest om wat laatste dingetjes te kopen.
De komende dagen de puntjes op de ‘i’: de presentatie van Rich – waar het ’s Lands zowaar een beamer voor heeft geregeld – langs bij zuster Lidewijde om gedag te zeggen, langs Fernandes omdat de collega’s van Kim nog iets wilden geven, uit eten met Tania, de begeleider van Kim, morgen samen uit eten en zaterdag een afscheidsetentje, naar de kapper (Rich) en manicure (Kim) en de laatste kleertjes shoppen. Pfffff vervelend allemaal! ;-) Nee hoor, een heerlijke afsluiting van een geweldige tijd!
En dan zondag weer richting huis…. We vertrekken om 18:50 lokale tijd (23:50 Nederlandse tijd) en landen rond 9:00 (Nederlandse tijd) op maandagochtend. Er schijnt een 100% controle van kracht te zijn op Schiphol, dus waarschijnlijk komen we later dan verwacht door de aankomsthal.
Laatste verslag
Dit is het laatste verslag vanuit Suriname, als we weer terug zijn, zal er nog een update volgen.
We willen iedereen ontzettend bedanken voor de geweldige reacties en het lieve medeleven. Jullie hebben onze trip extra bijzonder gemaakt dankzij alle aandacht via website, e-mail en de ouderwetse post.
Lieve familie en vrienden, bedankt en tot heel snel in Nederland!
dinsdag, juli 12, 2005
Paramaribo, olé,olé,olé,
Paramaribo is echt een stad om een haat-liefde verhouding mee aan te gaan. Hij is zo mooi oud, lief schattig met de zon er op en mensen die aardig zijn. Op de markt aan de waterkant en in de bussen waan je je in een wereld ver weg van huis, het lijkt wel 7000 kilometer ver.
Op de ene hoek staat iemand te bedelen of wijst je op het feit dat je blank bent en dus anders ( bacra ). Op de andere hoek staat altijd wel iemand die het goed maakt door een grote glimlach op te zetten, je te groeten of wat leuks vertelt dan wel vraagt.
De palmentuin die je rust en schoonheid brengt en de zwervers die er drugs gebruiken en met messen rondlopen ( echter niks doen ).
De rust bij de mensen, dat het lijkt of alles mag en kan en dan het ongelooflijke ongeduld als men in de winkel 5 tellen moet wachten of als er in het verkeer even iets fout gaat.
De schitterende waterkant bij Fort Zeelandia , waar Juliana’s standbeeld nog in ere gehouden wordt, waar de dolfijnen op sommige dagen in het water zwemmen. De zon komt je daar tegemoet en een fenominaal uitzicht op de overkant maakt het helemaal af.
Is het echter niet dat Fort geweest in december waar de rechters zich tot vandaag aan toe zich nog over uit moeten spreken?
Aan de ene kant die sierlijkheid en de elegantie die de stad uitstraalt. Een plek waar uit elk knus cafeetje swingende klanken komen. Aan de andere kant is de stad echt foeilelijk, vervallen met veel zwerfvuil, zwervers op straat en om de 5 meter altijd wel een schizofreen, die zijn gedachten onverstaanbaar en heel luid met je wil delen!
Een stad waar een wildvreemde je moeiteloos helpt en je kosteloos van alles voorziet, zelfs boos wordt als je het over betalen hebt en waar een ander bij die melkflessen ( wij dus ) uit de korte broek meteen de euro’s hoort rinkelen.
Mensen kunnen alles verbouwen in hun tuin en dat dan in de stad verkopen. De mensen die dat doen komen vaak al in de nacht voordat de markt begint hun kraampje opzetten en brengen dan de nacht daar door. Deze mensen werken zo ongelooflijk hard dat je je afvraagt waneer ze van het uitgeven van hun verdiende geld kunnen genieten.
Paramaribo, de plek waar alle culturen naast elkaar kunnen leven en de moskee en synagoge naast elkaar staan. Echter ook de plek waar deze culturen elkaar hun eigen gang laten gaan, maar niet met elkaar omgaan. Waar je dus vaak aan je eigen cultuur gebonden blijft.
Een stad vol inspiratie, waar grote dromen geboren worden, maar waar die dromen door bureaucratie en corruptie hard teneer worden geslagen.
Een stad waar je regenwater kunt drinken en je voor weinig geld goed en heerlijk kunt eten. Stroom is er redelijk goedkoop en leidingwater is ook betaalbaar. Woon je echter niet in de betere buurten, dan moet je het nog steeds met regenwater en een olielamp doen, omdat je geen prioriteit bent.
Een stad waar iedereen betrokken is bij de politiek en de toekomst van trots Suriname. Ben je betrokken bij de verkeerde vakbond of partij ,wordt je bedrijf kapot gemaakt, krijg je gen baan, wordt je op non-actief gezet of raak je je bestaande baan kwijt.
Een stad met grote gezinnen en waar elke vruchtbare vrouw met een koter of met een toeter loopt. De tegenhanger is dat Aids een steeds groter probleem wordt en het zelfmoordcijfer het hoogst in de wereld is.
Het mooie is dat het land potentie heeft als het 17de rijkste land qua grondstoffen en toerisme en kan uitgroeien tot een Wereld-trekpleister. Maar dat door de problemen rond Aids en zelfmoord de bevolking en vooral de jongeren zo dun gezaaid is dat niemand zoiets op kan zetten. Dan komt er waarschijnlijk weer een groter buitenlands bedrijf die het opslokt en het geld naar het buitenland sluist. Er is hier steeds nooit anders gebeurd.
Het is een stad waar het leven vanzelf lijkt te gaan. Waar je na een dag hard werken meteen je rust kunt vinden. De stad, die zoveel rustpunten en groen bezit om er direct helemaal “uit “ te kunnen zijn. Maar als je niet in die luxe positie verkeert is het leven keihard en zijn er ook mensen die van 7.00u tot 15.00u werken en daarna weer ander werk oppakken. Alleen om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.
Ik weet niet goed of ik deze stad haat of er heel veel van ben gaan houden. Het feit is echter dat Paramaribo een plekje in mijn hart heeft gekregen en de aantrekkingskracht om terug te keren altijd zal blijven, denk ik.
Paramaribo, het ga je goed!!!
Richard
Op de ene hoek staat iemand te bedelen of wijst je op het feit dat je blank bent en dus anders ( bacra ). Op de andere hoek staat altijd wel iemand die het goed maakt door een grote glimlach op te zetten, je te groeten of wat leuks vertelt dan wel vraagt.
De palmentuin die je rust en schoonheid brengt en de zwervers die er drugs gebruiken en met messen rondlopen ( echter niks doen ).
De rust bij de mensen, dat het lijkt of alles mag en kan en dan het ongelooflijke ongeduld als men in de winkel 5 tellen moet wachten of als er in het verkeer even iets fout gaat.
De schitterende waterkant bij Fort Zeelandia , waar Juliana’s standbeeld nog in ere gehouden wordt, waar de dolfijnen op sommige dagen in het water zwemmen. De zon komt je daar tegemoet en een fenominaal uitzicht op de overkant maakt het helemaal af.
Is het echter niet dat Fort geweest in december waar de rechters zich tot vandaag aan toe zich nog over uit moeten spreken?
Aan de ene kant die sierlijkheid en de elegantie die de stad uitstraalt. Een plek waar uit elk knus cafeetje swingende klanken komen. Aan de andere kant is de stad echt foeilelijk, vervallen met veel zwerfvuil, zwervers op straat en om de 5 meter altijd wel een schizofreen, die zijn gedachten onverstaanbaar en heel luid met je wil delen!
Een stad waar een wildvreemde je moeiteloos helpt en je kosteloos van alles voorziet, zelfs boos wordt als je het over betalen hebt en waar een ander bij die melkflessen ( wij dus ) uit de korte broek meteen de euro’s hoort rinkelen.
Mensen kunnen alles verbouwen in hun tuin en dat dan in de stad verkopen. De mensen die dat doen komen vaak al in de nacht voordat de markt begint hun kraampje opzetten en brengen dan de nacht daar door. Deze mensen werken zo ongelooflijk hard dat je je afvraagt waneer ze van het uitgeven van hun verdiende geld kunnen genieten.
Paramaribo, de plek waar alle culturen naast elkaar kunnen leven en de moskee en synagoge naast elkaar staan. Echter ook de plek waar deze culturen elkaar hun eigen gang laten gaan, maar niet met elkaar omgaan. Waar je dus vaak aan je eigen cultuur gebonden blijft.
Een stad vol inspiratie, waar grote dromen geboren worden, maar waar die dromen door bureaucratie en corruptie hard teneer worden geslagen.
Een stad waar je regenwater kunt drinken en je voor weinig geld goed en heerlijk kunt eten. Stroom is er redelijk goedkoop en leidingwater is ook betaalbaar. Woon je echter niet in de betere buurten, dan moet je het nog steeds met regenwater en een olielamp doen, omdat je geen prioriteit bent.
Een stad waar iedereen betrokken is bij de politiek en de toekomst van trots Suriname. Ben je betrokken bij de verkeerde vakbond of partij ,wordt je bedrijf kapot gemaakt, krijg je gen baan, wordt je op non-actief gezet of raak je je bestaande baan kwijt.
Een stad met grote gezinnen en waar elke vruchtbare vrouw met een koter of met een toeter loopt. De tegenhanger is dat Aids een steeds groter probleem wordt en het zelfmoordcijfer het hoogst in de wereld is.
Het mooie is dat het land potentie heeft als het 17de rijkste land qua grondstoffen en toerisme en kan uitgroeien tot een Wereld-trekpleister. Maar dat door de problemen rond Aids en zelfmoord de bevolking en vooral de jongeren zo dun gezaaid is dat niemand zoiets op kan zetten. Dan komt er waarschijnlijk weer een groter buitenlands bedrijf die het opslokt en het geld naar het buitenland sluist. Er is hier steeds nooit anders gebeurd.
Het is een stad waar het leven vanzelf lijkt te gaan. Waar je na een dag hard werken meteen je rust kunt vinden. De stad, die zoveel rustpunten en groen bezit om er direct helemaal “uit “ te kunnen zijn. Maar als je niet in die luxe positie verkeert is het leven keihard en zijn er ook mensen die van 7.00u tot 15.00u werken en daarna weer ander werk oppakken. Alleen om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen.
Ik weet niet goed of ik deze stad haat of er heel veel van ben gaan houden. Het feit is echter dat Paramaribo een plekje in mijn hart heeft gekregen en de aantrekkingskracht om terug te keren altijd zal blijven, denk ik.
Paramaribo, het ga je goed!!!
Richard
dinsdag, juli 05, 2005
Keti Koti en verjaardagsweekend!
Vorige week woensdag kwam Jörgen Raymann bij de kartbaan langs. Hij is bezig met een project voor Unicef en kwam hier een opname maken.
Natuurlijk wilden wij even met deze Surinam celeb op de foto!
1 juli: Keti Koti
Vrijdag was het hier 1 juli. De afschaffing van de slavernij (Keti
Koti) werd gevierd en het is een nationale feestdag. Dit was het zeker; iedereen in klederdracht, was echt super. Wat een feest!
Het is te vergelijken met Koninginnedag, maar waar bij ons kinderen op een kleed spulletjes verkopen, staat hier overal eten. Iedereen was bijzonder goed gemutst. We hebben de hele dag lang de tentjes gelopen en daarnaast de optocht van het 110-jarig bestaan van het Korps Suriname gezien. Neerlands (oude) trots mocht ook meelopen. Iedereen liep keurig in de maat, maar onze jongens getooid in een platte politiepet en een dikke bierbuik lieten het afweten. Was het de hitte die hen parten speelde of waren ze gewoon bijzonder oud? Was wel super om te zien.
Onafhankelijkheidsplein
In de avond nog naar de Pier geweest waar men vuurwerk had, was leuk om te zien, na het vuurwerk begon er een band te spelen; een toppertje, tot in de late uren gefeest om daarna nergens een taxi te kunnen vinden dus nog maar even doorfeesten in een andere tent en nog een. Dankzij een dove collega van Kim vonden we eindelijk een taxi en werden we verlost van drank, feest en gezelligheid. We moesten immers fit zijn voor de volgende dag want we gingen naar het vakantiepark Waterland waar we een huisje hadden geboekt. Ging helemaal goed komen!
Vakantiepark Waterland
Om half negen allesbehalve fit boodschappen doen en om half tien met de taxi op weg. Na een uur Vakantiepark Waterland gevonden, maar waar was dat park nu? We stappen uit de auto en worden ontvangen door een man met kind. Op de vraag van Kim of dit alles is, antwoordt de man:
nee, hier is het zwembad - een gat in de grond – en u kunt ook in de rivier zwemmen. Deze rivier zit vol met piranha's dus dat leek ons niet echt een idee.
De man wijst naar een huisje en zegt: die is voor jullie. Er staan vijf kleine huisjes op een bouwput en daar vroegen ze veel geld voor, al snel besloten we het niet te doen. De man vond dat we gelijk hadden en vroeg nog wel of een stukje aan het management konden schrijven met wat tips. We besloten door te gaan naar White Beach, een resort aan de Suriname rivier waar men pinahutten heeft staan op een aangelegd stuk strand.
Rich in pinahut
Zag er super uit en met een kater en een desillusie rijker hingen we onze nieuwe hangmatten op om daar lekker even in bij te slapen, te lezen en lekker niks te doen.
Kim in de zon
Rich slapend in hangmat
Na een uurtje of wat te hebben gelegen konden we weer om het vakantiepark lachen en werd het met een hapje en een drankje toch nog een superdag!!
Zondag 3 juli: Richard jarig
Zondag Richards verjaardag!! Eerst wakker gebeld door een dolenthousiaste familie, moeder, zusje, zwager en tante die me duidelijk niet meer zo goed kennen ;-) Het was hier immers 9:00 toen ik wakker werd gebeld en men moet toch weten dat er op de dag van je verjaardag om 0:00 nog wel een glaasje wordt gedaan….
Alle gekheid op een stokje: het was natuurlijk superleuk! Maar toch nog even onze oogjes dichtgedaan.
Nu onze plannen in het water waren gevallen om naar het vakantiepark te gaan, zouden we gaan zwemmen.
Eerst even geMact voor de verjaardagsvitamientjes en je moet toch ontbijten. Dit is immers de belangrijkste maaltijd van de dag J
Op weg naar het zwembad. Zoals de vloek op onze zwembadbezoeken voortwoekert, was hier natuurlijk iets te doen. En dit was niet voor mijn verjaardag!
Na nog even brak rondgelopen te hebben in de stad (resultaat van ons zware weekend) maar naar huis gegaan waar mijn nichtje me nog even persoonlijk ging feliciteren, waarna de schoonfamilie volgde.
Dus vergeten zijn we dit jaar wederom niet!
Al met al viel de verjaardag een beetje in het water, maar het hele weekend was een groot superfeest, dus het was een helemaal geslaagd verjaardagsweekend in plaats van verjaarDAG.
Maandagochtend nog steeds bijkomend van de dagen, erg geschrokken van het feit dat een van de matties van de groep waar ik altijd mee optrek in het ziekenhuis ligt omdat hij neergestoken is.
Ik wens hem, alle betrokkenen en familie veel sterkte en succes.
Natuurlijk wilden wij even met deze Surinam celeb op de foto!
1 juli: Keti Koti
Vrijdag was het hier 1 juli. De afschaffing van de slavernij (Keti
Koti) werd gevierd en het is een nationale feestdag. Dit was het zeker; iedereen in klederdracht, was echt super. Wat een feest!
Het is te vergelijken met Koninginnedag, maar waar bij ons kinderen op een kleed spulletjes verkopen, staat hier overal eten. Iedereen was bijzonder goed gemutst. We hebben de hele dag lang de tentjes gelopen en daarnaast de optocht van het 110-jarig bestaan van het Korps Suriname gezien. Neerlands (oude) trots mocht ook meelopen. Iedereen liep keurig in de maat, maar onze jongens getooid in een platte politiepet en een dikke bierbuik lieten het afweten. Was het de hitte die hen parten speelde of waren ze gewoon bijzonder oud? Was wel super om te zien.
Onafhankelijkheidsplein
In de avond nog naar de Pier geweest waar men vuurwerk had, was leuk om te zien, na het vuurwerk begon er een band te spelen; een toppertje, tot in de late uren gefeest om daarna nergens een taxi te kunnen vinden dus nog maar even doorfeesten in een andere tent en nog een. Dankzij een dove collega van Kim vonden we eindelijk een taxi en werden we verlost van drank, feest en gezelligheid. We moesten immers fit zijn voor de volgende dag want we gingen naar het vakantiepark Waterland waar we een huisje hadden geboekt. Ging helemaal goed komen!
Vakantiepark Waterland
Om half negen allesbehalve fit boodschappen doen en om half tien met de taxi op weg. Na een uur Vakantiepark Waterland gevonden, maar waar was dat park nu? We stappen uit de auto en worden ontvangen door een man met kind. Op de vraag van Kim of dit alles is, antwoordt de man:
nee, hier is het zwembad - een gat in de grond – en u kunt ook in de rivier zwemmen. Deze rivier zit vol met piranha's dus dat leek ons niet echt een idee.
De man wijst naar een huisje en zegt: die is voor jullie. Er staan vijf kleine huisjes op een bouwput en daar vroegen ze veel geld voor, al snel besloten we het niet te doen. De man vond dat we gelijk hadden en vroeg nog wel of een stukje aan het management konden schrijven met wat tips. We besloten door te gaan naar White Beach, een resort aan de Suriname rivier waar men pinahutten heeft staan op een aangelegd stuk strand.
Rich in pinahut
Zag er super uit en met een kater en een desillusie rijker hingen we onze nieuwe hangmatten op om daar lekker even in bij te slapen, te lezen en lekker niks te doen.
Kim in de zon
Rich slapend in hangmat
Na een uurtje of wat te hebben gelegen konden we weer om het vakantiepark lachen en werd het met een hapje en een drankje toch nog een superdag!!
Zondag 3 juli: Richard jarig
Zondag Richards verjaardag!! Eerst wakker gebeld door een dolenthousiaste familie, moeder, zusje, zwager en tante die me duidelijk niet meer zo goed kennen ;-) Het was hier immers 9:00 toen ik wakker werd gebeld en men moet toch weten dat er op de dag van je verjaardag om 0:00 nog wel een glaasje wordt gedaan….
Alle gekheid op een stokje: het was natuurlijk superleuk! Maar toch nog even onze oogjes dichtgedaan.
Nu onze plannen in het water waren gevallen om naar het vakantiepark te gaan, zouden we gaan zwemmen.
Eerst even geMact voor de verjaardagsvitamientjes en je moet toch ontbijten. Dit is immers de belangrijkste maaltijd van de dag J
Op weg naar het zwembad. Zoals de vloek op onze zwembadbezoeken voortwoekert, was hier natuurlijk iets te doen. En dit was niet voor mijn verjaardag!
Na nog even brak rondgelopen te hebben in de stad (resultaat van ons zware weekend) maar naar huis gegaan waar mijn nichtje me nog even persoonlijk ging feliciteren, waarna de schoonfamilie volgde.
Dus vergeten zijn we dit jaar wederom niet!
Al met al viel de verjaardag een beetje in het water, maar het hele weekend was een groot superfeest, dus het was een helemaal geslaagd verjaardagsweekend in plaats van verjaarDAG.
Maandagochtend nog steeds bijkomend van de dagen, erg geschrokken van het feit dat een van de matties van de groep waar ik altijd mee optrek in het ziekenhuis ligt omdat hij neergestoken is.
Ik wens hem, alle betrokkenen en familie veel sterkte en succes.
dinsdag, juni 28, 2005
Weekend # 17!
Het weekend begon heerlijk met een zwempartij in Krasnapolsky met Zaïre. Deze was weer in de stad en deze keer echt voor het laatst. De dag erop ging ze weg met het vliegtuig naar Nederland, ons alvast vooruit want het zijn nog maar 20 dagen hier voor ons. Het was weer ouderwets gezellig; veel verhalen uit het binnenland en even bijlullen over de afgelopen 5 weken. Nadat de regen was gestopt gingen we ook inderdaad zwemmen, het was namelijk de hele dag mooi weer geweest en om half drie kwam het met bakken uit de hemel, alsof ze wisten dat we vrij waren. Met een wijntje en een hapje langs het zwembad, kan je weekend nog beter beginnen??!! Daarna thuis nog even bijgekomen van de werkweek en de volgende dag wilden we naar Colakreek gaan. Nou, dat was de bedoeling, want we gingen eerst naar Zaïre om gedag te zeggen en de weegschaal voor de koffers langs te brengen. Na even gelachen te hebben om de 4 kilo overbagage en hoe dit zou gaan aflopen, het Kodak-momentje (foto volgt snel) en het afscheid (niet voor lang want de plannen thuis zijn al gemaakt). En door gingen we, met rugtas, handtas en weegschaal op weg naar de stad. Eenmaal in de stad even iets gegeten. Was supervet, precies waar we zaten begon er een brass-band te spelen; veel geluid en gedans om vrolijk van te worden. Vervolgens op jacht gegaan naar hangmatten, want in Suriname kan je bijna niet zonder en al kon dat wel dan deden we dat toch niet. Dus we hebben nu alle twee een supervette 2-persoons hangmat want je moet natuurlijk wel de ruimte hebben bij het relaxen, toch?
Dus wij verder op weg met de rugtas, de weegschaal, hangmatten, touwen en handtas. Na wat ge-emmer er toch uit gekomen dat Colakreek hem niet meer werd om 13:00. Dus weer naar Krasnapolsky met onze bepakking. Hier zijn we zeker 6 keer verhuisd van plek omdat tussen de hete zonnenstralen de regen behoorlijk zijn best deed. Na lekker gedobberd te hebben zijn we even naar zuster Lidewijde gegaan (foto volgt) – hier zijn we in het begin ook al eens langsgeweest. We gingen nu om 18:00 om de vrouw niet weer te wekken zoals de vorige, keer maar niks was minder waar, ze lag weer te slapen. Eenmaal binnen even lekker bijgepraat en tussendoor werden we volgepropt met ijs, drinken en Sultana’s, dus omkomen deden we niet. De vrouw is echt een schat, ze was de week ervoor 76 geworden maar ging ons nog wel toevoegen aan haar MSN en ze wist ook zeker dat er een wep-kan (zoals ze dat zo mooi uitsprak) moest komen. Supermooi:
de digitale cyber-non op leeftijd. We werden ook uitgenodigd om volgende morgen op de koffie mee te gaan bij een van de andere nonnen, zuster Jeanine, van 86 jaar oud. Nee zeggen kon niet en wilden we ook niet dus de afspraak stond. Wij weer met volle bepakking door. Uit eten geweest, was weer gezellig alleen de bediening viel zelfs voor Surinaamse maatstaven wat tegen.
De volgende ochtend naar het St. Vincentius ziekenhuis gegaan waar de nonnen hun kerk hebben; de dienst was net voorbij. Hier kregen we lekkere koffie met gekookte melk, ja al 54 jaar hier maar de goede dingen van Holland nooit vergeten.
In de tijd van een half uur 86 jaar kort samengevat beluisterd. Wat een verhalen, leuk om te horen. Daarna een rondleiding gehad door de mooie tuin die de vrouw op deze leeftijd nog steeds zelf onderhoudt. Twee superlieve vrouwen; de heer mag gezegend zijn met twee van deze engeltjes. ‘s Middags gewassen en andere niet veel boeiende dingen gedaan met als hoogtepunt het eten van Kim; een Italiaanse schotel was heerlijk.....!!!
Dus wij verder op weg met de rugtas, de weegschaal, hangmatten, touwen en handtas. Na wat ge-emmer er toch uit gekomen dat Colakreek hem niet meer werd om 13:00. Dus weer naar Krasnapolsky met onze bepakking. Hier zijn we zeker 6 keer verhuisd van plek omdat tussen de hete zonnenstralen de regen behoorlijk zijn best deed. Na lekker gedobberd te hebben zijn we even naar zuster Lidewijde gegaan (foto volgt) – hier zijn we in het begin ook al eens langsgeweest. We gingen nu om 18:00 om de vrouw niet weer te wekken zoals de vorige, keer maar niks was minder waar, ze lag weer te slapen. Eenmaal binnen even lekker bijgepraat en tussendoor werden we volgepropt met ijs, drinken en Sultana’s, dus omkomen deden we niet. De vrouw is echt een schat, ze was de week ervoor 76 geworden maar ging ons nog wel toevoegen aan haar MSN en ze wist ook zeker dat er een wep-kan (zoals ze dat zo mooi uitsprak) moest komen. Supermooi:
de digitale cyber-non op leeftijd. We werden ook uitgenodigd om volgende morgen op de koffie mee te gaan bij een van de andere nonnen, zuster Jeanine, van 86 jaar oud. Nee zeggen kon niet en wilden we ook niet dus de afspraak stond. Wij weer met volle bepakking door. Uit eten geweest, was weer gezellig alleen de bediening viel zelfs voor Surinaamse maatstaven wat tegen.
De volgende ochtend naar het St. Vincentius ziekenhuis gegaan waar de nonnen hun kerk hebben; de dienst was net voorbij. Hier kregen we lekkere koffie met gekookte melk, ja al 54 jaar hier maar de goede dingen van Holland nooit vergeten.
In de tijd van een half uur 86 jaar kort samengevat beluisterd. Wat een verhalen, leuk om te horen. Daarna een rondleiding gehad door de mooie tuin die de vrouw op deze leeftijd nog steeds zelf onderhoudt. Twee superlieve vrouwen; de heer mag gezegend zijn met twee van deze engeltjes. ‘s Middags gewassen en andere niet veel boeiende dingen gedaan met als hoogtepunt het eten van Kim; een Italiaanse schotel was heerlijk.....!!!
dinsdag, juni 21, 2005
'Een Hollands tintje...'
Het is weer maandag en we hebben een heerlijk weekend achter de rug!
Weliswaar met wat stomme blunders, maar genoten hebben we zeker.
Vrijdag belde Richard op om te vragen of Kim eerder kon stoppen zodat we naar huis konden, even slapen en daarna gaan winkelen!! Dat klonk natuurlijk bijzonder goed in de oortjes, dus zo gezegd, zo gedaan. Leuke kleertjes geshopt en voldaan weer naar huis gegaan.
Over pincodes en zo
We hadden wel zin om lekker uit eten te gaan – we hadden namelijk de hele week al thuis gegeten! – dus omgekleed en richtign stad gegaan.
We moesten nog even pinnen. Ok, we hadden al een keer met de pas van Kim gepind, dus die zou het niet meer doen, dan die van Rich maar.
Maar hij deed het niet! Na het twee keer geprobeerd te hebben vroeg hij voor de zekerheid aan Kim of hij wel de goede code intoetste! Ja, dat was ‘m toch echt.
Laatste keer proberen dan maar.....wachten...wachten...lijkt goed te gaan....neeee, hij slikt hem in en spuugt hem niet meer uit!!! Balen! Hoe kan dat nou weer?
W hadden nog wel wat geld dus dat werd gewoon een beetje opletten en maandag maar naar de bank om hem weer te halen.
Op het moment dat Richard vroeg of Kim hem misschien mijn pas had gegeven, zat ze haar hele tas om te gooien en jawel, hij had de verkeerde pas gekregen.... Baal, baal, wat een superstomme actie!
Het eten was ondanks dat gezellig.
Nieuw Amsterdam
We waren – voor de zoveelste keer – van plan om naar Nieuw Amsterdam te gaan. We waren hier al een keer geweest, maar toen was het noodweer en konden we niet naar het Openluchtmuseum. Ok, het kon wel, maar daar was het een beetje te nat voor.
Dus jawel, zaterdag, ready to go.
Eerst met de bus naar de Waterkant waar we over zijn gestapt op een bus die ons naar Leonsberg zou brengen.
Het was een leuke rit en binnen een half uurtje waren we er.
Hier een bootje geregeld dat ons naar de overkant bracht en op ons zou wachten voor de terugreis.
Bootje naar Nieuw Amsterdam
Eenmaal aangekomen naar het museum gelopen.
Fort Nieuw Amsterdam werd tussen 1734 en 1749 gebouwd. De belangrijkste functie van het fort was bescherming van de achterliggende plantages tegen buitenlandse invallers. Het Fort heeft echter nooit militaire successen geboekt....
In 1907 werd het fort officieel opgeheven en tot bestuurscentrum van het district Commewijne verklaard.
In 1968 werd het Openluchtmuseum Nieuw Amsterdam geopend, met ald doel bevordering van educatie en toerisme.
Er staan diverse overblijfselen vanuit de oorlogsperiode, zoals kanonnen, kruithuizen, lijkkoetsen (zwarte voor de armen, hier mocht geen lijkstoet achteraan lopen, en witte voor de rijken, waar dit wel mocht), een politiepost en gevangenissen (deze dienden tijdens WOII ook als concentratiekampen).
Doorkijk vanuit een kruithuis
Kim in openluchtmuseum
Het was een geslaagd bezoek – het bleef zowaar ook nog eens droog – en toen we weer met de boot aan de andere kant waren, hebben we nog een hapje gegeten op een terras aan het water.
Toen geacht op de bus terug; deze reed niet tot het eind, dus we moesten een stuk lopen.
Het was heet! Maar wel weer een kleurtje kunnen pakken, niet verkeerd!
Kim ging nog even onderuit – logisch als je net een nieuwe rok aan hebt – met een modderbeen en gescheurde teennagel als gevolg.
Onderweg het pakketje opgehaald – dit was nog op het vorige adres bezorgd – dat we van de ooms van Kim hebben gekregen, superlief!
Allemaal leuke dingen waar we erg blij mee waren, lief dat er zo aan ons wordt gedacht!
Ook lag er nog meer post, hier worden we altijd vrolijk van!
Toen op weg naar huis gegaan en we hadden zin in een lekkere relaxavond. Dit hebben we dan ook maar gedaan. De vrouw van de kamer heeft een decoder, dus bijna altijd leuke en nieuwe films! Vorige week Mr Deeds en zaterdag Bad Boys II en Hitch (allebei met Will Smith).
Groningen
Zondag gingen we met mevrouw Vasilda en een kennis van haar naar Groningen. Jaja, ook Groningen hier!
Het ligt in het district Saramacca, op ongeveer 3 kwartier rijden van de stad en zoals alle andere keren buiten de stad waan je je in een oase van groen en rust.
Groningen was een plaats waar de Nederlandse boeren zich vestigden in 1845. Ze zijn hier niet lang gebleven, aangezien het net te ver van Paramaribo lag en de oogsten dus al bedorven waren voordat ze aankwamen.
In 1853 werd de kolonisatiepoging opgeheven.
Het is gelegen aan de Saramaccarivier.
Hierop hadden we een schitterend uitzicht vanaf het terrasje aan het water.
Het was een relaxte dag, lekker gegeten, gedronken, gelegen in de schaduw (was echt te heet in de zon, vergelijkbaar met de temperaturen in Nederland!).
’s Avonds pizza laten bezorgen (dat was echt de eerste keer hoor!!) en televisie gekeken. Nog even de DVD van Quintus (hij presenteert ‘Groeten uit Paramaribo’ in het programma ‘Raymann is laat’) en heeeeel toevallig was ie ook even in Groningen, dus we herkenden het gelijk, grappig!
De laatste volle werkweek is ingegaan. Volgende week vrijdag is het Keti Koti, een nationale feestdag waarop de afschaffinf van de slavernij wordt gevierd. De week daarop is het presenteren, dus dan is alles al weer klaar.
Veel liefs, Richard & Kim
Weliswaar met wat stomme blunders, maar genoten hebben we zeker.
Vrijdag belde Richard op om te vragen of Kim eerder kon stoppen zodat we naar huis konden, even slapen en daarna gaan winkelen!! Dat klonk natuurlijk bijzonder goed in de oortjes, dus zo gezegd, zo gedaan. Leuke kleertjes geshopt en voldaan weer naar huis gegaan.
Over pincodes en zo
We hadden wel zin om lekker uit eten te gaan – we hadden namelijk de hele week al thuis gegeten! – dus omgekleed en richtign stad gegaan.
We moesten nog even pinnen. Ok, we hadden al een keer met de pas van Kim gepind, dus die zou het niet meer doen, dan die van Rich maar.
Maar hij deed het niet! Na het twee keer geprobeerd te hebben vroeg hij voor de zekerheid aan Kim of hij wel de goede code intoetste! Ja, dat was ‘m toch echt.
Laatste keer proberen dan maar.....wachten...wachten...lijkt goed te gaan....neeee, hij slikt hem in en spuugt hem niet meer uit!!! Balen! Hoe kan dat nou weer?
W hadden nog wel wat geld dus dat werd gewoon een beetje opletten en maandag maar naar de bank om hem weer te halen.
Op het moment dat Richard vroeg of Kim hem misschien mijn pas had gegeven, zat ze haar hele tas om te gooien en jawel, hij had de verkeerde pas gekregen.... Baal, baal, wat een superstomme actie!
Het eten was ondanks dat gezellig.
Nieuw Amsterdam
We waren – voor de zoveelste keer – van plan om naar Nieuw Amsterdam te gaan. We waren hier al een keer geweest, maar toen was het noodweer en konden we niet naar het Openluchtmuseum. Ok, het kon wel, maar daar was het een beetje te nat voor.
Dus jawel, zaterdag, ready to go.
Eerst met de bus naar de Waterkant waar we over zijn gestapt op een bus die ons naar Leonsberg zou brengen.
Het was een leuke rit en binnen een half uurtje waren we er.
Hier een bootje geregeld dat ons naar de overkant bracht en op ons zou wachten voor de terugreis.
Bootje naar Nieuw Amsterdam
Eenmaal aangekomen naar het museum gelopen.
Fort Nieuw Amsterdam werd tussen 1734 en 1749 gebouwd. De belangrijkste functie van het fort was bescherming van de achterliggende plantages tegen buitenlandse invallers. Het Fort heeft echter nooit militaire successen geboekt....
In 1907 werd het fort officieel opgeheven en tot bestuurscentrum van het district Commewijne verklaard.
In 1968 werd het Openluchtmuseum Nieuw Amsterdam geopend, met ald doel bevordering van educatie en toerisme.
Er staan diverse overblijfselen vanuit de oorlogsperiode, zoals kanonnen, kruithuizen, lijkkoetsen (zwarte voor de armen, hier mocht geen lijkstoet achteraan lopen, en witte voor de rijken, waar dit wel mocht), een politiepost en gevangenissen (deze dienden tijdens WOII ook als concentratiekampen).
Doorkijk vanuit een kruithuis
Kim in openluchtmuseum
Het was een geslaagd bezoek – het bleef zowaar ook nog eens droog – en toen we weer met de boot aan de andere kant waren, hebben we nog een hapje gegeten op een terras aan het water.
Toen geacht op de bus terug; deze reed niet tot het eind, dus we moesten een stuk lopen.
Het was heet! Maar wel weer een kleurtje kunnen pakken, niet verkeerd!
Kim ging nog even onderuit – logisch als je net een nieuwe rok aan hebt – met een modderbeen en gescheurde teennagel als gevolg.
Onderweg het pakketje opgehaald – dit was nog op het vorige adres bezorgd – dat we van de ooms van Kim hebben gekregen, superlief!
Allemaal leuke dingen waar we erg blij mee waren, lief dat er zo aan ons wordt gedacht!
Ook lag er nog meer post, hier worden we altijd vrolijk van!
Toen op weg naar huis gegaan en we hadden zin in een lekkere relaxavond. Dit hebben we dan ook maar gedaan. De vrouw van de kamer heeft een decoder, dus bijna altijd leuke en nieuwe films! Vorige week Mr Deeds en zaterdag Bad Boys II en Hitch (allebei met Will Smith).
Groningen
Zondag gingen we met mevrouw Vasilda en een kennis van haar naar Groningen. Jaja, ook Groningen hier!
Het ligt in het district Saramacca, op ongeveer 3 kwartier rijden van de stad en zoals alle andere keren buiten de stad waan je je in een oase van groen en rust.
Groningen was een plaats waar de Nederlandse boeren zich vestigden in 1845. Ze zijn hier niet lang gebleven, aangezien het net te ver van Paramaribo lag en de oogsten dus al bedorven waren voordat ze aankwamen.
In 1853 werd de kolonisatiepoging opgeheven.
Het is gelegen aan de Saramaccarivier.
Hierop hadden we een schitterend uitzicht vanaf het terrasje aan het water.
Het was een relaxte dag, lekker gegeten, gedronken, gelegen in de schaduw (was echt te heet in de zon, vergelijkbaar met de temperaturen in Nederland!).
’s Avonds pizza laten bezorgen (dat was echt de eerste keer hoor!!) en televisie gekeken. Nog even de DVD van Quintus (hij presenteert ‘Groeten uit Paramaribo’ in het programma ‘Raymann is laat’) en heeeeel toevallig was ie ook even in Groningen, dus we herkenden het gelijk, grappig!
De laatste volle werkweek is ingegaan. Volgende week vrijdag is het Keti Koti, een nationale feestdag waarop de afschaffinf van de slavernij wordt gevierd. De week daarop is het presenteren, dus dan is alles al weer klaar.
Veel liefs, Richard & Kim
dinsdag, juni 14, 2005
Beetje in de soep!
het verhaal van het weekend van 11-12 juni
Wat een plannen hadden we voor dit weekend! En wat gingen ze niet door!
We zouden naar Kalebaskreek gaan (het klínkt alleen al gezellig!).
Zaïre zou hier samen met de inwoners van het dorp Donderskamp – waar zij onderzoek doet – een voetbaltoernooi hebben met andere inheemse dorpen.
Aangezien Donderskamp te ver weg is om in een weekend te doen, en Kalebaskreek drie uurtjes reizen was, vonden we dit een leuke gelegenheid voor een tripje.
Zaïre had al gezegd: ga eerst even langs bij het VIDS om te vragen of het toernooi wel doorgaat en zoja, om door te geven of jullie komen.
Het VIDS is de Vereniging van Inheemse Dorpshoofden in Suriname.
Ze hebben daar contact via de radio met alle aangesloten dorpen, waaronder Donderskamp.
We hadden woensdag gebeld of we donderdag langs konden komen. Dit kon, dus wij er naar toe.
Bleek dat Donderskamp uit de lucht was. Ze waren ’s ochtends wel ‘on air’ geweest, maar we zouden niet meer in contact met hen kunnen komen.
Toen hebben we de medewerker van het bureau gevraagd door te geven dat we zouden komen. De volgende dag – vrijdag – bleek dat er iemand was overleden in het dorp, en dat Donderskamp dus niet van de partij zou zijn... Jammer!
Daar viel ons weekend dus in het water. Richard heeft Zaïre nog wel gesproken. Helaas kunnen we niet meer naar haar toe omdat ze eind juni al vertrekt en het moeilijk wordt nu nog vrij te nemen op de stages ;-)
Dan halen we het in Nederland maar een keertje in!
Enfin (hmm wat een woord), vrijdagmiddag ging Kim naar de kartbaan, waar Richard, Mark en Guno – uiteraard – ook waren. Marijke was aan het werk.
We hadden het plan op kaaimannen te gaan jagen. Even voor de duidelijkheid: die zien er zo uit:
Die leven hier in de kreekjes en zijn vooral te vinden in de regentijd. Het was alleen al een week kurkdroog geweest, dus afwachten maar.
Daar gingen we in de jeep van Guno, Guno zelf, Paul en wij tweetjes.
Helemaal uitgerust met grote lampen, rifle en haak (je moet die beesten wel binnen krijgen natuurlijk) waren we klaar voor het avontuur.
De eerste kreek bracht weinig rode oogjes, geen eigenlijk, dus weer wat verder buiten de stad gereden.
Hmmm het zou wel eens moeilijk kunnen worden; veel used-to-be-kreken lagen droog en waren helemaal dichtgegroeid.
Op een gegeven moment kwamen we bij een groot water en daar zagen we vrij veel rode oogjes!! Joepiieeeeee!! De spanning liep op. Helaas, de kaaimannen bleken veel te ver weg te zitten zodat we ze nooit uit het water zouden kunnen krijgen.
Jammer, we hadden wel trek in een beetje kaaimanvlees!
Wel wat stoere plaatjes geschoten, die ineens een stuk minder stoer waren toen bleek dat we niets hadden geschoten.
Die avond nog even bij ’t Vat neergeploft en ’s nachts weer richting huis gegaan.
We hebben lekker uitgeslapen en kwamen op het idee om naar de dierentuin te gaan.
Ingang dierentuin
Veel mensen hadden gezegd dat er niets te beleven was, dus we gingen er zonder verwachtingen naar toe.
Uiteindelijk was het zeker leuk! Er waren vrij veel dieren en het was leuk opgezet, waarvan hieronder een collage:
Toen we weer thuis waren, hebben we Ocean’s Twelve gekeken, nice!
Nog even de oogjes dicht gedaan en ’s avonds bij Dumpling gegeten. Het dim sum tentje waar we de tweede avond ook hebben gegeten. Daarna nog even het casino in geweest, maar helaas, iets minder fortuinlijk dan de vorige keer!
Zondag: Suriname rivier
Zondag weer rustig aan gedaan. We wilden eigenlijk met een bootje naar het district Commewijne, aan de overkant van de Suriname-rivier.
Het was inmiddels al half twee toen we bij de Waterkant waren, dus het was eigenlijk zonde om nog een uur heen en een uur terug te varen. In Nieuw Amsterdam heb je namelijk een Openluchtmuseum, en dat zou dan echt haasten worden.
Op zoek naar een leuk tentje wees een vriendelijke man ons op aan een tentje aan het water. Dit was helemaal niet verkeerd! Heerlijk uitzicht over de Suriname-rivier, lekker gesnackt en wijntjes gedronken.
Nog gezellig gepraat met de Surinaamse Nederlander die ons bediende. Hij was op vakantie in Suriname en de tent was van zijn broer; altijd leuk om even een praatje te maken.
Tegen zessen naar huis gegaan, filmpje gekeken, wat kleins gegeten, heerlijk relaxed dus!
Kortom: weinig spannende verhalen, maar wel een prima weekend!
Even voorstellen ....Mevrouw Vasilda
Hier nog even een fotootje van onze nieuwe huisbazin!
Mevrouw Vasilda, hier net dressed to party!
Wat een plannen hadden we voor dit weekend! En wat gingen ze niet door!
We zouden naar Kalebaskreek gaan (het klínkt alleen al gezellig!).
Zaïre zou hier samen met de inwoners van het dorp Donderskamp – waar zij onderzoek doet – een voetbaltoernooi hebben met andere inheemse dorpen.
Aangezien Donderskamp te ver weg is om in een weekend te doen, en Kalebaskreek drie uurtjes reizen was, vonden we dit een leuke gelegenheid voor een tripje.
Zaïre had al gezegd: ga eerst even langs bij het VIDS om te vragen of het toernooi wel doorgaat en zoja, om door te geven of jullie komen.
Het VIDS is de Vereniging van Inheemse Dorpshoofden in Suriname.
Ze hebben daar contact via de radio met alle aangesloten dorpen, waaronder Donderskamp.
We hadden woensdag gebeld of we donderdag langs konden komen. Dit kon, dus wij er naar toe.
Bleek dat Donderskamp uit de lucht was. Ze waren ’s ochtends wel ‘on air’ geweest, maar we zouden niet meer in contact met hen kunnen komen.
Toen hebben we de medewerker van het bureau gevraagd door te geven dat we zouden komen. De volgende dag – vrijdag – bleek dat er iemand was overleden in het dorp, en dat Donderskamp dus niet van de partij zou zijn... Jammer!
Daar viel ons weekend dus in het water. Richard heeft Zaïre nog wel gesproken. Helaas kunnen we niet meer naar haar toe omdat ze eind juni al vertrekt en het moeilijk wordt nu nog vrij te nemen op de stages ;-)
Dan halen we het in Nederland maar een keertje in!
Enfin (hmm wat een woord), vrijdagmiddag ging Kim naar de kartbaan, waar Richard, Mark en Guno – uiteraard – ook waren. Marijke was aan het werk.
We hadden het plan op kaaimannen te gaan jagen. Even voor de duidelijkheid: die zien er zo uit:
Die leven hier in de kreekjes en zijn vooral te vinden in de regentijd. Het was alleen al een week kurkdroog geweest, dus afwachten maar.
Daar gingen we in de jeep van Guno, Guno zelf, Paul en wij tweetjes.
Helemaal uitgerust met grote lampen, rifle en haak (je moet die beesten wel binnen krijgen natuurlijk) waren we klaar voor het avontuur.
De eerste kreek bracht weinig rode oogjes, geen eigenlijk, dus weer wat verder buiten de stad gereden.
Hmmm het zou wel eens moeilijk kunnen worden; veel used-to-be-kreken lagen droog en waren helemaal dichtgegroeid.
Op een gegeven moment kwamen we bij een groot water en daar zagen we vrij veel rode oogjes!! Joepiieeeeee!! De spanning liep op. Helaas, de kaaimannen bleken veel te ver weg te zitten zodat we ze nooit uit het water zouden kunnen krijgen.
Jammer, we hadden wel trek in een beetje kaaimanvlees!
Wel wat stoere plaatjes geschoten, die ineens een stuk minder stoer waren toen bleek dat we niets hadden geschoten.
Die avond nog even bij ’t Vat neergeploft en ’s nachts weer richting huis gegaan.
We hebben lekker uitgeslapen en kwamen op het idee om naar de dierentuin te gaan.
Ingang dierentuin
Veel mensen hadden gezegd dat er niets te beleven was, dus we gingen er zonder verwachtingen naar toe.
Uiteindelijk was het zeker leuk! Er waren vrij veel dieren en het was leuk opgezet, waarvan hieronder een collage:
Toen we weer thuis waren, hebben we Ocean’s Twelve gekeken, nice!
Nog even de oogjes dicht gedaan en ’s avonds bij Dumpling gegeten. Het dim sum tentje waar we de tweede avond ook hebben gegeten. Daarna nog even het casino in geweest, maar helaas, iets minder fortuinlijk dan de vorige keer!
Zondag: Suriname rivier
Zondag weer rustig aan gedaan. We wilden eigenlijk met een bootje naar het district Commewijne, aan de overkant van de Suriname-rivier.
Het was inmiddels al half twee toen we bij de Waterkant waren, dus het was eigenlijk zonde om nog een uur heen en een uur terug te varen. In Nieuw Amsterdam heb je namelijk een Openluchtmuseum, en dat zou dan echt haasten worden.
Op zoek naar een leuk tentje wees een vriendelijke man ons op aan een tentje aan het water. Dit was helemaal niet verkeerd! Heerlijk uitzicht over de Suriname-rivier, lekker gesnackt en wijntjes gedronken.
Nog gezellig gepraat met de Surinaamse Nederlander die ons bediende. Hij was op vakantie in Suriname en de tent was van zijn broer; altijd leuk om even een praatje te maken.
Tegen zessen naar huis gegaan, filmpje gekeken, wat kleins gegeten, heerlijk relaxed dus!
Kortom: weinig spannende verhalen, maar wel een prima weekend!
Even voorstellen ....Mevrouw Vasilda
Hier nog even een fotootje van onze nieuwe huisbazin!
Mevrouw Vasilda, hier net dressed to party!
dinsdag, juni 07, 2005
Waarom wij liever een camper hebben!!
Dit weekend was weer ongelofelijk; ik had weer geholpen op de kartbaan dus dat ging allemaal oké. Samen met Paul (eigenaar) en M(ark) aan karts kloten, niks mis mee.
We zouden daarna weg gaan naar Isadou, dat ligt achter het stuwmeer. Dit ging niet door. Dan maar naar een huis achter Zanderij (bij het vliegveld)!!! Ging ook niet door. Zonde, maar niks aan te doen. Dan maar lekker met z’n allen borrelen bij Paul.
Daarna bij ‘t Vat afgezet door Guno om wat te eten. Loopt er een man rond met supermooie houtgesneden tafeltjes wij kijken, kijken en WEL kopen. Dit was een man uit Para, een klein dorpje in het binnenland van Suriname. Het was echt helemaal met de hand gemaakt, echt top man! Na overleg met Kim waren we er snel achter dat deze wel leuk in ons huis zou staan(welk huis?) en hij ging die mee. We weten alleen nog niet hoe, maar toch. Wij zitten nog tevreden na te genieten van onze nieuwste aankoop, komt er een vrouw met het verhaal dat het haar tafeltje is en dat ze een afspraak had om half 9 - inmiddels was het half 10 - met die man. Zo’n uit de hoogte gevallen opgedirkt figuur die het geld makkelijk kon missen, dus waarom koop je hem dan niet gelijk?! En kom dan op tijd als je wat afspreekt! Die man was inmiddels nergens meer te vinden, hij had gewoon eieren voor zijn geld gekozen na 45 minuten te hebben gewacht. Dit maakte de aankoop nog lekkerder en mooier dan dat die al was. Naar huis met de tassen – die we al hadden gepakt voor het geval we naar Isadou zouden gaan – en de tafel; echt prototype toerist.
Marinalex
Na een lange dag en vroege ochtend* toch met M & M en Guno - een local in Suriname, een aardige man die we hebben ontmoet bij de kartbaan van Paul. Guno kan geweldig vertellen en doet dit dan ook graag met een glas Borgoe-cola in zijn hand, echt een leuke vent. Naar Marinalex geweest (een kreekje vlakbij het vliegveld) heerlijk liggen hangmatteren - staat dit al in de Dikke van Dale? – een drankje en hapje erbij, niks mis mee.`
Uitzicht vanuit hutje
Rich Marinalex
Echt weer zo’n geweldige plek in het mooie Suriname. Op een klein uur rijden zit je weer in de natuur, zo mooi, super man. Lekker een kreek, een hutje, eten gehaald en drinken, alles erop eraan. Zelfs een dikke spin die niet lang na onze komst het leven liet.....
Natuurlijk was het weekend en Kim was erbij dus zeikregen – noot van Kim: dit was maar heeeeeel even!!) – een groot deel van de dag. In de hangmat was het wat fris, maar zeker uit te houden.
Op weg ernaar toe langs de oude treinen geweest; een project wat is gestopt omdat een onderdeel van de locomotief kapot was.
Er is wel nog steeds 35 man in dienst terwijl de trein al 15 jaar niet meer rijdt en de rails zo goed als gejat is. Was leuk om te zijn; ff wat foto’s geschoten en weer weg.
Die avond nog even met z’n tweetjes uit eten geweest met een drankje erbij; echt een slecht leven hier in Suriname. Zijn we weer laat huiswaarts gekeert om tot 12 uur in bed te blijven liggen. Even opgeruimd, nou even, een Komozak vol troep die we niet meer willen of nooit nodig gehad hebben. Honderd paar schoenen van Kim waar ze niet op kon/kan lopen – noot van Kim: ik heb twee paar schoenen weggegooid en ik kon er wel op lopen, alleen niet zo lang! – en andere troep. De volgende dag hebben we lekker even naast het zwembad van Krasnopolsky gelegen. Club sandwich met mieren en haren gegeten, was echt heerlijk!!!! Vroeg plat gegaan in ons nieuwe bed.
*We zijn weer verhuisd dit weekend, we voelen ons net zigeuners. We gingen van het grote huis na 9 dagen naar Kiem, het kleine huis, na 2 maanden weer naar het grote huis. Na een maand en 4 dagen waarvan 3 weken beneden en de rest boven nu weer een ander huis, voor de komende 6 weken hopen we dan maar.
Bij het grote huis zijn we tegen de afspraken en wil in zaterdagochtend vertrokken. Dit om een voorval de avond daarvoor. We komen met de tafel en tassen binnen, hangt er een klein lullig briefje dat we 225 euro moeten betalen inplaats van 200 U.S. Dollar. Wij pissed de hele nacht ingepakt, voor het geval dat de volgende ochtend niet naar tevredenheid zou verlopen en we eventueel gelijk weg zouden kunnen.
Krijgen we toch een verhaal dat we veel wassen, bijna elke dag?! Gemiddeld 3 keer per week volgens ons, dat warm douchen – tegen de afspraak in - niet inclusief is en 1 euro kost per keer en de airco 5 euro kost per nacht. Verder wordt er nog ijskoud verteld dat 200 U.S. dollar nooit de afspraak was en alles inclusief al helemaal niet. Kijk, tussen Euro en U.S. kan nog een misverstand zitten, maar dan wordt het nooit van 200-225 toch.... Ook is er gevraagd of alles inclusief was en dat was zo en nu ineens niet meer. Twee keer in een gesprek over belangrijke zaken zo’n misverstand? Lijkt mij niet. Je hebt geen poot om op te staan dus kun je uren blijven discussiëren zonder dat je je gelijk krijgt. We hebben het gevoel dat ze mensen voor meer geld kon krijgen of met anderen had gesproken en daarom ineens zo omsloeg. Ze vond het best en we moesten maar naar iets anders gaan kijken als het niet beviel “Je vindt toch niks goedkopers met zo’n goede wasmachine”. Dat wasmachineverhaal klopt; de rest heeft allemaal van die klotedingen die je kleren opvreten maar de rest is gelukt. Deze mevrouw had alleen niet verwacht dat we binnen een krap uurtje alles in de taxi hadden, de rest hadden betaald en weg waren. Wie het onderste uit de kan wil hebben, krijgt de deksel op zijn neus. We zitten nu voor bijna de helft van het geld bij een collega van Kim in huis met een grotere kamer en alles erop en eraan. De volgende keer dat we moeten verhuizen gaan we naar huis toe, de 17e of niet, we gaan dan naar Nederland!
We zouden daarna weg gaan naar Isadou, dat ligt achter het stuwmeer. Dit ging niet door. Dan maar naar een huis achter Zanderij (bij het vliegveld)!!! Ging ook niet door. Zonde, maar niks aan te doen. Dan maar lekker met z’n allen borrelen bij Paul.
Daarna bij ‘t Vat afgezet door Guno om wat te eten. Loopt er een man rond met supermooie houtgesneden tafeltjes wij kijken, kijken en WEL kopen. Dit was een man uit Para, een klein dorpje in het binnenland van Suriname. Het was echt helemaal met de hand gemaakt, echt top man! Na overleg met Kim waren we er snel achter dat deze wel leuk in ons huis zou staan(welk huis?) en hij ging die mee. We weten alleen nog niet hoe, maar toch. Wij zitten nog tevreden na te genieten van onze nieuwste aankoop, komt er een vrouw met het verhaal dat het haar tafeltje is en dat ze een afspraak had om half 9 - inmiddels was het half 10 - met die man. Zo’n uit de hoogte gevallen opgedirkt figuur die het geld makkelijk kon missen, dus waarom koop je hem dan niet gelijk?! En kom dan op tijd als je wat afspreekt! Die man was inmiddels nergens meer te vinden, hij had gewoon eieren voor zijn geld gekozen na 45 minuten te hebben gewacht. Dit maakte de aankoop nog lekkerder en mooier dan dat die al was. Naar huis met de tassen – die we al hadden gepakt voor het geval we naar Isadou zouden gaan – en de tafel; echt prototype toerist.
Marinalex
Na een lange dag en vroege ochtend* toch met M & M en Guno - een local in Suriname, een aardige man die we hebben ontmoet bij de kartbaan van Paul. Guno kan geweldig vertellen en doet dit dan ook graag met een glas Borgoe-cola in zijn hand, echt een leuke vent. Naar Marinalex geweest (een kreekje vlakbij het vliegveld) heerlijk liggen hangmatteren - staat dit al in de Dikke van Dale? – een drankje en hapje erbij, niks mis mee.`
Uitzicht vanuit hutje
Rich Marinalex
Echt weer zo’n geweldige plek in het mooie Suriname. Op een klein uur rijden zit je weer in de natuur, zo mooi, super man. Lekker een kreek, een hutje, eten gehaald en drinken, alles erop eraan. Zelfs een dikke spin die niet lang na onze komst het leven liet.....
Natuurlijk was het weekend en Kim was erbij dus zeikregen – noot van Kim: dit was maar heeeeeel even!!) – een groot deel van de dag. In de hangmat was het wat fris, maar zeker uit te houden.
Op weg ernaar toe langs de oude treinen geweest; een project wat is gestopt omdat een onderdeel van de locomotief kapot was.
Er is wel nog steeds 35 man in dienst terwijl de trein al 15 jaar niet meer rijdt en de rails zo goed als gejat is. Was leuk om te zijn; ff wat foto’s geschoten en weer weg.
Die avond nog even met z’n tweetjes uit eten geweest met een drankje erbij; echt een slecht leven hier in Suriname. Zijn we weer laat huiswaarts gekeert om tot 12 uur in bed te blijven liggen. Even opgeruimd, nou even, een Komozak vol troep die we niet meer willen of nooit nodig gehad hebben. Honderd paar schoenen van Kim waar ze niet op kon/kan lopen – noot van Kim: ik heb twee paar schoenen weggegooid en ik kon er wel op lopen, alleen niet zo lang! – en andere troep. De volgende dag hebben we lekker even naast het zwembad van Krasnopolsky gelegen. Club sandwich met mieren en haren gegeten, was echt heerlijk!!!! Vroeg plat gegaan in ons nieuwe bed.
*We zijn weer verhuisd dit weekend, we voelen ons net zigeuners. We gingen van het grote huis na 9 dagen naar Kiem, het kleine huis, na 2 maanden weer naar het grote huis. Na een maand en 4 dagen waarvan 3 weken beneden en de rest boven nu weer een ander huis, voor de komende 6 weken hopen we dan maar.
Bij het grote huis zijn we tegen de afspraken en wil in zaterdagochtend vertrokken. Dit om een voorval de avond daarvoor. We komen met de tafel en tassen binnen, hangt er een klein lullig briefje dat we 225 euro moeten betalen inplaats van 200 U.S. Dollar. Wij pissed de hele nacht ingepakt, voor het geval dat de volgende ochtend niet naar tevredenheid zou verlopen en we eventueel gelijk weg zouden kunnen.
Krijgen we toch een verhaal dat we veel wassen, bijna elke dag?! Gemiddeld 3 keer per week volgens ons, dat warm douchen – tegen de afspraak in - niet inclusief is en 1 euro kost per keer en de airco 5 euro kost per nacht. Verder wordt er nog ijskoud verteld dat 200 U.S. dollar nooit de afspraak was en alles inclusief al helemaal niet. Kijk, tussen Euro en U.S. kan nog een misverstand zitten, maar dan wordt het nooit van 200-225 toch.... Ook is er gevraagd of alles inclusief was en dat was zo en nu ineens niet meer. Twee keer in een gesprek over belangrijke zaken zo’n misverstand? Lijkt mij niet. Je hebt geen poot om op te staan dus kun je uren blijven discussiëren zonder dat je je gelijk krijgt. We hebben het gevoel dat ze mensen voor meer geld kon krijgen of met anderen had gesproken en daarom ineens zo omsloeg. Ze vond het best en we moesten maar naar iets anders gaan kijken als het niet beviel “Je vindt toch niks goedkopers met zo’n goede wasmachine”. Dat wasmachineverhaal klopt; de rest heeft allemaal van die klotedingen die je kleren opvreten maar de rest is gelukt. Deze mevrouw had alleen niet verwacht dat we binnen een krap uurtje alles in de taxi hadden, de rest hadden betaald en weg waren. Wie het onderste uit de kan wil hebben, krijgt de deksel op zijn neus. We zitten nu voor bijna de helft van het geld bij een collega van Kim in huis met een grotere kamer en alles erop en eraan. De volgende keer dat we moeten verhuizen gaan we naar huis toe, de 17e of niet, we gaan dan naar Nederland!
